>> Αλλαγή και στη σκυτάλη της ηγεσίας του ΔΗΣΥ από το βράδυ του Σαββάτου. Νέα εποχή για το Κόμμα και με την Αννίτα Δημητρίου να δίνεται η αίσθηση ότι, δεν είναι δυνατό, θα επιχειρηθούν κάποιες τομές. Αναγκαίες, προκειμένου η είσοδος στις τροχιές του εκσυγχρονισμού και της προόδου, να μην είναι γράμμα κενού περιεχομένου ή μια στείρα συνθηματολογία, αλλά πράξη και έργο. Ίσως από σήμερα όλα θα δοκιμάζονται στο πρακτικό κομμάτι, το οποίο θα έχει σχέση και με τη γενικότερη εικόνα που θα διαμορφώνεται και που θ’ αποτελεί τον αδιάψευστο κριτή στα μέχρι τώρα υπεσχημένα που έχουν να κάνουν με τον πραγματικό ρόλο που έχει να διαδραματίσει ένα κόμμα, όπως ο ΔΗΣΥ. Είτε βρίσκεται στη συμπολίτευση είτε στην αντιπολίτευση. Φαίνεται πάντως ότι διάθεση υπάρχει. Ωστόσο ξεδιπλώνεται και μεγάλη απόσταση που θα πρέπει να διανυθεί. Το διακύβευμα ενώπιον μεγάλων προκλήσεων αφορά ούτως ή άλλως την επόμενη μέρα.
>> Με αφορμή την αλλαγή σκυτάλης στον ΔΗΣΥ, θα πρέπει να λεχθεί ότι όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί χρειάζονται ένα «λίφτινγκ», το οποίο συνεπάγεται αλλαγή και μάλιστα δραστική, και σε πρόσωπα αλλά κυρίως σε νοοτροπίες, μεθόδους και πρακτικές. Η άκρατη κομματοκρατία, που κατέστησε διαχρονικές τις παθογένειες της διαφθοράς, της διαπλοκής, του ρουσφετιού, της ανισότητας, της φαυλότητας και βάλε, δυστυχώς καλπάζει ασυγκράτητη και η αίσθηση του απλού κόσμου είναι ότι ζει και βασιλεύει. Πάντα προβάλλει φοβερά ανίκητη… Και ας πλεονάζουν οι υποσχέσεις περί εκσυγχρονιστικών διαθέσεων και τα τοιαύτα. Όλα σε ίδιες γεύσεις… αφήνονται για τους πολίτες. Γιατί απλά το πιο δύσκολο είναι το ξερίζωμα νοοτροπιών, εγχείρημα που απαιτεί μεγάλο νυστέρι… Χρειάζεται οπωσδήποτε να τα βάλεις με τα κακώς κείμενα με περισσό θράσος. Και να συντελεστεί επιτέλους υπέρβαση από το «δε βαριέσαι» και από όλα τα παρωχημένα αφηγήματα…
>>Άλλο επομένως τα κόμματα να είναι πραγματικά κύτταρα δημοκρατίας, όπως, άλλωστε, υπαγορεύει η αποστολή τους, και άλλο και άλλο προαγωγοί μιας ανέντιμης και βολικής ημετεροκρατίας και πελατειοκρατίας, που ενίοτε καταλήγουν και σε ανθρωποφαγία…για όσους δεν βολεύονται με το σύστημα. Έτσι για να μην μένουν τα πράγματα σε μια αοριστολογία, ας ρωτηθεί η μάζα των νέων τι βιώνουν όσες φορές με ειλικρίνεια και εντιμότητα τολμήσουν να διεκδικήσουν με την αξία τους μια θέση. Απ’ αυτές που καθημερινά προκηρύσσονται και οι πλείστες είναι από πριν πιασμένες και μάλιστα καπαρωμένες… Γιατί η ικανοποίηση των κομματικών ορέξεων ξεφεύγει από κάθε όριο και μετατρέπεται σε μια αθεράπευτη γάγγραινα, μια φοβερή παθογένεια. Όταν μιλάμε επομένως περί εκσυγχρονισμού, να ξέρουμε, έστω στοιχειωδώς, τι εννοούμε…και κυρίως σημαίνει δείγματα στην πράξη, που στην δική μας περίπτωση είναι τόσο αποκομμένη από την όποια θεωρία.
>>Ναι, θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όσο πιο νωρίς, το ουσιαστικό πρόβλημα είναι κυρίως και προπάντων πολιτικό, οι μέθοδοι και οι νοοτροπίες των πολιτικών. Παντελής η έλλειψη της κουλτούρας ευθύνης και όλα βιώνονται ως ένας παγιωμένος αχταρμάς… Οι αγκυλώσεις του παρελθόντος και του παρόντος είναι εκεί και βοούν… Έτσι απλά για να κρίνουν και την αξιοπιστία μας.
