Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Εκεί που δεν έχει θόρυβο. Από τις κόρνες και τα μαρσαρίσματα αυτοκινήτων και μοτοσικλετών στον παραλιακό αυτοκινητόδρομο της Λεμεσού, όταν η νύχτα τους προτρέπει να ησυχάσουν και να κοιμηθούν.

Όχι! Σήμερα γάμος γίνεται, όπως λέει και το τραγούδι. Η μουσική στη διαπασών. Εντυπωσιακά πυροτεχνήματα και φωτοβολίδες. Επιφωνήματα θαυμασμού, λες και δεν έχουν ξαναδεί στρακαστρούκες…

Η πιο συγκινητική «ιεροτελεστεία» είναι, για μένα, όταν ο πατέρας της νύφης την παραδίδει στον γαμπρό. Και πάντοτε σκέφτομαι πώς λειτουργεί από εκείνη τη στιγμή και μετά η εναλλαγή των ρόλων, μέσα σε μια συνθήκη που πια έχει άλλες διαστάσεις, άλλη νόρμα.

Στη δική μου περίπτωση, ο μέντορας ήταν ο πατέρας μου. Από τα 15 μου χρόνια, λίγο πριν τον χάσω, μου έδωσε δύο πουκάμισα, ένα λευκό και το άλλο γαλάζιο, «οπωσδήποτε από αιγυπτιακό βαμβάκι». Αιγυπτιώτης ήταν ο μπαμπάς μου και εκεί το ύφασμα «μιλάει» επάνω σου.

Μεγαλώνοντας, βρέθηκα σε αγγλικό σχολείο στη Ροδεσία (τώρα Ζιμπάμπουε), όπου και εκεί το ντύσιμο ήταν …ολόκληρη φιλοσοφία. Η γραβάτα, δεμένη όπως πρέπει, η «μύτη» της ίσα-ίσα να ακουμπά ελάχιστα στο πάνω μέρος της ζώνης σου.

Τα παπούτσια, αν δεν γυάλιζαν από το δικό σου βούρτσισμα, ήταν ακόμα ένας λόγος για επίπληξη. Ή καλύτερα, μια διαρκή υπενθύμιση ότι παπούτσια που δεν είναι γυαλισμένα χαλάνε τη βάση επάνω στην οποία στέκεσαι!

Ποια είναι τα προσόντα και τα πράγματα που πρέπει να έχει ένας σωστός κύριος; Σεβασμό από και προς όλους. Να ξεχωρίζει με την ευγένεια του. Στο τραπέζι, να μασάει με το στόμα κλειστό, με μαχαιροπίρουνο και μόνο από το δικό του πιάτο. Όχι από αλλουνού, ούτε κι από σαλάτες ή άλλους μεζέδες που είναι στη μέση.

Πριν μερικά χρόνια, ήρθε στην Αθήνα η εξαδέλφη μου η Λούσι από την Αφρική. Πήρε ταξί από το αεροδρόμιο, εγώ την περίμενα στο σπίτι. Όταν έφτασε, δεν έβγαινε από το αυτοκίνητο. «Γιατί δεν κατεβαίνετε;» της λέει ο ταξιτζής, αφού προηγουμένως τον πλήρωσε γενναία. «Έρχεται ο εξάδελφός μου», είπε, και ο ταξιτζής τα ’παιξε!

Μόλις κατέβηκα από το σπίτι, έτρεξα να της ανοίξω την πόρτα και να την αγκαλιάσω.

«Κακομαθημένη η εξαδέλφη», πέταξε ο ταξιτζής. Τον πλήρωσα και τον αποχαιρέτισα!

Δεν ξέρω αν και κατά πόσο μπορώ να λογίζομαι και εγώ ως τζέντλεμαν. Ομολογώ ότι απέχω από τον σωστό ορισμό.

Από την ημέρα που ήρθαμε στην Ελλάδα από την Αφρική, με ελάχιστα ελληνικά μπερδεμένα με τα οξφορδιανά αγγλικά μου. Τα παιδιά με κορόιδευαν.

Όταν μπήκα για πρώτη φορά σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ για να πάω τρεις στάσεις στη συνοικία που μέναμε, έδωσα τα κέρματά μου και είπα: «Καλημέρα σας, κύριε εισπράκτορα. Μπορείτε να μου δώσετε παρακαλώ ένα εισιτήριο για τη δεύτερη πλατεία».

Απάντηση: «Βρε άει στο διάολο κωλόπαιδο που θα με πεις κύριο εισπράκτορα!».

Απότομο και γερό το πρώτο μου μάθημα. Τέρμα οι ευγένειες! Μάλωσα τον εαυτό μου. Τουλάχιστον, ώσπου να στρώσω τα ελληνικά μου.