Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Ο Δήμος Νίκαιας – Αγίου Ιωάννη Ρέντη αποφάσισε αρχικά να μετονομάσει την οδό Μάρκου Μπότσαρη σε οδό Γιώργου Μαζωνάκη, τιμώντας τον γνωστό τραγουδιστή. Στη συνέχεια, μετά από αντιδράσεις, με νέα ανακοίνωση, ο δήμαρχος ξεκαθάρισε ότι δε θα μετονομαστεί η εν λόγω οδός με την ονομασία του αείμνηστου καλλιτέχνη και για κάθε νεότερη εξέλιξη θα υπάρξει επίσημη ενημέρωση.
Με αφορμή την εξέλιξη αυτή, και η παρακάτω ανάλυση για προβληματισμό. Κάπως έτσι, ένας από τους αγωνιστές που συνδέθηκαν με την Ελληνική Επανάσταση του 1821 θα παραχωρούσε τη θέση του σε έναν σύγχρονο καλλιτέχνη, λες και η ιστορία είναι μια παλιά λίστα ονομάτων που χρειάζεται ανανέωση για να συμβαδίζει με τις προτιμήσεις της εποχής.
Η Νίκαια, φαίνεται, στέρεψε από δρόμους, πλατείες, αίθουσες, πολιτιστικά κέντρα και άλλους δημοτικούς χώρους. Δεν υπάρχει, προφανώς, καμία ανώνυμη οδός που θα μπορούσε να αποκτήσει το όνομα του τραγουδιστή. Καμία άλλη δυνατότητα να εκφραστεί η εκτίμηση προς έναν άνθρωπο που έχει τη δική του πορεία στον χώρο της μουσικής. Η μοναδική λύση ήταν να κατέβει ο Μπότσαρης από την πινακίδα.
Εξαιρετική ιδέα! Όπως έγραψε και κάποιος χρήστης σε ανάρτηση του σε ΜΚΔ, «σήμερα ο Μπότσαρης, αύριο ο Κολοκοτρώνης και μεθαύριο, γιατί όχι, μια ψηφοφορία στο Facebook για το ποιος influencer θα αντικαταστήσει τον Καραϊσκάκη». Αφού οι δημόσιοι χώροι μπορούν να γίνονται αντικείμενο τέτοιων αποφάσεων, γιατί να μη μετατρέψουμε και την ιστορική μνήμη σε διαγωνισμό δημοφιλίας; Ίσως, μάλιστα, να επιλέγουμε τα ονόματα με βάση τις προβολές, τους ακολούθους και τα διαδικτυακά πίσκαλα. Κι εδώ ανοίγεται ένα νέο κεφάλαιο που αφορά κυρίως την Παιδεία. Γιατί αν κάνουμε μια δημοσκόπηση ποιος γνωρίζει τον Μάρκο Μπότσαρη, και τον κάθε ήρωα που έχυσε το αίμα του για να αποφασίζουμε εμείς σήμερα ελεύθερα, ακόμη και για την ονοματοδοσία των δρόμων ή κάποια επιφανή προσωπικότητα (π.χ. Παπανικολάου… αν σας λέει κάτι…) που συνεισέφερε με το έργο του στον ελληνισμό και το παγκόσμιο, είμαι βέβαιος πως θα εκπλαγείτε οικτρά από το αποτέλεσμα, σε αντίθεση με τον Γιώργο Μαζωνάκη και τον κάθε σύγχρονο καλλιτέχνη.
Και για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγούμαι, ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν χρειάζεται να υποτιμηθεί για να αναδειχθεί το πρόβλημα. Ένας καλλιτέχνης μπορεί να έχει προσφέρει στη μουσική, να έχει αγαπηθεί από το κοινό και να αξίζει δημόσια αναγνώριση. Άλλο, όμως, η τιμή προς έναν σύγχρονο καλλιτέχνη και άλλο η αφαίρεση του ονόματος ενός ιστορικού προσώπου που συνδέθηκε με τον αγώνα για την ελευθερία, προκειμένου να δοθεί η θέση του σε κάποιον άλλον.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που τιμούμε ίδιοι, ούτε όλες οι τιμές έχουν το ίδιο ιστορικό βάρος. Ο Μάρκος Μπότσαρης είναι μέρος της ιστορικής μνήμης, της συλλογικής ταυτότητας και της κληρονομιάς ενός αγώνα που συνέβαλε στην αναγέννηση του Έθνους και στην ελευθερία σήμερα των Ελλήνων. Η δημόσια παρουσία του ονόματός του δεν αποτελεί μια διακοσμητική λεπτομέρεια που μπορεί να αλλάζει ανάλογα με τις συγκυρίες ή τις εκάστοτε επιλογές των δημοτικών Αρχών.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Οι δρόμοι μιας πόλης δεν είναι απλώς μέσα προσανατολισμού. Είναι και φορείς μνήμης. Τα ονόματά τους υπενθυμίζουν πρόσωπα, γεγονότα και αξίες που μια κοινωνία επιλέγει να διατηρήσει ζωντανά.
Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει την ευθύνη να διαχειρίζεται τον δημόσιο χώρο με σεβασμό στην ιστορία, στην κοινωνία και στις επόμενες γενιές. Δεν είναι διαχειριστής ενός καταλόγου ονομάτων που μπορεί να ξαναγράφεται κατά το δοκούν.
Η λύση είναι απλή και αυτονόητη, μια ανώνυμη οδός, μια πλατεία ή ένας άλλος δημοτικός χώρος θα μπορούσε να τιμηθεί με το όνομα του Γιώργου Μαζωνάκη, χωρίς να θιγεί η ιστορική τιμή του Μάρκου Μπότσαρη. Τόσο δύσκολο ήταν;
Όταν, λοιπόν, η ανάγκη να τιμηθεί ένας σημερινός καλλιτέχνης οδηγεί στην απομάκρυνση ενός αγωνιστή της ελευθερίας, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη μουσική ούτε στον καλλιτέχνη. Βρίσκεται στην αντίληψη εκείνων που αποφασίζουν τι αξίζει να θυμάται μια κοινωνία.
Γιατί μια πόλη μπορεί να αποκτήσει νέους δρόμους, νέες πλατείες και νέους πολιτιστικούς χώρους. Εκείνο που δεν πρέπει να χάνει είναι η ιστορική της μνήμη. Και ο Μάρκος Μπότσαρης δεν πολέμησε για να καταλήξει, δύο αιώνες αργότερα, ένα όνομα που κάποιοι θα έκριναν ότι περισσεύει από μια πινακίδα.
