Ένα μήνυμα κι ένα διακύβευμα για το 2028

Ως προς τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα στις σχέσεις που θα πρέπει να έχει η Κυπριακή Δημοκρατία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και με το Ισραήλ είναι αρκούντως ξεκάθαρο και με τις τελευταίες ενέργειες και τοποθετήσεις πως όντως υφίσταται μια δεξιά συμμαχία εντός της νήσου, την οποία συναποτελούν η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη (από τη μια) και ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ (από την άλλη).

Αν και είναι δύσκολο και οι τέσσερις να δεχθούν ότι πρόκειται για μια συμμαχία, εντούτοις είναι σαφές πως τα κόμματα της ευρύτερης κυπριακής δεξιάς ξεκινώντας από το ΔΗΚΟ και προχωρώντας προς τον ΔΗΣΥ και φτάνοντας μέχρι το ΕΛΑΜ, βρίσκονται στην ίδια πορεία πλεύσης με την Κυβέρνηση, σ’ ό,τι αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και κυρίως την ανάπτυξη συμμαχιών και συνεργασιών, τόσο με τις ΗΠΑ, όσο και με το Ισραήλ.

Η Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη παίρνοντας τη σκυτάλη από την αντίστοιχη του Νίκου Αναστασιάδη προχώρησε αναβαθμίζοντας τις σχέσεις με Ισραήλ και ΗΠΑ σε μια όχι και τόσο εύκολη περίοδο διεθνών εξελίξεων. Ιδιαίτερα στον τομέα της ενίσχυσης της αμυντικής θωράκισης της Κυπριακής Δημοκρατίας ξεκίνησαν και υλοποιούνται σημαντικές αποφάσεις και η συνεργασία ανάμεσα στο νησί και το γειτονικό κράτος του Ισραήλ έχουν πάρει στρατηγικό χαρακτήρα. Και όχι τυχαίο το γεγονός ότι αυτή η συνεργασία τη μόνη που ενοχλεί είναι την Τουρκία.

Σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, αλλά και αμυντικής θωράκισης, αυτό που πρωτίστως πρέπει να απασχολεί την όποια Κυβέρνηση στη Λευκωσία δεν είναι να κάνει το αρεστό για την Τουρκία, αλλά το ωφέλιμο για τον τόπο. Και επ’ αυτού δεν υπάρχει καμιά απολύτως αμφιβολία ως προς το τι πράττει η κυπριακή Κυβέρνηση.

Κι αυτό είναι το ηχηρό μήνυμα που φεύγει από τη Λευκωσία και ενοχλεί την Τουρκία, η οποία προφανώς θέλει την Κυπριακή Δημοκρατία διπλωματικά αδύνατη και στρατιωτικά ανίσχυρη… ή καλύτερα τη θέλει εκλιπούσα.

Στα θέματα αυτά, τρία κόμματα που εκπροσωπούν την ευρύτερη κυπριακή δεξιά δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές ή διαφωνίες με την Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη, εάν αφαιρέσουμε από το κάδρο τακτικισμούς που άπτονται της προσπάθειας διαφοροποίησης ένεκα εκλογικών σκοπιμοτήτων. Γιατί εάν κάνουμε μια προσεκτική ανάγνωση των τοποθετήσεων της Κυβέρνησης από τη μια και των τριών κομμάτων από την άλλη θα είναι δύσκολο να αναγνώσουμε διαφωνίες ουσίας.

Γι’ αυτό και πολλές φορές ξενίζει το πώς η ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού τοποθετείται όχι ως προς το δυτικό προσανατολισμό της χώρας, αλλά ως προς την Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη. Ενώ επί της ουσίας δεν υφίστανται ουσιαστικές διαφορές ή διαφωνίες, η Πινδάρου δείχνει πως ψάχνει να πιαστεί από κάπου για να δείξει ότι είναι αντιπολίτευση και σ’ αυτά τα θέματα, ενώ δεν είναι.

Ο δυτικός προσανατολισμός με πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα είναι ο άξονας πάνω στον οποίο συμφωνούν, τόσο τα κόμματα της ευρύτερης κυπριακής δεξιάς και η Κυβέρνηση Νίκου Χριστοδουλίδη. Εξάλλου, είναι πάνω σ’ αυτό τον άξονα που όλοι βρέθηκαν στην ίδια πορεία πλεύσης το Φεβρουάριο του 2023 και οδήγησε τον Νίκο Χριστοδουλίδη στην εκλογική επιτυχία, την ώρα που μερίδα της τότε συναγερμικής ηγεσίας καλούσε έμμεσα ή και άμεσα τους ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ να συμπλεύσουν με το ΑΚΕΛ, το οποίο έχει μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση, τόσο σ’ ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, αλλά και την αμυντική ενίσχυση της χώρας.

Το διακύβευμα του 2028, ως προς την εξωτερική πολιτική είναι η συνέχιση αυτής της πορείας που ακολουθεί η χώρα, μακριά από πειραματισμούς και επιλογές που θα ικανοποιούν την Τουρκία. Η δεξιά συμμαχία στην οποία αναφερθήκαμε δείχνει ότι μπορεί να συμπλεύσει προς όφελος του τόπου.

Αυτό που χρειάζεται είναι να αφήσουν όλα τα μέρη τις όποιες άλλες βλέψεις ή σκοπιμότητες και να συμπλεύσουν προς μια κοινή πορεία. Οι ράγες ήδη υπάρχουν, το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφευχθεί ο εκτροχιασμός μέσα από υποψηφιότητες που κοιτάζουν προς άλλες κατευθύνσεις, προκειμένου να ικανοποιήσουν προσωπικές ατζέντες…