Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on GoogleΤην ώρα που οι πιθανότητες ενός νέου αμερικανικού χτυπήματος στο Ιράν αυξάνονται, το τοπίο θολώνει ακόμη περισσότερο. Και αυτό, κατά τραγική ειρωνεία, είναι το πιο ξεκάθαρο δεδομένο αυτή τη στιγμή: το ζήτημα με το Ιράν δεν είναι όσα γνωρίζουμε. Είναι εκείνα που δεν γνωρίζουμε.
Ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας δηλώνει ότι δεν γνωρίζει την ακριβή θέση της νέας εγκατάστασης εμπλουτισμού ουρανίου στο Ισφαχάν. Δεν γνωρίζει ποια είναι η κατάστασή της, εάν περιέχει πυρηνικό υλικό και, το κυριότερο, δεν μπορεί να πει τι απέγιναν περισσότερα από 400 κιλά ουρανίου εμπλουτισμένου στο 60% — σε απόσταση λίγων τεχνικών βημάτων από το επίπεδο που απαιτείται για την κατασκευή πυρηνικού όπλου.
Με απλά λόγια, η διεθνής κοινότητα έχασε τη συνέχεια της εικόνας. Μιας εικόνας που, ούτως ή άλλως, ήταν ελλιπής και προβληματική, καθώς το Ιράν είχε παραπλανήσει τον ΔΟΑΕ, όπως είχε ανακοινώσει ο ίδιος ο οργανισμός.
Οι εγκαταστάσεις στο Νατάνζ, στο Φορντό και στο Ισφαχάν βομβαρδίστηκαν. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι καταστράφηκε, τι διασώθηκε, τι μετακινήθηκε και τι, ενδεχομένως, ξαναχτίζεται βαθύτερα κάτω από το έδαφος.
Μόνο η μονάδα του Μπουσέρ επιθεωρήθηκε τον Σεπτέμβριο. Στα υπόλοιπα σημεία, οι επιθεωρητές δεν έχουν επιστρέψει, καθώς η Τεχεράνη συνδέει την πρόσβασή τους με τον τερματισμό του πολέμου και με πολιτικούς και στρατιωτικούς όρους. Ιρανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν, μάλιστα, ότι οι επιθεωρήσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα των αμερικανικών όπλων.
Αυτό είναι το νέο στρατηγικό πρόβλημα. Η αβεβαιότητα δεν αποτελεί πλέον παρενέργεια της σύγκρουσης. Είναι μέρος της.
Το Ιράν έχει κάθε λόγο να κρατά θολή την εικόνα: να μην αποκαλύπτει πόσες φυγόκεντροι λειτουργούν, πού βρίσκεται το εμπλουτισμένο υλικό, πόσο γρήγορα αποκαθίστανται οι εγκαταστάσεις και εάν υπάρχει παράλληλο, μη δηλωμένο πρόγραμμα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την άλλη πλευρά, καλούνται να αποφασίσουν χωρίς πλήρη εικόνα εάν υπάρχει άμεσος κίνδυνος ή εάν ένα νέο πλήγμα θα χτυπήσει πραγματικούς στόχους — και όχι άδεια κτίρια και εγκαταστάσεις-φαντάσματα.
Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον συγκεντρώνει πρωτοφανή ναυτική ισχύ γύρω από το Ιράν. Τρία αεροπλανοφόρα, δεκάδες πολεμικά πλοία και περίπου 50.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί βρίσκονται στην περιοχή. Δεν έχει καταγραφεί, ωστόσο, αντίστοιχη μεταφορά στρατηγικών βομβαρδιστικών ή νέων σχηματισμών μαχητικών, όπως πριν από την προηγούμενη μεγάλη αεροπορική εκστρατεία.
Η Τεχεράνη, εν τω μεταξύ, διατηρεί —και αυτό σύμφωνα με αμερικανικές εκτιμήσεις— έως 2.500 πυραύλους. Με αυτούς απειλεί αμερικανικές βάσεις από τον Κόλπο έως την Ευρώπη, ενώ συνεχίζει την πίεση στα Στενά του Ορμούζ.
Ιρανικές ανακοινώσεις μιλούν για πλήγματα σε δεξαμενόπλοια και αμερικανικές εγκαταστάσεις. Πολλοί από αυτούς τους ισχυρισμούς δεν έχουν επιβεβαιωθεί. Όμως η αβεβαιότητα επηρεάζει ήδη τις διαδρομές των πλοίων, εκτοξεύει τα ασφάλιστρα και κλονίζει τις ενεργειακές αγορές. Και τις συνέπειες τις γνωρίζουμε όλοι.
Στο Ισραήλ, το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο εάν απαιτείται νέα επιχείρηση. Είναι, άλλωστε, ξεκάθαρο ότι το καθεστώς της Τεχεράνης δεν προτίθεται να σταματήσει την πορεία του προς την απόκτηση πυρηνικού όπλου. Το ερώτημα, όπως και στην υπόλοιπη περιοχή, είναι ποιο ακριβώς αποτέλεσμα μπορεί να έχει μία νέα επιχείρηση — τόσο ως προς τον επιδιωκόμενο στόχο όσο και ως προς τις απρόβλεπτες, αρνητικές συνέπειες.
Οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες παραδέχονται ότι η δυνατότητα παρακολούθησης όσων συμβαίνουν στο Ιράν είναι σήμερα ίσως μικρότερη από ποτέ. Θεωρούν, ωστόσο, το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ, την καταστροφή του οποίου το καθεστώς της Τεχεράνης έχει επανειλημμένως απειλήσει. Και προετοιμάζονται ακόμη και για αυτόνομη δράση, εάν η Ουάσιγκτον επιλέξει να μην κινηθεί.
Υπάρχει και ένα δεύτερο, λιγότερο ορατό αλλά εξίσου σοβαρό μέτωπο. Οι ιρανικές κυβερνοεπιθέσεις μετακινούνται από την κλοπή δεδομένων προς συστήματα που ελέγχουν το νερό, τα τρόφιμα, την υγεία και την ενέργεια. Την ίδια ώρα ο κίνδυνος της τρομοκρατίας την οποία το Ιράν χρησιμοποιεί παγίως αυξάνεται.
Η Γαλλία απέδωσε δημόσια στους Φρουρούς της Επανάστασης επίθεση σε ψυκτικές εγκαταστάσεις, ενώ ιρανικά δίκτυα χάκερ, όπως η Handala, συνδυάζουν ψηφιακές εισβολές, διαρροές προσωπικών στοιχείων και απειλές άσκησης φυσικής βίας.
Εδώ, η απόδοση ευθύνης παραμένει δύσκολη — άρα και η αποτροπή αδύναμη, αν όχι ανύπαρκτη.
Το μεγάλο ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο εάν το Ιράν πλησιάζει στην πυρηνική βόμβα. Είναι εάν οποιοσδήποτε μπορεί ακόμη να μετρήσει με ακρίβεια την απόσταση. Και, κυρίως, εάν κάποιος έχει υπολογίσει πραγματικά τον κίνδυνο από την αντίδραση της Τεχεράνης.
Όποιος ισχυριστεί ότι το έχει κάνει, καλείται να εξηγήσει και πώς το κατάφερε μέσα σε ένα αχαρτογράφητο τοπίο.
Μέχρι στιγμής, κανείς δεν έχει δώσει απάντηση σε αυτό το ερώτημα.