Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on GoogleΠρόωρα μεν για προεκλογικές συζητήσεις, αλλά ας μην γελιόμαστε. Δεν φταίει μόνο το reality show του ΔΗΣΥ που μπήκαμε στον… χορό από το 2026. Μήνες τώρα, με δεδομένη την υποψηφιότητα του νυν προέδρου της Δημοκρατίας, η ονοματολογία δίνει και παίρνει, και όχι μόνο στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια ή στα newsrooms. Σε μια στοιχειωδώς πολιτικοποιημένη παρέα αρκεί να ρίξεις ένα σενάριο, μια ιδέα, μια φήμη για να αλλάξεις το τέμπο της συζήτησης, μετατοπίζοντάς το στις Προεδρικές του 2028. Που καταλήγει όχι μόνο στους διεκδικητές του χρήσματος στον ΔΗΣΥ, αλλά και στον «Άγνωστο Χ»: τον υποψήφιο που θα επιλέξει το ΑΚΕΛ για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Θα είναι ξανά ο Ανδρέας Μαυρογιάννης; Θα πάνε με Τάσο Γιασεμίδη; Συζητήθηκε ή όχι το όνομα του Χρήστου Στυλιανίδη; Θα τολμήσουν να επιλέξουν τον Στέφανο Στεφάνου ή η σκιά της διακυβέρνησης Χριστόφια έχει απομακρύνει οριστικά το ενδεχόμενο διεκδίκησης από τον γενικό γραμματέα του κόμματος;
Στο πρόσφατο Vidcast Πολιτικής του Philenews, ο διευθυντής σύνταξης του Philenews, Γιώργος Καλλινίκου, και η πολιτική αναλύτρια και δημοσιογράφος του Alpha, Μαρίνα Οικονομίδου, με συντονιστή τον δημοσιογράφο του «Φ», Φρίξο Δαλίτη, συζήτησαν τις εξελίξεις στην πολιτική σκακιέρα και τα διακυβεύματα για την κυβέρνηση και τα κόμματα. Ανάμεσα στα θέματα που απασχόλησαν ήταν και η αναζήτηση υποψηφίου από το ΑΚΕΛ. Η Μαρίνα Οικονομίδου έθεσε το ζήτημα σε μια ευρύτερη πολιτική διάσταση, υπενθυμίζοντας ότι το ΑΚΕΛ θα συμπληρώσει 15 χρόνια μακριά από την εξουσία. Κατά την εκτίμησή της, ακόμη μία εκλογική ήττα θα μπορούσε να μεταβάλει την ίδια την ταυτότητα του κόμματος. «Δεν θα μιλάμε πια για ένα κόμμα εξουσίας», ανέφερε, με τον Φρίξο Δαλίτη να συμπληρώνει ότι θα πρόκειται πλέον για ένα κόμμα «διαμαρτυρίας».
Ασφαλώς, οι συμμαχίες μπορούν να διευρύνουν την εκλογική απήχηση του κόμματος. Με το Volt, για παράδειγμα, υπάρχουν αρκετά κοινά σημεία αναφοράς. Το πρόσφατο φλερτ, όμως, με το ΔΗΚΟ (απολαυστικότατες οι δηλώσεις Κουλία προς τον Λουκαΐδη στο «Μεσημέρι και Κάτι» με τον Χρήστο Μιχάλαρο!) ή οι αναφορές σε ενδεχόμενη συνεργασία με την ΕΔΕΚ εγείρουν άλλα ερωτήματα. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο Στέφανος Στεφάνου είχε αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο συνεννόησης με το ΔΗΚΟ, αν και στις πιο πρόσφατες τοποθετήσεις του εμφανίζεται επιφυλακτικότερος ως προς τις προοπτικές μιας τέτοιας συνεργασίας.
Ο Γιώργος Καλλινίκου παρατήρησε ότι στις προηγούμενες εκλογές το κόμμα ανάλωσε μεγάλο μέρος της προεκλογικής εκστρατείας για να συστήσει στην κοινωνία τον Ανδρέα Μαυρογιάννη, να εξηγήσει ποιος είναι και τι πρεσβεύει. Θα στεκόμουν, ωστόσο, και στον χρόνο που αναλώθηκε τόσο από τον ίδιο τον υποψήφιο, όσο και από τα στελέχη και την ηγεσία, ώστε να γεφυρωθούν οι διαφορές του με την κομματική γραμμή. Ειδικά σε σχέση με το Κραν Μοντανά, όπου ο τότε διαπραγματευτής βρέθηκε στο ίδιο τραπέζι με τον Νίκο Αναστασιάδη, με το ζήτημα να επανέρχεται στις συνεντεύξεις και στα debates καθόλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, μέχρι και το φινάλε. Ο Μαυρογιάννης διατηρούσε τότε μια στάση που άφηνε πολλά ερωτήματα αναπάντητα ως προς τις προσωπικές του απόψεις για τις ευθύνες του τέως Προέδρου. Τα κομμάτια του παζλ συμπληρώθηκαν, βέβαια, αλλά εκ των υστέρων. Μετεκλογικά.
Αν, μάλιστα, φτάσαμε να συζητούμε και το όνομα του Χρήστου Στυλιανίδη, η εξίσωση γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκη. Πρόκειται για έναν πολιτικό με μακρά διαδρομή σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, με θητεία και στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Θα χρειαστεί το ΑΚΕΛ να αναλώσει και αυτή την προεκλογική εκστρατεία για να εξηγεί στους ψηφοφόρους του πώς ένας άνθρωπος που υπηρέτησε στη συγκεκριμένη κυβέρνηση μπορεί να εκφράσει τις δικές του πολιτικές θέσεις;
Όταν, λοιπόν, τίθεται το δίλημμα αν το ΑΚΕΛ θέλει να γίνει «κόμμα διαμαρτυρίας» ή να διεκδικήσει την εξουσία, ίσως θα έπρεπε να εξετάσουμε το θέμα από μια διαφορετική σκοπιά. Μήπως το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν θα καταφέρει να επιστρέψει στην εξουσία, αλλά με ποιους όρους και με ποιο πολιτικό τίμημα; Είναι τόσο αρνητικό να παραμείνει για ακόμη μία πενταετία στην αντιπολίτευση, υπερασπιζόμενο την πολιτική του ταυτότητα, παρά να επιστρέψει στη διακυβέρνηση έχοντας προηγουμένως ξεχειλώσει όσα το καθιστούν μέρος του προοδευτικού, φιλολαϊκού και επαναπροσεγγιστικού χώρου; Μήπως οφείλει να εξετάσει σοβαρά την επιλογή ενός υποψηφίου που δεν θα χρειάζεται να συστηθεί εκ νέου στην κομματική βάση, ούτε να περάσει τη μισή (ή και ολόκληρη) προεκλογική περίοδο εξηγώντας προηγούμενες πολιτικές του απόψεις, στην οικονομία, στο Κυπριακό, στο μεταναστευτικό, στο Παλαιστινιακό, στην εξωτερική πολιτική, ώστε να συγκλίνουν, έστω και λίγο, με την Αριστερά; Είτε αυτός είναι ο γενικός γραμματέας του, Στέφανος Στεφάνου, είτε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς πολιτικά βαρίδια, που να ενστερνίζεται ξεκάθαρα τις αρχές και τις πολιτικές του θέσεις.
Επωμιζόμενο το όποιο κόστος, αλλά παραμένοντας πιστό, αυτή τη φορά, στις αρχές του και σε έναν κόσμο του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, που έχει κουραστεί κάθε πενταετία να κάνει εκπτώσεις στις δικές του πεποιθήσεις και να προσέρχεται, με βαριά καρδιά, στην κάλπη για να το στηρίξει.