Πήγα στο δημοτικό τη δεκαετία του 1980, μαζί με μια ολόκληρη γενιά. Δώδεκα χρόνια στο σχολείο, ελάχιστα μάθαμε για το πραξικόπημα και την εισβολή. Και αυτά που μάθαμε ήταν τόσο γενικά, αόριστα και επιφανειακά που μπορεί κάποιος να τα παραθέσει σε μια μεσαίου μεγέθους παράγραφο.
«Οι πραξικοπηματίες σε συνεργασία με τη Χούντα των Αθηνών έκαναν το πραξικόπημα για να ρίξουν τον πρόεδρο Μακάριο. Με το προδοτικό πραξικόπημα η Τουρκία βρήκε τη «χρυσή ευκαιρία» που έψαχνε για να υλοποιήσει τα ιμπεριαλιστικά της σχέδια για κατάληψη της Κύπρου. Με τη βάρβαρη τουρκική εισβολή που ακολούθησε, προσφυγοποιήθηκαν χιλιάδες Κύπριοι, άλλοι έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, άλλοι παρέμειναν εγκλωβισμένοι στις κατεχόμενες περιοχές μας, ενώ μέχρι σήμερα αγνοούνται 1,619 Ελληνοκύπριοι».
Το παπαγαλίστικο αναμάσημα αυτών των προτάσεων χωρίς περαιτέρω ερωτήσεις ή επεξηγήσεις περιείχε, μαζί με την τραγικότητα του, ένα καλά σχεδιασμένο ψέμα. Ένα ψέμα πάνω στο οποίο εδράστηκε κατοπινότερα, όλο το οικοδόμημα της παραχάραξης της πραγματικής ιστορίας της Κύπρου. Και αυτό είχε να κάνει με τη λέξη «προδοτικό». Ποια ήταν λοιπόν η προδοσία;
Με τη γενικόλογη αυτή παράθεση των γεγονότων, τελειώσαμε το σχολείο πιστεύοντας ότι η προδοσία της Κύπρου ήταν αυτό:
Ότι οι πραξικοπηματίες δεν γνώριζαν ότι οι Τούρκοι θα εισέβαλλαν στην Κύπρο. Η προδοσία τους συνίστατο στο ότι δεν υπολόγισαν τα πράγματα σωστά. Δεν υπολόγισαν ότι με το πραξικόπημα η Τουρκία θα εισέβαλλε στην Κύπρο. Παρασυρόμενοι από τον πόθο τους για Ένωση με την Ελλάδα έκαναν το πραξικόπημα, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες οι οποίες όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, ήταν τραγικές για την Κύπρο.
Γι αυτό και συχνά οι καθηγητές αναφερόμενοι στους πραξικοπηματίες χρησιμοποιούσαν τον όρο «άφρονες» δηλαδή άμυαλοι, χωρίς λογική.
Στη συνέχεια απομακρυνόμενοι από τη μεθοδευμένη ανιστορησία και τις γενικόλογες αναφορές και τα μισόλογα του σχολείου και διαβάζοντας κάποιοι από εμάς, κάτι πέραν της μεσαίου μεγέθους παραγράφου που μας είχαν σφυροκοπήσει στο σχολείο, άρχισαν να χαράσσουν στο μυαλό οι πρώτες ερωτήσεις:
Πώς γίνεται οι πραξικοπηματίες να μη γνώριζαν ότι με το πραξικόπημα θα ακολουθούσε η τουρκική εισβολή, αφού με βάση τη Συνθήκη Εγγυήσεως, απαγορευόταν η ένωση της Κύπρου με άλλο κράτος ή ο διαμελισμός της Κύπρου;
Πώς γίνεται οι πραξικοπηματίες να μη γνώριζαν ότι θα ακολουθούσε η τουρκική εισβολή αφού η Τουρκία (όπως και η Ελλάδα και η Αγγλία αντίστοιχα) με βάση τη Συνθήκη Εγγυήσεως είχε δικαίωμα επέμβασης στην Κύπρο, σε περίπτωση που απειλούνταν η συνταγματική τάξη και ακεραιότητα του νησιού;
Γιατί ο στρατηγός Μπονάνος, Αρχηγός των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, με το που πληροφορήθηκε την απόβαση των Τούρκων (την οποία ήδη γνώριζε) έδωσε οδηγίες να αφήσουν τους Τούρκους να μπουν στην Κερύνεια;
Γιατί ο Αντιναύαρχος Πέτρος Αραπάκης διέταξε τα ελληνικά υποβρύχια να στραφούν πίσω στην Ελλάδα;
Γιατί όταν ξεκίνησε η τουρκική εισβολή, οι Ελλαδίτες αξιωματικοί έκαναν διακοπές και το ΓΕΕΦ συνιστούσε «αυτοσυγκράτηση»;
Γιατί όταν ξεκίνησε η τουρκική εισβολή οι πραξικοπηματίες έκαναν σούβλες στο Τρόοδος;
Μετά τις πρώτες εύλογες ερωτήσεις και με λίγο ακόμη διάβασμα, ξεκίνησε η οδυνηρή αποκαθήλωση της εξαπάτησης σε σχέση με την πραγματικότητα της προδοσίας:
Οι πραξικοπηματίες και οι Χουντικοί υποκινητές τους όχι απλώς γνώριζαν αλλά ανέμεναν ότι με το ξέσπασμα του πραξικοπήματος η Τουρκία θα εισέβαλλε στην Κύπρο.
Για την ακρίβεια αυτό ήταν το σχέδιο τους: Να δημιουργηθεί ένα αμιγώς τουρκικό κομμάτι στον βορρά και ένα αμιγώς ελληνικό κράτος στον νότο. Γιατί έτσι θα μπορούσαν ανενόχλητοι να εκμεταλλεύονται την εξουσία μόνοι τους χωρίς να αναγκάζονται να τη διαμοιράζονται με Τουρκοκυπρίους. Το πραξικόπημα δεν είχε καμία σχέση με πατριωτικά αισθήματα. Το ακριβώς αντίθετο. Είχε να κάνει με τη δίψα για την εξουσία και τα βρώμικα της λάφυρα.
Γι αυτό και οι πραξικοπηματίες δεν ήταν ούτε αφελείς, ούτε άφρονες, ούτε ρομαντικοί πατριώτες. Οι πραξικοπηματίες ήταν ΠΡΟΔΟΤΕΣ και ΑΙΣΧΡΟΙ.
Ήταν οι πρώτοι που «οραματίστηκαν» τη διχοτόμηση πριν την τουρκική εισβολή.
Ήταν οι πρώτοι που «οραματίστηκαν» και «αναγνώρισαν» το ψευδοκράτος πριν αυτό ανακηρυχθεί.
Και είναι αυτοί οι ίδιοι που προωθούν με λύσσα τη διχοτόμηση μέχρι σήμερα.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που έντεχνα ναυαγούν κάθε προσπάθεια για συνομιλίες με πύρινους εθνικοκεντρικούς λόγους και ανόητες δικαιολογίες.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που βολεύονται με τη λειτουργία ενός αμιγώς ελληνικού κρατιδίου στα νότια του νησιού έστω κι αν αυτό σημαίνει μια σκληρή διαχωριστική γραμμή/ σύνορο με την Τουρκία.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που μας έχουν φυλακίσει σε ένα ακρωτηριασμένο κρατίδιο χωρίς προοπτική και με μια ολοένα και πιο κοντινή ημερομηνία λήξης.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που εξαπάτησαν μια ολόκληρη γενιά Κυπρίων κάνοντας την να πιστεύει ότι η τουρκική εισβολή και κατοχή ήταν αναπόφευκτη. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε άλλο πέραν του διαμελισμού της Κύπρου. Ότι η διχοτόμηση είναι μονόδρομος.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που συνεχώς υποβαθμίζουν τον ρόλο του πραξικοπήματος σε «εμφύλια διαμάχη», «αδελφική διχόνοια» και άλλα τέτοια τραγελαφικά που βεβηλώνουν την μνήμη των προδομένων ηρώων μας.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που έχοντας κατασπαράξει την κρίση και την αντίληψη μιας ολόκληρης γενιάς, έχοντας αποβλακώσει κάθε αισθητήρα και αντανακλαστικό, μας έχουν πείσει και από πάνω πως ό,τι κάνουν το κάνουν από πατριωτισμό και φιλοπατρία.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που έχουν οικοδομήσει πολιτικές καριέρες πάνω στο άλυτο κυπριακό, θησαυρίζοντας από τη μη λύση.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που μόλις δουν το τέλος να πλησιάζει θα εξαφανιστούν πρώτοι και καλύτεροι σε Λονδίνα και Παρίσια για να σώσουν το τομάρι τους και την προοπτική των παιδιών τους.
Είναι αυτοί οι ίδιοι που έχοντας εξαπατήσει μια ολόκληρη γενιά, έχοντας κατακρεουργήσει την ιστορική αλήθεια, είναι σε θέση τώρα να υφαρπάζουν από πάνω και την ψήφο της σκαρφαλώνοντας στα πιο ψηλά δώματα της βάναυσα ξεπουλημένης Κυπριακής Δημοκρατίας.
* Δικηγόρος
