Παρασκευή πρωί, καλεσμένος μου στο στούντιο του Πρώτου Προγράμματος Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ, ο πολιτικός επιστήμονας, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Metron Analysis, Στράτος Φαναράς. Μεταξύ άλλων, συζητήσαμε και για την Κύπρο την οποία γνωρίζει πολύ καλά, εκ των έσω θα έλεγα. Εν όψει εκλογών, του πέταξα ευθέως τη δική μου εντύπωση:
-Το τοπίο για μένα στην Κύπρο είναι πολύ άσχημο…
– Συμφωνώ μαζί σου Χρήστο
– Και τα πρόσωπα που προτάσσονται για το ύπατο αξίωμα, εννοώ αυτά που είναι στα φαβορί, δεν εμπνέουν ελπίδα και προοπτική για το εθνικό πρόβλημα. Εσύ ξέρεις και τα πρόσωπα και τα πράγματα, και μάλιστα έχεις δουλέψει με μερικά…
-Τι να πω; Νομίζω ότι το Κυπριακό είχε φτάσει σε οριακές στιγμές και είχαμε κάποιες ευκαιρίες να βρούμε έναν δρόμο συμβιβασμού. Ποτέ δεν μπορείς να τα πάρεις όλα όταν έχεις μια τόσο σημαντική διαφωνία με τον γείτονά σου, με τον απέναντι. Δυστυχώς οι ευκαιρίες αυτές χάθηκαν. Υπάρχει μια συζήτηση Χρήστο, φαντάζομαι ότι θα την έχεις ακούσει και εσύ, ότι το Κυπριακό δεν μπορεί να μείνει για πολύ παγωμένο. Το Κυπριακό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα επανέλθει. Και θα επανέλθει στο πλαίσιο ότι όλη αυτή η περιοχή στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, χρειάζεται μια ρύθμιση η οποία, αν θέλεις να βοηθάει και το ΝΑΤΟ και τον δυτικό άξονα, να αντιμετωπίζει αυτές τις ασύμμετρες απειλές. Άρα, λοιπόν, εκεί πρέπει να είμαστε πολύ έτοιμοι. Και νιώθω ότι στο νησί υπάρχει μια αμεριμνησία. Ότι, εντάξει, αυτό το θέμα το έχουμε βάλει λίγο στην άκρη, άστο εκεί, καλά είμαστε και έτσι, υπάρχει μια αντίληψη να μη γίνει και τίποτα, και λέγεται κιόλας και ανοικτά. Λέγεται φωναχτά.
– Εμείς από εδώ, εκείνοι από εκεί…
– Ναι. Νομίζω ότι αυτό που πρέπει να γίνει, η μάλλον εγώ θέλω από ένα σημείο και πέρα να μιλάω για τον ελληνισμό και όχι για την Ελλάδα. Γιατί άλλη δύναμη έχει ο Ελληνισμός, και άλλη δύναμη έχει η Ελλάδα, ή οι Ελληνοκύπριοι, ή ο καθένας ξεχωριστά, η ομογένεια ξεχωριστά, και τα λοιπά. Να πιστέψουν λοιπόν όλοι στη μεγάλη αυτή επιτυχία που είχαμε να ενταχθεί η Κύπρος στην ΕΕ. Να είμαστε σταθεροί στον προσανατολισμό μας. Άρα, να ξεκαθαρίσουμε αυτό το θέμα με τη Ρωσία και των σχέσεών μας. Να μην είναι στρογγυλές αυτές οι σχέσεις. Να διέπονται από κανόνες και διαφάνεια. Και από την άλλη πλευρά να προσπαθήσουμε να βρούμε μια λύση, έχοντας δώσει, και δίνοντας μεγάλη σημασία σε αυτούς τους συμμάχους που τους παραγνωρίζουμε και τους υποτιμούμε, και που είναι οι Τουρκοκύπριοι. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μια παράδοση και μια ιστορία μέσα στην κυπριακή πραγματικότητα, ξέρουν τι θα πει «δημοκρατία», έχουν το κίνητρο να βρεθούν κοντά μας. Και κατά τη γνώμη μου θα πρέπει με αυτούς, όπως φάνηκε και με τον Ακιντζί παλιότερα, να ισχυροποιήσουμε τους δεσμούς μας και να φτιάξουμε δυνατούς μηχανισμούς πίεσης προς τον Ερντογάν και τις δυνάμεις εκείνες που δεν θέλουν να βρούμε μια λύση. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, και από τη δική μας την πλευρά υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις.
ΥΓ: Στα υπόλοιπα, απομεινάρια της επικαιρότητας, αν και παίζει πολύ και αυτήν την εβδομάδα στη βιτρίνα των μέσων ενημέρωσης σε Κύπρο και Ελλάδα το προεκλογικό «παζάρι» για Πρόεδρο και Αρχιεπίσκοπο, οι υψηλοί τόνοι την Πέμπτη στη Βουλή των Ελλήνων για τις παρακολουθήσεις, η ένταση στους καταυλισμούς των Ρομά μετά τον σοβαρό τραυματισμό ενός 16χρονου αγοριού, η αστυνομική επιχείρηση στη δυτική Αττική που φλέγεται, το χριστουγεννιάτικο καλάθι του νοικοκυριού, το ντοκιμαντέρ για τον Χάρι και τη Μέγκαν στο Νέτφλιξ, και άλλα πολλά, ξεχωρίζω από την Γκάρντιαν το πρώτο της θέμα προχθές, που βασίζεται σε μαρτυρίες Ιρανών γιατρών οι οποίοι αποκαλύπτουν ότι από τα περιστατικά που έφτασαν στα νοσοκομεία τους από τις διαδηλώσεις του κόσμου, προκύπτει σαφώς ότι οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας πυροβολούσαν τις γυναίκες, κυρίως, διαδηλώτριες, στα πρόσωπα και στα γεννητικά τους όργανα!
