Τη βίασαν οι Τούρκοι 13 φορές και ύστερα την πέταξαν από το μπαλκόνι. Και δεν ήταν η μόνη. Ήταν πολλές δεκάδες οι βιασθείσες γυναίκες του 1974. Κάποιες έμειναν και έγκυες. Οι περισσότερες επέλεξαν τον δρόμο της σιωπής. Δεν ήθελαν να μαθευτεί το πάθημά τους, το θεωρούσαν ντροπή και μίασμα. Κάποιες έχουν πεθάνει, κάποιες βρίσκονται ακόμη εν ζωή και ανεβαίνουν καθημερινά τον δικό τους Γολγοθά. Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις του ιερέα Θεόκλητου Κυριάκου, που τυγχάνει πνευματικός κάποιων εκ των βιασθεισών γυναικών, αποτελούν γροθιά στο στομάχι.
Η γυναίκα για την οποία έγινε λόγος στην Επιτροπή Προσφύγων της Βουλής βρίσκεται εν ζωή. Ο σύζυγός της την εγκατέλειψε, δεν άντεξε το βάρος της «ντροπής»! Τα παιδιά της ζουν με ψυχολογικά προβλήματα και η ίδια με ψυχοφάρμακα. Λαμβάνει από τότε επίδομα… 50 λιρών τον μήνα. Από την Εκκλησία, όχι από το κράτος. Τι έκανε αλήθεια η Πολιτεία για όλες αυτές τις γυναίκες τα τελευταία 48 χρόνια; Πώς αλήθεια αποτιμώνται τα δεινά αυτής της βασανισμένης γυναίκας; Τα όνειρα που ποδοπατήθηκαν και χάραξαν με μαύρο χρώμα τη μετέπειτα ζωή της; Τα αθεράπευτα τραύματα ενός ολοζώντανου εφιάλτη που δεν τελειώνει ποτέ;
Και δεν είναι μόνο οι βιασθείσες. Είναι και οι αιχμάλωτοι πολέμου, που αποφασίστηκε να λαμβάνουν επίδομα 200 ευρώ τον μήνα ως αντιστάθμισμα για τις χρεώσεις από το ΓεΣΥ και τελικά τους δόθηκε ποσό €2.000 ετησίως αντί €2.600 που έπρεπε να είχαν λάβει. Και ασφαλώς, δεν είναι απλά οικονομικό το θέμα για τους αιχμαλώτους που δικαίως νιώθουν δυσαρεστημένοι. Μήπως θα ξεχάσουν ποτέ ότι για χρόνια ολόκληρα στο απολυτήριό τους αναγραφόταν επί λέξη με κόκκινα γράμματα: «Απολύεται ως συλληφθείς αιχμάλωτος υπό των Τούρκων. Δεν εξακριβώθηκαν οι συνθήκες της αιχμαλωσίας του ως και η διαγωγή του κατά τη διάρκεια ταύτης». Αναφορά, που δικαίως θεωρήθηκε ότι προσβάλλει όχι μόνον όσους πολέμησαν και αιχμαλωτίστηκαν, αλλά και τη μνήμη όλων όσοι βρέθηκαν δολοφονημένοι σε ομαδικούς τάφους. Χρειάστηκαν αγώνες πολλών χρόνων για να απαλειφθεί με μαύρο μαρκαδόρο το 2015 αυτή η επαίσχυντη αναφορά από τα απολυτήρια των αιχμαλώτων πολέμου. Δεν απαλείφθηκε όμως ποτέ απ’ το μυαλό τους.
Νωρίτερα, το 2008 οι αιχμάλωτοι πολέμου ζητούσαν από την Πολιτεία να τους παραχωρήσει δωρεάν ιατρική περίθαλψη. Η θέση της Εθνικής Φρουράς, όταν συζητείτο το θέμα στη Βουλή, ήταν ότι «εάν δοθεί οτιδήποτε στους αιχμαλώτους πολέμου, θα σταλεί λανθασμένο μήνυμα στο στράτευμα και ειδικά σε αυτούς που πολέμησαν με θάρρος», αφήνοντας σαφείς υπαινιγμούς ότι οι αιχμάλωτοι πολέμου δεν πολέμησαν με θάρρος.
Δέκα χρόνια αργότερα, το 2018, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, εξαγγέλθηκε «τιμητικό» επίδομα για όσους πολέμησαν, αιχμαλωτίστηκαν ή τραυματίστηκαν το 1974, το οποίο ξεκινά από €5,70 και φθάνει τα €59,70 αναλόγως της σύνταξης. Τόσο φαίνεται ότι αποτιμούσε τότε η Πολιτεία την προσφορά αυτών των ανθρώπων προς την πατρίδα.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν ελεημοσύνη, ούτε τον οίκτο μας. Ζητούν αναγνώριση. Τόσο οι αιχμάλωτοι πολέμου και οι παθόντες του 1974, όσο και οι βιασθείσες γυναίκες πρέπει επιτέλους να συμπεριληφθούν στον κατάλογο των δικαιούχων ενός τιμητικού επιδόματος που να αντικατοπτρίζει τα δεινά που πέρασαν στα χέρια των Τούρκων. Όχι ως ανταμοιβή των βασανιστηρίων ή των βιασμών που υπέστησαν, αλλά ως αντίβαρο του ανεπούλωτου ψυχικού πόνου που κουβαλούν τόσα χρόνια στις πλάτες τους.
panayiota.charalambous@phileleftheros.com
