Η υπόθεση διαφθοράς που αποκαλύφθηκε από τις βελγικές Αρχές και στην οποία φέρεται να εμπλέκεται η Εύα Καϊλή, μια Μη Κυβερνητική Οργάνωση και ενδεχομένως και άλλοι ευρωβουλευτές της ευρωομάδας των Σοσιαλιστών, δεν είναι απλά μια υπόθεση του κοινού ποινικού δικαίου.
Στο Qatar Gate φέρεται να εμπλέκεται το κράτος του Κατάρ και ενδεχομένως και το Μαρόκο με στόχο τη διάβρωση ενός κορυφαίου θεσμού της Ένωσης και τον επηρεασμό της νομοθετικής διαδικασίας του Ευρωκοινοβουλίου. Μιλάμε δηλαδή για μια επιχείρηση αλλοίωσης των δημοκρατικών θεσμών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ήδη το ζήτημα έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις εντός και εκτός ΕΕ και το πλήγμα για την ευρωπαϊκή ιδέα είναι ιδιαίτερα βαρύ. Η υπόθεση είναι βούτυρο στο ψωμί των κάθε είδους και φυράματος αντιευρωπαϊστών. Οι πολιτικές επιπτώσεις του σκανδάλου στην Ελλάδα είναι μεν σημαντικές, αλλά δευτερεύουσας σημασίας σε σχέση με την ευρύτερη ευρωπαϊκή εικόνα.
Αυτά και διάφορα άλλα ανέφερε χθες το πρωί στην εκπομπή μου «Καθρέφτης» στο Πρώτο Πρόγραμμα ραδιοφωνίας της ΕΡΤ ο Γιάννης Κουτσομύτης, αρθρογράφος-αναλυτής για ευρωπαϊκά θέματα, διευθυντής του KappaNews – Ξέρει, όσο λίγοι, πρόσωπα και καταστάσεις στις Βρυξέλλες, για αυτό και έχει επιλεγεί ως ένας από τους πιο σημαντικούς influencers σε κοινοτικά θέματα, στις ανταποκρίσεις και αναλύσεις που κάνει στα διεθνή ΜΜΕ για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη.
Η κουβέντα μας ανέβηκε στο YouTube, εδώ:
Ένας συνηθισμένος τίτλος της ειδησεογραφίας από προχθές στην Ελλάδα “φωνάζει” ότι είναι σοκαρισμένη η κοινή γνώμη από τις αποκαλύψεις σχετικά με τις δωροδοκίες που φέρεται να έχει κάνει το Κατάρ με αποδέκτη την ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Εύα Καϊλή και άλλους. Κι όμως, δεν είναι σοκαρισμένη η κοινωνία, συνηθισμένη είναι από τέτοιες ειδήσεις για φαινόμενα διαφθοράς. Σοκαρισμένο, αντιθέτως, είναι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα με τα όσα αποκαλύπτονται. Και ο λόγος δεν είναι αυτές καθεαυτές οι αποκαλύψεις για τον χρηματισμό της Ελληνίδας Ευρωβουλευτού και άλλων δύο προσώπων από τους εμίρηδες του Κατάρ για να τους φτιάξουν το ίματζ, αλλά το γεγονός ότι οι βελγικές Αρχές τους πιάσανε στα πράσα. Με την μπουκιά στο στόμα. Με μια συντονισμένη επιχείρηση, που την σχεδίαζαν επί μήνες, χωρίς θόρυβο, επαγγελματικά, συντονισμένα, χωρίς διαρροές και τηλεοπτικο-πολιτικά παράθυρα.
Πάντως το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι το μόνο κόμμα στον κόσμο το οποίο ενώ συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω ένα κορυφαίο στέλεχός του, προφυλακίζεται με την κατηγορία της διαφθοράς, και κατάσχονται αμέσως όλα τα περιουσιακά στοιχεία, ακόμα και όλων των συγγενικών προσώπων, βγαίνει διά του αρχηγού του, του κ. Νίκου Ανδρουλάκη, και ρίχνει όλο το φταίξιμο σε άλλο κόμμα, στην κυβερνώσα Νέα Δημοκρατία. Φοβερό πράγμα! Σκεφτείτε το: Πιάνουν έναν δικό μου άνθρωπο στα πράσα να κλέβει, και εγώ βγαίνω και κατηγορώ τον γείτονα!
Εδώ ίσως, σημειώνει σε ενδιαφέρον επίκαιρο σημείωμά του στο Protagon ο πολιτικός αναλυτής Γιώργος Κουβαράς, εντοπίζεται τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα για τα κόμματα. Χαράσσουν πολιτική πάνω στα συμπτώματα κι όχι πάνω στις αιτίες των μεγάλων προβλημάτων που επηρεάζουν τη ζωή των πολιτών. Είμαι σίγουρος δε ότι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι στην Κύπρο (που ευτυχώς είναι περισσότεροι ποιοτικά από τα ποσοστά που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις), θα καταλαβαίνουν απολύτως και θα ενστερνίζονται αυτό που λέει ο συνάδελφός μου στην Ελλάδα.
«Θα ήταν υπερβολικά αισιόδοξο να περιμένουμε ότι στην προεκλογική περίοδο θα συζητηθούν τα πραγματικά προβλήματα και πάνω σε ρεαλιστική βάση. Ας έχουμε, όμως, τουλάχιστον, επίγνωση της πραγματικότητας και ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε τα μικρά από τα μεγάλα. Ειδικά σε μια χώρα όπως η δική μας, που στο πρόσφατο παρελθόν πλήρωσε ακριβά το ανεπίγνωστο, τον λαϊκισμό και τις αυταπάτες», καταλήγει. Και εύκολα θα έβαζα και εγώ την υπογραφή μου κάτω από τα λόγια του αυτά.
