Καλά, από μερικούς δεν περιμένω τίποτε καλύτερο, αλλά από έναν δικηγόρο της κλάσης του Νίκου Κληρίδη, εκπλάγηκα. Φαίνεται πως έχουν εθιστεί όλοι από το πνεύμα της επιπολαιότητας των κοινωνικών δικτύων. Ό,τι τους έρθει στο κεφάλι το ρίχνουν στη δημόσια σφαίρα κι όποιον πάρουν οι σφαίρες.
Ήταν στο OMEGA ο κ. Κληρίδης, φιλοξενούμενος της Στέλλας Σάββα, να μιλήσει για την δικαστική απόφαση στην υπόθεσή του εναντίον της Αστυνομίας. Ξαφνικά χαρακτήρισε τον Φιλελεύθερο «η εφημερίδα που πρόσκειται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Η Στέλλα αντέδρασε και τον ρώτησε γιατί το λέει αυτό και η απάντησή του ήταν: «επειδή ήταν η πρώτη εφημερίδα που δημοσίευσε όλα τα μηνύματα».
Τι σημαίνει αυτό και γιατί τον έκανε να πετάξει την ατάκα του, ακατανόητο. Άλλωστε δημοσιεύσαμε πολλά για το θέμα, όλα αληθινά, και όχι μόνο τα μηνύματα. Ούτε η Στέλλα κατάλαβε, είμαι σίγουρος, διότι αντέδρασε και μπράβο της, και σχολίασε ότι οι συνάδελφοι κάνουν τη δουλειά τους. Αλλά, η ουσία είναι ότι δεν επιτρέπεται τα δημόσια πρόσωπα να μιλούν με τόση ευκολία για τη δημοσιογραφική δουλειά μιας εφημερίδας. Το κάνουν κάθε μέρα ανεύθυνοι στο διαδίκτυο για τους οποίους πολλές φορές επικαλούμαι τον Ουμπέρτο Έκο: Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «έδωσαν δικαίωμα λόγου σε λόχους ηλιθίων». Αλλά όχι και δικηγόροι με εμπειρίες δεκαετιών στις πλάτες τους!
Ο Φιλελεύθερος δημοσίευσε πολλά για αυτή την υπόθεση. Αλλά μόνο στην προσπάθειά του να ενημερώσει τους πολίτες, όπως είναι η δουλειά του. Ο Δρουσιώτης από την πρώτη μέρα μειώνει τη δημοσιογραφική δουλειά άλλων γράφοντας συνεχώς ότι τα δημοσιεύματα είναι υποβολιμαία από την Αστυνομία. Μάλλον εντάσσεται κι αυτό στην προσπάθειά του να αμφισβητήσει τις αστυνομικές έρευνες για να εξυπηρετήσει δικές του σκοπιμότητες και δεν σκέφτεται τους συναδέλφους του που θίγει. Τώρα παίρνει και ο Νίκος Κληρίδης αυτή την σκυτάλη και μάλιστα τηλεοπτικά.
Οι δύο πρωταγωνιστές (μαζί με την αόρατη Σάντη) αυτής της υπόθεσης, που αναστάτωσε όλη την Κύπρο, προσπαθούν να υποβαθμίσουν όποια άλλα δημοσιεύματα και δημοσιογράφους επιχειρούν να ρίξουν λίγο φως στο σκοτάδι που οι ίδιοι προκάλεσαν. Ας μάθουν τουλάχιστον να σέβονται. Διότι περί αυτού πρόκειται. Ασέβεια στη δουλειά δημοσιογράφων, ασέβεια στην κοινή γνώμη, ασέβεια στην ιστορική εφημερίδα, που απέδειξε δεκαετίες ολόκληρες ότι δεν έχει εξαρτήσεις, ούτε από πολιτικούς, ούτε από Αστυνομίες, ούτε από κανέναν, εκτός από τους αναγνώστες της. Ίσως να είναι πια και οι τελευταίοι δημοσιογράφοι εδώ που θεωρούν την ενημέρωση των πολιτών ιερή υπόθεση και για ό,τι γράψουν φέρουν την απόλυτη ευθύνη. Και γι΄ αυτό αφιερώνουν ώρες και ώρες να διερευνήσουν και να διασταυρώσουν προτού γράψουν. Άλλοι είναι που αναδεικνύονται σε πρωταθλητές της επιπολαιότητας.
Ο έμπειρος αστυνομικός συντάκτης του Φιλελεύθερου, Μιχάλης Χατζηβασίλης, διαθέτει περγαμηνές επιτυχιών στον τομέα που καλύπτει. Δεν χρειάζεται την έγκριση του Δρουσιώτη ή του Κληρίδη ή του Facebook για να αποκαλύψει στοιχεία που φωτίζουν αυτή την υπόθεση, όπως και κάθε υπόθεση που ερευνά. Ας μην μας μπλέκουν στα παίγνια τους. Διότι είναι φανερό πια ότι θα προτιμούσαν να μην γράφει κανένας άλλος ό,τι δεν εξυπηρετεί το αφήγημά τους, ώστε να μπορούν αυτοί μόνο να ενημερώνουν τους πολίτες όπως τους βολεύει. Κι αυτό είναι, το λιγότερο, ύποπτο. Ίσως δείχνει και τις πραγματικές διαστάσεις της μυθοπλασίας που μας έπνιξε.
Υ.Γ. Πριν λίγες μέρες ο Μακάριος Δρουσιώτης έγραψε για μια υπόθεση του 1992, όπου η Αστυνομία βασάνισε μια ολόκληρη οικογένεια θεωρώντας ότι είναι ύποπτοι για μια ληστεία τράπεζας. Όταν αποδείχτηκε ότι ήταν αθώοι οι άνθρωποι «η Αστυνομία έπιασε από κοντά τους δημοσιογράφους για να περιορίσει τη ζημιά», αλλά ο ίδιος δεν συμμορφώθηκε. Δηλαδή, όλοι οι άλλοι συμμορφώθηκαν! Πήγε και τους βρήκε και, όπως γράφει, «δημοσίευσα τα γεγονότα στο περιοδικό Σελίδες». Όταν η υπόθεση «οδηγήθηκε στο δικαστήριο», γράφει, «και η Αστυνομία προσέγγισε τους δημοσιογράφους να μη δώσουν οπτικό υλικό από τα σημάδια της κακοποίησης. Πλησίασαν κι εμένα. Αρνήθηκα να γίνω συνεργός στη συγκάλυψη».
Οι υπόλοιποι γίναμε συνεργοί; Μα, οι Σελίδες ήταν περιοδικό του Φιλελεύθερου. Μπορούσε να δημοσιεύσει ο Δρουσιώτης χωρίς την έγκριση του Φιλελεύθερου; Αδύνατο. Αν δεν συμμορφώθηκε ο δημοσιογράφος στις υποδείξεις, ήταν επειδή είχε την έγκριση και την κάλυψη του αρχισυντάκτη του. Ο υποφαινόμενος ήταν ο αρχισυντάκτης του. Ε, ας μην μηδενίζει όλους τους άλλους για να παριστάνει ο ίδιος τον μόνο έντιμο σε αυτό τον τόπο.
