Μια από τις πρώτες κινήσεις του Προέδρου και της υπουργού Υγείας, μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους, ήταν να επισκεφθούν το νοσοκομείο Λεμεσού για αυτοψία, όπως χαρακτήρισαν την επίσκεψη.
Κανείς δεν αμφισβητεί τις καλές τους προθέσεις, ωστόσο, η επίσκεψη αυτή έχει καταλήξει να είναι, από τον εκάστοτε υπουργό Υγείας, εθιμοτυπική χωρίς αποτέλεσμα. Σαφώς και γνωρίζουν τα προβλήματα του συστήματος Υγείας, τα οποία πλέον δεν περιορίζονται στα δημόσια νοσηλευτήρια. Ακόμα και να μην χρειάστηκε να καταφύγουν σε αυτά –αλλά κι αν καταφύγουν είναι διαφορετική η αντιμετώπιση των επώνυμων από αυτήν που τυγχάνουν οι ανώνυμοι πολίτες (δεν θα χρειαστεί, για παράδειγμα, να παραμείνουν στις Πρώτες Βοήθειες για 26 ώρες)– σίγουρα παρακολουθούν τα όσα δημοσιοποιούνται, ζούνε στον ίδιο τόπο, βλέπουν κι ακούνε.
Ένα από τα πράγματα που άκουσαν στην επίσκεψη τους είναι πως τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια κάνουν επιλογή ασθενών και στέλνουν τα δύσκολα περιστατικά, κυρίως τους ηλικιωμένους που χρειάζονται πολυήμερη περίθαλψη, στα δημόσια νοσοκομεία ώστε να μην τους κατακρατούν τις κλίνες. Προτιμούν να ασχολούνται με εγχειρήσεις που αφήνουν κέρδος. Οι παθολογικοί θάλαμοι, μάλιστα των νοσοκομείων, χαρακτηρίστηκαν ως γηροκομεία, ενώ κάποιοι από τους ασθενείς θα μπορούσαν να τύχουν κατ’ οίκον φροντίδας, υπηρεσία όμως που δεν υπάρχει στον βαθμό που θα έπρεπε.
Όλα αυτά έχουν πλέον καταγραφεί. Όπως και άλλες παθογένειες του Συστήματος. Οι εισπράξεις των προσωπικών γιατρών, για παράδειγμα, βάσει του αριθμού των ασθενών που έχουν εγγράψει και τους οποίους μπορεί να μην δουν ποτέ αν δεν χρειαστεί, αλλά ακόμα κι όταν χρειάζεται πολλές φορές δεν ανταποκρίνονται ή κάνουν διαγνώσεις από τηλεφώνου ή μέσω της γραμματείας. Ταυτόχρονα, υπάρχει μία συνεχής ένταση για τα παραπεμπτικά, η οποία μακροπρόθεσμα, ενδεχομένως, να αποδειχθεί έως και επικίνδυνη, αφού πλέον πολλοί γιατροί έχουν γίνει τόσο φειδωλοί στις παραπομπές (για να μην υποστούν αποκοπές) ώστε να αφήνουν σοβαρά περιστατικά χωρίς έγκαιρη διάγνωση.
Όλα αυτά δεν προέκυψαν αυθαίρετα. Τα επιτρέπει το Σύστημα να συμβαίνουν. Όπως και πολλά άλλα τα οποία, τρία χρόνια μετά τη λειτουργία του ΓεΣΥ, έχουν διαφανεί και αν δεν γίνουν άμεσα διορθωτικές κινήσεις, θα παγιωθούν και θα καταλήξουμε να τα συζητούμε ξανά και ξανά, όπως πολλά άλλα. Το να τα αποδίδουμε στην κουλτούρα των ασθενών ή και των γιατρών και να αναμένουμε να αλλάξει η κουλτούρα είτε των μεν είτε των δε, δεν αποτελεί λύση. Το αντίθετο. Αυτό που χαρακτηρίστηκε ως η πιο σημαντική κοινωνική κατάκτηση, κινδυνεύει να μετατραπεί σε μία ακόμα ανοικτή πληγή. Κι αφού η διάγνωση έγινε, όπως δηλώνουν Πρόεδρος και υπουργός, χρειάζεται άμεσα θεραπεία πριν κακοφορμίσει η πληγή.
