Μάλλον ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τον λογαριασμό και για τη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου 2014, μεταξύ Αναστασιάδη – Έρογλου, πάνω στην οποία βασίστηκαν οι συνομιλίες που ακολούθησαν και με τον Ακιντζί. Την επικαλέστηκε χτες ο εκπρόσωπος του Ακιντζί, ο Μπαρίς Μπουρτζιού, για να κατηγορήσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι «συμπεριφέρεται αντίθετα από όλες τις συγκλίσεις που περιλαμβάνονται στο έγγραφο της 11ης Φεβρουαρίου 2014». Μάλιστα, θέλει να ανατρέψει και όλη την ιστορία: «Η συνείδησή μας είναι ήσυχη σε αυτό το θέμα», λέει. «Εμείς παραμένουμε πιστοί σε όλα τα έγγραφα, τις συμφωνίες». Καταλάβατε; Δεν έμεινε συμφωνία για συμφωνία που να μην την παραβιάζουν, από το 1923 της Λωζάνης μέχρι σήμερα, αλλά έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη. Ας είναι και σήμερα, όμως, να αναγνωρίσει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και όλη η ηγεσία μας το εγκληματικό λάθος εκείνης της συμφωνίας με την ελπίδα ότι δεν θα κάνουν ξανά το ίδιο.
Γιατί την επικαλούνται τώρα οι Τούρκοι; Διότι, δεν λέει ούτε μία λέξη για την ουσία του προβλήματος, που σήμερα τη βρίσκουμε μπροστά μας. Πέρα από τις «λεπτομέρειες» όπου κρυβόταν ο διάβολος, το έγγραφο της 11ης Φεβρουαρίου 2014, δεν έλεγε ούτε μία λέξη για την κατοχή, για την αποχώρηση του τουρκικού στρατού, για την κατάργηση των εγγυήσεων, για τους έποικους, για το εδαφικό. Ασχολείτο μόνο με το κεφάλαιο της διακυβέρνησης. Γινόταν, μάλιστα, αναφορά στην «πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου». Έτσι, έχουμε σήμερα δυο σημαντικές συνέπειες εκείνης της συμφωνίας:
Πρώτο, αφού συζητήθηκε για χρόνια η διακυβέρνηση όταν φτάσαμε στον πυρήνα του Κυπριακού, που είναι η κατοχή, προέκυψε ναυάγιο, αλλά δεν μπορεί να κατηγορηθεί η τουρκική πλευρά, διότι επικαλείται εκείνη τη συμφωνία ως βάση των συνομιλιών η οποία περιέχει τα ζητήματα διακυβέρνησης και τίποτε άλλο. Δεύτερο, οι Τουρκοκύπριοι έντιμοι συνομιλητές μας, προτάσσουν μόνο τη μισή αναφορά περί πολιτικής ισότητας και αγνοούν το δεύτερο μέρος, για τα ψηφίσματα και τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου. Για να δίδουν τη δική τους αυθαίρετη ερμηνεία και να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη. «Στην πραγματικότητα ευχαριστούμε τους κυρίους Έρογλου και Αναστασιάδη που υπέγραψαν αυτό το έγγραφο», λέει ο Μπουρτζιού. «Ο Αναστασιάδης το μετάνιωσε, θέλει να υποχωρήσει. Αλλά εμείς δεν μπορούμε να υποχωρήσουμε, επειδή έχουμε κερδίσει πολλά μέχρι σήμερα και δεν θα αφήσουμε αυτά που έχουμε κερδίσει». Ιδού, λοιπόν, που μας το λένε και ξεκούτσουλλα. Έχουν κερδίσει πολλά και δεν θα τα αφήσουν αυτά που κέρδισαν. Κι όποιος θέλει ας καταλάβει, δηλαδή.
Αλλά, με τέτοια λογική δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν ειλικρινείς συνομιλίες για να φτάσουμε σε μια διευθέτηση για το καλό όλων των Κυπρίων. Καμία περίπτωση. Γι’ αυτό ας συνέλθουν έστω και τώρα όσοι εκ των ηγετών μας επένδυσαν σε ψευδαισθήσεις. Οφείλουν να λάβουν τα μέτρα τους. Και μια και αναφέρονται οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι στις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, ας τους υπενθυμίσουμε ότι η πρώτη, πάνω στην οποία (κακώς) μας παραπέμπουν οι φανατικοί της ΔΔΟ, η συμφωνία Μακαρίου – Ντενκτάς, λέει και το εξής: «Οι εξουσίες και λειτουργίες της κεντρικής κυβέρνησης θα είναι τέτοιες, ώστε να διασφαλίζουν την ενότητα της χώρας, λαμβάνοντας υπόψη τον δικοινοτικό χαρακτήρα του κράτους». Η ενότητα της χώρας δεν διασφαλίζεται ούτε με εκ περιτροπής προεδρία, ούτε με ξεχωριστά ψηφοδέλτια, ούτε με αυτονομία κρατιδίων, ούτε με τίποτε από όσα συμφωνήθηκαν στη συνέχεια. Αλλά, άντε να συνεννοηθείς με αυτούς που όσα και να κερδίσουν θέλουν περισσότερα και προπάντων, δεν αισθάνονται ότι ζουν κι αυτοί υπό την κατοχή της Τουρκίας.
Ας είναι μάθημα, λοιπόν, η αναφορά του Μπουρτζιού στη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου 2014. Ώστε, η επόμενη να αναφέρεται στον πυρήνα του Κυπριακού, την αποχώρηση του στρατού κατοχής και την απελευθέρωση των εδαφών μας και όχι να είναι ξανά ένα πλαίσιο για το κεφάλαιο διακυβέρνησης, όπου ήδη, όπως λέει ο Μπουρτζιού «έχουμε κερδίσει πολλά μέχρι σήμερα και δεν θα αφήσουμε αυτά που έχουμε κερδίσει»…
aristosm@phileleftheros.com
