Αυτό το πυροτέχνημα της Μακαριο-Γριβικής εποχής που σε κάθε προεκλογική περίοδο και σε κάθε ψύλλου πήδημα, θυμούνται και χαίρονται οι πολιτικάντηδές μας, ξεπερνά κάθε νοήμων άνθρωπο. Το γεγονός ότι το ρολόι τους είναι σταματημένο στον χρόνο και συγκεκριμένα στη δεκαετία, πάνω – κάτω, του ’60, είναι να διερωτάται ο σώφρων πολίτης, πώς αυτοί οι πολιτικοί μπορούν να οδηγήσουν τον τόπο μπροστά. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να σπείρουν τη διχόνοια και τον διχασμό στον λαό, σε αντίθεση με ό,τι, τάχα –χρησιμοποιώ μια λέξη viral για τις νέες γενεές- διαλαλούν όπου κάτσουν και όπου σταθούν για το κλίμα ενότητας. Κι ευτυχώς, οι νέες γενεές τούς έχουν γραμμένους και δεν ασχολούνται με τις πομπές τους και τον φανατισμό που προσπαθούν να προκαλέσουν.
Όσον αφορά την ουσία του θέματος, αποτελεί κομμάτι της ιστορίας και όποιος ενδιαφέρεται, στο χέρι του είναι η σφαιρική διερεύνηση και ο σχηματισμός της δικής του άποψης για την ιστορία και μόνο.
Της επιστήμης, που μελετά τα γεγονότα του παρελθόντος και μας προϊδεάζει, να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη στο μέλλον. Λάθη –όπως ο διχασμός, δυστυχώς, η αχίλλειος πτέρνα του ελληνισμού- τα οποία με τη συμπεριφορά τους πρώτοι και καλύτεροι, επαναλαμβάνουν αυτοί που ο λαός τους εμπιστεύεται την τύχη του να ηγηθούν. Αυτοί, που κατά τα άλλα όφειλαν να φυλάττουν ως κόρην οφθαλμού την ομόνοια, να βλέπουν μπροστά και να σέρνουν τον λαό στο μέλλον ατενίζοντας με αισιοδοξία.
Αλήθεια, γιατί πηγαίνουμε πάντα πίσω, γιατί δεν κάνουμε κι ένα βήμα μπροστά όπως όλες οι προηγμένες κοινωνίες;
Η απάντηση απλή και εύλογη. Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Οι υποψήφιοι και τα κόμματα πρέπει να καθοδηγήσουν τους πολίτες, λες και είμαστε ακόμη σε εκείνη… την εποχή όπου οι πλείστοι ήταν αγράμματοι.
Συνέπεια και δανειολήπτες
Συνέπεια είναι όταν αντεπεξέρχεσαι στις υποχρεώσεις που απορρέουν από την ανάληψη της ευθύνης μιας κάποιας πράξης που αναλαμβάνεις, λαμβανομένης υπόψη και της παραμέτρου να μπορείς να εκπληρώσεις την υποχρέωση, ακόμη και αν τα δεδομένα αλλάξουν.
Με αφορμή τις εκποιήσεις που ταλανίζουν τον τόπο από τις απανωτές οικονομικές κρίσεις που προέκυψαν το 2013 και 2020, είδαμε να βγαίνουν στο σφυρί διάφορα ακίνητα. Όπως τουλάχιστον αναφέρεται από τα επίσημα χείλη των κυβερνώντων δεν έχουν γίνει εκποιήσεις πρώτης κατοικίας ευάλωτων κι αυτό είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο. Όμως, ανάμεσα στους δανειολήπτες, υπάρχουν διάφορες κατηγορίες, ακόμη και ιδιοκτήτες πρώτης κατοικίας. Μια κατηγορία είναι οι κακοπληρωτές, αυτοί δηλαδή που για χρόνια αρνούνταν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους ενώ παράλληλα έκαναν ζωή και κότα. Μια δεύτερη κατηγορία είναι αυτή που απλώνει το χέρι της εκεί που δεν φτάνει και χωρίς να λαμβάνει υπόψη -όπως ανέφερα και πιο πάνω- την παράμετρο αλλαγής των δεδομένων με κατ’ επέκταση μιας πιθανής μείωσης των εισοδημάτων της για τον οποιοδήποτε λόγο. Αποτέλεσμα, μια μεγάλη μερίδα κακοπληρωτών από τη μία να επιβραβεύεται για την ασυνέπειά της από τα σχέδια-βοηθήματα του κράτους σε βάρος του υπόλοιπου φορολογούμενου πολίτη και από την άλλη, ο καλοπληρωτής δανειολήπτης να παρουσιάζεται ως το θύμα μιας κατάστασης πληρώνοντας τη νύφη της συνέπειάς του.
Και καταλήγω στη χωρίς νόημα καθολικής αναστολής των εκποιήσεων. Με ποιο αιτιολογικό αναστέλλονται λόγω προεδρικών; Άλλη μια περίπτωση κομματικής στρουθοκαμηλικής τακτικής, για την οποία φυσικά οι εταίροι μας Ευρωπαίοι αντιδρούν και δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί is not Cypriots.
