Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Σήμερα 10 Οκτωβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, η στήλη μεταφέρει σκέψεις και συναισθήματα ατόμων με ψυχικά προβλήματα, κάνοντας ένα μικρό άνοιγμα στον κόσμο της ψυχικής ασθένειας – ένα κλεισμένο κι αποκλεισμένο κόσμο που οι περισσότεροι από εμάς αγνοούν, φοβούνται και αποφεύγουν.
Μου έδωσε την …πάσα η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια, Γιώτα Ευσταθίου, ιδρύτρια και πρώην διευθύντρια της «Αριάδνης», ξενώνα στη Λευκωσία για αποκατάσταση ατόμων με ψυχικές δυσκολίες, που τα περισσότερα προέρχονταν από το ψυχιατρικό νοσοκομείο Αθαλάσσας. Στη χθεσινή της παρέμβαση από αυτόν εδώ τον χώρο, η κ. Ευσταθίου αναφέρθηκε στην έκθεση εικαστικής θεραπείας που ο ξενώνας είχε οργανώσει πριν λίγα χρόνια, όταν η ίδια ήταν διευθύντρια της «Αριάδνης» και θυμήθηκα ότι την είχα φωτογραφίσει να τοποθετεί στον χώρο της εκδήλωσης, φωτογραφίες των ενοίκων της «Αριάδνης», καθώς ζωγραφίζουν τους πίνακές τους, που περιλήφθηκαν σε εκείνη την πρώτη και μοναδική στο είδος της έκθεση ζωγραφικής, στο πλαίσιο των δράσεων για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας.
Είχα συνομιλήσει με μια 20χρονη κοπέλα, νεοφερμένη τότε στην «Αριάδνη», που μου είπε ότι «ο ξενώνας είναι για εμάς… πεντάστερο ξενοδοχείο και δεν μας λείπει τίποτε! Εμένα με σύναξε η κυρία Γιώτα από τον θάλαμο 21 της Αθαλάσσας, αφού από 7 χρονών μπαινοβγαίνω στο ψυχιατρείο. Αν δεν με έπιανε η κυρία Γιώτα να με πάρει στην “Αριάδνη”, θα έμενα εκεί μέσα μέχρι να γεράσω!». Ανάμεσα στους πίνακες εκείνης της έκθεσης, ήταν και τα έργα της Γεωργίας, μιας άλλης ενοίκου που δεν βρισκόταν πια στη ζωή. Τη Γεωργία, μου την ανέφερε στη διάρκεια της έκθεσης ένας άλλος ένοικος του ξενώνα, ο Χαράλαμπος, που συμμετείχε με τρεις πίνακές του. Μου είπε ότι ο ίδιος ζωγράφισε έξι πίνακες, ότι η όλη διαδικασία «τον χαλαρώνει και τον κάνει ευτυχισμένο» και μου μίλησε για τη Γεωργία, «την καλύτερη ζωγράφο στον ξενώνα», όπως την περίγραψε, που είχε πεθάνει από καρδιακό επεισόδιο στα 33 της, λίγους μήνες προηγουμένως. «Έβλεπα τον τρόπο που σχεδίαζε και ήθελα να κάθομαι δίπλα της και να τη βλέπω που δούλευε τόσο γρήγορα… εγώ δεν μπορούσα να δουλέψω όπως αυτήν, αλλά σιγά-σιγά το πινέλο μου πήγαινε πιο γρήγορα και κατάφερα και έκανα τους πίνακές μου», συμπλήρωσε ο Χαράλαμπος.
Είχα συγκρατήσει μια αξέχαστη κουβέντα από την Ειρήνη, άλλη ένοικο του ξενώνα, ότι «ενώ ζωγραφίζουμε, άμα δούμε τον διπλανό μας να βουλιάζει στα χρώματα και κάπως ναυαγήσει και δεν θυμάται ποιο χρώμα να βάλει, τον βοηθούμε, τον συμβουλεύουμε να βάλει αυτό ή εκείνο το χρώμα και του πάει. Και μονομιάς γίνεται η δουλειά και έτσι ο ένας συμπαραστέκεται στον άλλο»…
