>> Μπορούμε, λοιπόν, να καμαρώσουμε επίπεδο διαλόγου και συζήτησης. Στον ίδιο το «ναό της δημοκρατίας», όπως δεν παραλείπουν κάποιοι, δοθείσης αφορμής, να υπενθυμίζουν. Από ιερό τον μεταβάλαμε τόσο ανίερο… και αυτό τον χώρο. Με τον λαϊκισμό που εξακολουθεί να εκτοξεύεται… Επίπεδο συνεννόησης, αξιοζήλευτο κι εδώ. Κατά τα άλλα, το πρόβλημά μας ήταν ότι παραλείπει σε κάποιες περιπτώσεις ο φακός ν’ απαθανατίζει συζητήσεις και δη εκείνες που αφορούν τους προϋπολογισμούς. Όσο χαμηλά κι αν είναι ήδη ο πήχης, φροντίζουμε επιμελώς κάθε φορά να περνούμε από κάτω. Και με τόση μάλιστα άνεση… Είναι κι αυτό, βέβαια, ικανότητα. Έχει τελικά μεταλλαχτεί και το πεδίο της πολιτικής: η διαχείριση πραγματικών προβλημάτων υποκαταστάθηκε τόσο απλά με την διαχείριση εντυπώσεων… και όπου μάς βγάζει. Κι ας το ψάχνει ο λαός, για σοβαρότητα και ευθύνη, για επίπεδα και ποιότητα. Οι αποστάσεις είναι τόσο μεγάλες. Το χάσμα αγεφύρωτο. Αυτό δεν είναι «μοίρα» ή «ατυχία», πρόκειται σαφώς περί παρακμής…
>> Προεκλογικά εκείνο που αναζητείται δεν είναι τα στομφώδη λόγια, οι βαρύγδουπες υποσχέσεις, τα λογής φληναφήματα που αμολούνται σαν ανέξοδες φλυαρίες, για να οικοδομούν φθήνια και μιζέρια… Αναζητείται επειγόντως αξιοπιστία. Συνωστισμός υποψηφίων που γνωρίζουν μόνο να υπόσχονται και να δεσμεύονται. Μετά υπάρχουν μόνο μαγαζιά εξουσίας με τα μικρομάγαζά τους. Και ευκαιρίες ξεπουλημάτων…μοναδικές.
>> Την ίδια ώρα που τυρβάζουμε περί άλλα, μπορούν άνετα να υψώνονται φωνές από τα κατεχόμενα ότι θα προχωρήσουν στο άνοιγμα ολόκληρης της πόλης των Βαρωσίων. Με πόση μαεστρία το σερβίρουν κιόλας: «ανοίγοντας τα Βαρώσια, θα παρέχουμε στους νέους μας που ζουν στην Αμμόχωστο ευκαιρίες για εργοδότηση». Αλήθεια, πόσες ευαισθησίες να μας βγάλουν. Κι εμείς σαν να μην συμβαίνει τίποτε, μπορούμε με μεγάλη άνεση να ασχολούμαστε με τα δικά μας, απορροφημένοι στα προεκλογικά μας. Άλλωστε, είναι καιροί για ν’ ανησυχούμε και για άλλα τετελεσμένα; Την ίδια ώρα που κανένα, μα κανένα, πάθημα μέχρι τώρα δεν μας έγινε μάθημα; Το αποδείξαμε περίτρανα κι αυτό.
>> Ο λόγος για τους νέους που συνωστίζονται στις μακρόσυρτες ουρές της ανεργίας και καμιά αχτίδα φωτός γι’ αυτούς, εκτός από ανέξοδες κι εδώ υποσχέσεις. Δεν μιλάμε για μαζικό βόλεμα σε υπηρεσίες του δημοσίου και ημιδημοσίου για να καθίσταται ακόμα πιο αθεράπευτη μια «γάγγραινα» του παρελθόντος. Ο λόγος γι’ αξιοποίηση των τόσων κονδυλίων που προσφέρονται για να μπορούν οι ίδιοι να στέκουν στα πόδια τους και να αυτοδημιουργούνται… Αν ο ίδιος ο τόπος τους εξελίσσεται κι εδώ σε τόσο αφιλόξενο, τότε να χαιρόμαστε τους ηγέτες μας και τις όσες προεκλογικές πομφόλυγες μας αμολούν. Εδώ κι αν η ελπίδα, είναι η πρώτη που πεθαίνει…
>>Και εκεί που η Ευρώπη κάποτε φάνταζε ως ίνδαλμα για να ξαποστρεύεται το κακό, νάσου να στραγγαλίζεται κι αυτή στην διαφθορά. Ο εκπεσμός, ακόμα και σε επίπεδο Κοινοβουλίου, δεν έχει τέλος. Δεν έμεινε τελικά χώρος που να μην αλώθηκε. Εάλω…ο κόσμος όλος, που τελικά κάθε άλλο παρά σαν κόσμος φαντάζει. Παντού κυριαρχεί και βασιλεύει η ασχήμια…
