Σχετικά με το περιστατικό του νεαρού Ρομά που, μετά από παραβατική του ενέργεια (έβαλε €20 βενζίνη σε πρατήριο και έφυγε χωρίς να πληρώσει), κυνηγήθηκε από αστυνομικούς, πυροβολήθηκε από έναν από αυτούς, η σφαίρα τον βρήκε στο κεφάλι και δίνει δύσκολη μάχη να κρατηθεί στη ζωή, ξεχώρισα δύο κείμενα στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. Το ένα, από τον Μιχάλη Μητσό, με τίτλο «Το τοιχίο έφταιγε, κύριε Θεοδωρικάκο (σ.σ.: Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, έχει την ευθύνη και της Αστυνομίας), στο οποίο διευκρινίζει ότι «Δεν λέμε ότι η Ελληνική Aστυνομία στο σύνολό της έχει πρόβλημα, αλλά ότι ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όχι μόνο ο σημερινός αλλά και οι προηγούμενοι, τείνει ενστικτωδώς να καλύψει τα κρούσματα αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας, επειδή ενδιαφέρεται περισσότερο να προστατεύσει τον αστυνομικό παρά τον πολίτη».
Και το δεύτερο κείμενο, από τον καθηγητή πανεπιστημίου Γιάννη Πανούση, που υπήρξε και Υπουργός Προστασίας του Πολίτη επί της αρχικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έχει τίτλο «Για 20 ευρώ, μια σφαίρα στο μυαλό;». Παραθέτω την πρώτη παράγραφο:
« Όσο κι αν οι εκρήξεις ερμηνεύονται άλλοτε ως «εκτόνωση από-στερήσεων» και άλλοτε σαν «ταυτότητα» (εξουσίας και αντιεξουσίας), όσο και αν για ορισμένους «η βία φέρνει βία» ή, «η καλή βία διώχνει την κακή βία», καμία εγκληματική πράξη δεν απαλλάσσει αυτοδικαίως τον δράστη από τις ευθύνες του, και κανένα στερεότυπο δεν χρεώνεται στο θύμα. Κι επιπλέον καμία ιδιότητα του ενός ή του άλλου δεν νομιμοποιεί ούτε δικαιολογεί την εκπυρσοκρότηση μιας αλόγιστης σφαίρας τραυματισμού ή θανάτωσης».
Κι επιπρόσθετα αυτών, όπως επισημαίνει ένας καλός φίλος, το επιχείρημα ότι δεν αξίζει για 20 ευρώ να συλληφθεί κάποιος δεν στέκει. Το αδίκημα δεν υπολογίζεται με το ποσό. Επιπλέον, οι αστυνομικοί έχουν το δικαίωμα να σταματήσουν κάποιον αν κρίνουν ότι παραβίασε τον νόμο. Εγώ τουλάχιστον αυτό ξέρω. Αν προσπαθήσω να ξεφύγω μάλλον επιβαρύνω τη θέση μου. ΟΜΩΣ: γιατί έχω την αίσθηση ότι πολλοί αστυνομικοί δεν είναι σε θέση να αξιολογήσουν και να διαχειριστούν μια κατάσταση που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα; Και ότι εκεί αρχίζει ο αυτοσχεδιασμός και η φαντασιακή προβολή που ξεκινάει από το «πουτ δε κοτ ντάουν» (μια χιουμοριστική ατάκα από αστυνομικό στην επαρχία που έπιασε στα πράσα κάποιον να κλέβει μια κότα, και με προτεταμένο το πιστόλι του φώναξε, ψευδο-αγγλιστί, αυτή τη φράση), και φτάνει σε μια σφαίρα καρφωμένη στο κεφάλι ενός ανήλικου Ρόμα. Κι αυτό, το λέει κάποιος που θεωρεί το σύνθημα των αναρχικών και αντιεξουσιαστών του αριστερού χώρου «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», πέρα ως πέρα απαράδεκτο.
Ο 16χρονος Ρομά, που μάλιστα είναι και πατέρας ενός μικρού παιδιού, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, συνέχιζε να δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Στο μεταξύ, σε πολλές περιοχές της χώρας, ιδίως στην Αττική, σημειώνονται μεγάλης κλίμακας διαμαρτυρίες ανθρώπων από την κοινότητα των Ρομά – διαμαρτυρίες που συνοδεύονται από πολύ σοβαρά επεισόδια. Ενδεικτικά, έκαψαν πολλά λεωφορεία, κάτι που ανάγκασε το αρμόδιο υπουργείο να δώσει εντολή για ακινητοποίησή τους.
Μέσα σε αυτό το κλίμα επικίνδυνης έντασης, πραγματοποιήθηκε χθες στη Βουλή συζήτηση (;) σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών με θέμα τις παρακολουθήσεις, αλλά μεταφέρθηκε και εκεί το βαρύ κλίμα που βιώνει εδώ και καιρό όλη η ελληνική κοινωνία. Μπήκαμε ήδη σε μια μακρά, εκρηκτική προεκλογική περίοδο. Ο Θεός να βάλει το χέρι του!
