Μπορείτε να υπολογίσετε πόσες φορές μάς είπε, προεκλογικά, ο Νίκος Χριστοδουλίδης ότι είναι πανέτοιμος να αναλάβει την εξουσία; Δεκάδες.
Ακούγοντάς τον να επαναλαμβάνει «είμαι πανέτοιμος» και έχοντας υπόψη ότι ξεκίνησε την προετοιμασία για τις εκλογές νωρίτερα απ’ όλους, θα περίμενε κανείς πως τουλάχιστο τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου θα τα είχε δουλέψει στο μυαλό του και θα τα είχε έτοιμα. Πολύ περισσότερο που λέει πως δεν θα πάρει λίστες από κόμματα και θα κάνει ο ίδιος τις επιλογές.
Θα ήταν μια καλοδεχούμενη διαφοροποίηση απ’ όσα γίνονταν στις προηγούμενες μετεκλογικές ημέρες αν ο εκλεγείς Πρόεδρος ήταν ήδη σε θέση να ανακοινώσει τους υπουργούς και τους υφυπουργούς και τους συνεργάτες του στο Προεδρικό, χωρίς καθημερινές επαφές και πήγαινε-έλα. Για να πείσει αν μη τι άλλο ότι σκέφτηκε, δούλεψε, προετοιμάστηκε, συζήτησε, αξιολόγησε και έχει τις επιλογές του και είναι πράγματι έτοιμος να ξεκινήσει δουλειά.
Όμως, με μια από τα ίδια οδεύει προς το Προεδρικό ο κ. Χριστοδουλίδης. Αν επιβεβαιωθεί πως θα κρατήσει κάποιες θέσεις για «άτομα της απολύτου εμπιστοσύνης του» και τις υπόλοιπες θα τις μοιράσει στα κόμματα που τον στήριξαν, νομίζω πως δεν κάνει το ξεκίνημα που περίμεναν οι ψηφοφόροι του.
Προβληματίζει και η υποβάθμιση προσώπων με πολιτικό ή κομματικό υπόβαθρο, στην οποία συμμετέχει και ο νέος Πρόεδρος, σε βαθμό που να χαιρετίζεται ευρέως η πρόθεσή του να επιλέξει τεχνοκράτες. Μοιάζει να θεωρείται κοινώς αποδεκτό ότι οι τεχνοκράτες είναι εξ ορισμού εξαιρετικοί στον τομέα τους, καταρτισμένοι, προσηλωμένοι σε στόχους, με σύγχρονες αντιλήψεις και, κυρίως, απαλλαγμένοι από τάσεις διαφθοράς και διαπλοκής.
Καλά, δεν υπάρχουν καλοί και κακοί τεχνοκράτες, έντιμοι και απατεώνες, όπως σε όλους τους επαγγελματικούς και πολιτικούς χώρους; Άμα σε βαφτίσει κάποιος τεχνοκράτη είσαι υπεράνω υποψίας;
Επειδή δεν θα είναι η πρώτη φορά που ένας Πρόεδρος θα διορίσει τεχνοκράτες (το έκανε και ο Αναστασιάδης…) είναι χρήσιμο να μην ξεχνούμε ότι κάποιοι από τα σημερινά κομματικά στελέχη ξεκίνησαν ως άγνωστοι τεχνοκράτες. Να μην ξεχνούμε ακόμα ότι μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων, που κατακλύζονται κατά κανόνα από τεχνοκράτες, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και η ανεπάρκεια των τεχνοκρατών τους είναι συχνά ο λόγος της παρακμής ή της πτώχευσής τους. Και ακόμα χειρότερα, σε αντίθεση με όσους συνδέουν τη διαφθορά μόνο με τον δημόσιο τομέα, η λαμογιά, το αχαλίνωτο κυνήγι του κέρδους χωρίς νομικούς και ηθικούς φραγμούς, η αισχροκέρδεια και η σήψη «ευδοκιμούν» και σε αποικίες τεχνοκρατών. Φέρτε στο μυαλό 3-4 από τα σοβαρότερα σκάνδαλα στην Κύπρο των τελευταίων χρόνων και θα δείτε πως το κάθε ένα από αυτά είχε ως συμπρωταγωνιστές βαρβάτους τεχνοκράτες. Σκεφτείτε τι γίνεται με τα σκάνδαλα στον ιδιωτικό τομέα, τα οποία κατά κανόνα ελάχιστοι παίρνουν χαμπάρι.
