Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο Ισραήλ βρίσκεται στα χέρια του Γκάντι Άιζενκοτ. Το πρόβλημα είναι ότι, όσο περνούν οι ημέρες, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να καταλάβει κανείς ποιος πραγματικά αποφασίζει για την πορεία του: ο ίδιος ή οι δύο βασικοί του εταίροι, Άβιγκντορ Λίμπερμαν και Ναφτάλι Μπένετ, οι οποίοι φαίνεται να έχουν διαφορετικά σχέδια, όχι μόνο για την επόμενη κυβέρνηση αλλά ενδεχομένως και για τον επόμενο πρωθυπουργό.

Δύο εβδομάδες έχουν περάσει χωρίς ουσιαστική πρόοδο. Ούτε κατανομή υπουργείων, ούτε κοινό πρόγραμμα, ούτε συμφωνία για την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και αυτό παρά το γεγονός ότι το αρχικό σχέδιο έμοιαζε σχετικά απλό: οι 48 έδρες του αντιπολιτευτικού μπλοκ, μαζί με το αραβικό Ρά’αμ και την ανοχή της Κοινής Λίστας, θα μπορούσαν να επιτρέψουν τον σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας.

Ο Λίμπερμαν, όμως, έβαλε φρένο. Απέκλεισε όχι μόνο τη συμμετοχή αραβικών κομμάτων αλλά και την εξάρτηση κυβέρνησης από την εξωτερική στήριξή τους. Ακολούθησε η αναζήτηση λύσης στους υπερορθοδόξους, με υποχωρήσεις ακόμη και στο ζήτημα της στράτευσης, στο οποίο ο ίδιος είχε προηγουμένως εμφανιστεί αμετακίνητος.

Μόνο που και εδώ υπάρχει ένα «μικρό» πρόβλημα. Οι αριθμοί δεν βγαίνουν: το Σας παραμένει πιστό στον Νετανιάχου, ενώ ούτε στον Ενωμένο Ιουδαϊσμό της Τορά υπάρχει ομοφωνία υπέρ μιας τέτοιας συνεργασίας. Συνεπώς, το υποτιθέμενο εναλλακτικό κυβερνητικό σχήμα παραμένει περισσότερο μαθηματική άσκηση παρά πραγματική πολιτική επιλογή.

Ως εδώ ξεκάθαρα. Γιατί, όμως, επιμένει ο Λίμπερμαν;

Μία ερμηνεία είναι ότι προσπαθεί να αυξήσει το τίμημα της συμμετοχής του. Μια άλλη, σαφώς πιο ενδιαφέρουσα, είναι ότι υπολογίζει στην αποτυχία του Άιζενκοτ. Εάν εξαντληθούν οι εντολές, η Κνέσετ (των 120 μελών) θα έχει τη δυνατότητα να προτείνει δικό της υποψήφιο με 61 υπογραφές. Και τότε ο Λίμπερμαν θα μπορούσε να εμφανιστεί ως εναλλακτικός πρωθυπουργός, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να εξασφαλίσει όσα δεν κατόρθωσε ο Άιζενκοτ.

Υπάρχει, όμως, και ο Ναφτάλι Μπένετ.

Η πολύωρη συνάντησή του με τον Νετανιάχου, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τους υπόλοιπους εταίρους του, έστειλε σαφές μήνυμα: διαθέτει και αυτός εναλλακτικές.

Η ιδέα κυβέρνησης ενότητας με εναλλαγή στην πρωθυπουργία, την οποία προωθεί, δεν έχει σήμερα πραγματικές πιθανότητες υλοποίησης.

Του προσφέρει, ωστόσο, πρόσθετη διαπραγματευτική ισχύ.

Έτσι, ο Άιζενκοτ βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα εντυπωσιακό παράδοξο. Διαθέτει την προεδρική εντολή, αλλά οι συνεργάτες του διαπραγματεύονται σαν να προετοιμάζονται ήδη για την επόμενη ημέρα της αποτυχίας του.

Εν τω μεταξύ, η συνεργασία με τα αραβικά κόμματα έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία. Η εκλογή του Ματάν Καχάνα στην προεδρία της Κνέσετ και η ανάληψη της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας από τον Λίμπερμαν κατέστησαν σαφή την κοινοβουλευτική βαρύτητα των αραβικών ψήφων.

Άλλο, ωστόσο, η κοινοβουλευτική συνεργασία και άλλο η εξάρτηση μιας κυβέρνησης από τα αραβικά κόμματα σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

Το δικαίωμα εκπροσώπησης των Αράβων πολιτών του Ισραήλ δεν αμφισβητείται. Αλλά οι ουσιαστικές πολιτικές διαφορές, ιδιαίτερα για τη Χαμάς, τη Γάζα και το Παλαιστινιακό, δεν εξαφανίζονται επειδή υπάρχει κοινή επιθυμία απομάκρυνσης του Νετανιάχου.

Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα του Άιζενκοτ. Οι συνεργάτες του συμφωνούν στο ποιον θέλουν να απομακρύνουν, όχι απαραίτητα, όμως, στο τι θέλουν να δημιουργήσουν.

Ο Νετανιάχου, από την πλευρά του, παρακολουθεί τις αντιφάσεις, επαναλαμβάνει την πρόσκληση για κυβέρνηση ενότητας και επιχειρεί να εκμεταλλευτεί κάθε ρήγμα. Δεν διαθέτει, προς το παρόν, την εντολή.

Διαθέτει, όμως, τον χρόνο που οι αντίπαλοί του σπαταλούν. Διότι, εάν αποτύχουν, ο ίδιος θα παραμείνει υπηρεσιακός πρωθυπουργός για κάποιους μήνες. Και η μοναδική διαφορά του υπηρεσιακού από τον κανονικό πρωθυπουργό είναι ότι ο τελευταίος έχει συγκεκριμένη θητεία. Σε όλα τα άλλα, ο υπηρεσιακός Νετανιάχου έχει τις ίδιες αρμοδιότητες, δικαιοδοσίες και δυνατότητες όπως ο Νετανιάχου — ο προ των εκλογών του Οκτωβρίου.

Ο δε Άιζενκοτ κινδυνεύει να ανακαλύψει ότι το δυσκολότερο δεν είναι να εξασφαλίσεις την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Είναι να πείσεις εκείνους που σε ανέδειξαν ότι πράγματι θέλουν εσένα για πρωθυπουργό. Πολλοί στο Ισραήλ το πάνε ένα βήμα παραπέρα: ότι, σ’ αυτή την κρισιμότερη, κατά κοινή ομολογία, περίοδο για το εβραϊκό κράτος, το να θέλεις να γίνεις εσύ ο πρωθυπουργός υποτίθεται ότι πρέπει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.

Εξαιρετικά… ρομαντικό με όσα βλέπουμε να συμβαίνουν.