Bαθιά ριζωμένες στην ελληνική ζωή και παράδοση, στα ήθη και τα έθιμά μας, οι γιορτές των Χριστουγέννων, το Πάσχα, η Καθαρά Δευτέρα. Πέραν από την πνευματική τους διάσταση, οι όπου γης Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί, τις τιμούμε με μεγάλες οικογενειακές συνάξεις, φαγοπότι και γλέντι.
Ωστόσο, η απροσδόκητη υγειονομική κρίση των τελευταίων δύο χρόνων, λόγω πανδημίας κορωνοϊού, έφερε τα πάνω κάτω. Προκάλεσε κοινωνική αποξένωση. Έσπειρε φόβο, που άγγιξε τον τρόμο για επικείμενη βαριά νόσηση και ίσως θάνατο, σε ευπαθή άτομα με υποκείμενα νοσήματα και όχι μόνο. Έσπειρε μοναξιά, κατάθλιψη, ψυχολογικά προβλήματα. Έδωσε την ευκαιρία στους πιο φιλοσοφημένους να προβούν σε ενδοσκοπήσεις, αναζητώντας αίτια, αιτιατά και κάποιες ακτίδες προσδοκίας, πως ίσως ο άνθρωπος εξέλθει σοφότερος από τις σκοτεινές ατραπούς μιας τέτοιας άσχημης εμπειρίας. Προσδοκίες- αμυδρές έστω- πως ίσως βρει τον μίτο της Αριάδνης για να ξεφύγει από τον Μινώταυρο της αυτοκαταστροφικής του πορείας και την ασύγγνωστη αδιαφορία για τη φύση, το περιβάλλον, τον έμψυχο και άψυχο κόσμο που τον περιβάλλει. Προσδοκίες για να αλλάξει συμπεριφορές και νοοτροπίες. Να αποβάλει την εγωπάθεια, την αλαζονία, την ανθρωποφαγία, την απληστία. Τη φαυλότητα, τη μικρότητα, τη διαπλοκή. Να αναγνωρίσει επιτέλους το πρόσκαιρο της ανθρώπινης φύσης, να επενδύσει στην πνευματικότητα και να δώσει νόημα και περιεχόμενο στη ζωή του. Να αναζητήσει την ανθρωπιά, την αλήθεια και την ομορφιά της ζωής, που κάπου απώλεσε, κυνηγώντας μια επίπλαστη κοινωνική καταξίωση τσαλαπατώντας αρχές και αξίες.
Για δύο χρόνια δεν γιορτάσαμε Πάσχα, όπως παλιά. Η πανδημία επέβαλε Πρωτόκολλα και απαγορεύσεις. Ανάτρεψε όσα θεωρούσαμε ασφαλή και δεδομένα. Έβαλε τη ζωή σε στασιμότητα. Είδαμε την Άνοιξη του 2020 και 2021 να μας προσπερνά. Ζηλεύαμε την ολάνθιστη φύση που γιόρταζε Πασχαλιά και το λεύτερο πέταγμα των πουλιών, φυλακισμένοι στα σπίτια μας, μακριά από παιδιά κι εγγόνια, πασκίζοντας προφύλαξη από την πανδημία. Προσμέναμε ανυπόμονα το φετινό Πάσχα για να επιστρέψουμε σιγά-σιγά στην «κανονικότητα», ώστε απρόσκοπτα να πάμε στις εκκλησιές για τον καλό λόγο.
Κι όμως, δεν είμαστε χαρούμενοι. Ένα σύγκρυο μας κρατά σε αγωνία. Από την κρίση της πανδημίας, περάσαμε στην κρίση ενός παράλογου πολέμου στην καρδιά της Ευρώπης, που αναβιώνει εφιάλτες ενός νέου ψυχρού πολέμου με απρόβλεπτες συνέπειες για όλη την ανθρωπότητα. Χιλιάδες Χριστοί -κάθε ηλικίας- σηκώνουν στους ώμους βαριούς σταυρούς μαρτυρίου. Ξεριζωμένοι, ορφανοί, ταλαιπωρημένοι, πρόσφυγες στις γειτονιές του κόσμου, βαδίζουν στον δικό τους Γολγοθά, θύματα μιας βάρβαρης εισβολής που θερίζει χριστιανούς ορθόδοξους στην καρδιά της Ευρώπης.
Στα πρόσωπά τους, ξαναζούμε το δικό μας δράμα και κλαίμε τη δικιά μας μοίρα, όντας πρόσφυγες- ξεριζωμένοι από τις πατρογονικές μας εστίες για 48 ολόκληρα χρόνια, ανάδελφοι και αόρατοι, ζητιάνοι Δικαιοσύνης. Ανάλγητοι πολιτικοί –όπως τότε και σήμερα- και στρατιές θανάτου σπέρνουν όλεθρο και καταστροφή. Σκοτώνουν γυναικόπαιδα. Ξεκληρίζουν οικογένειες. Εξανεμίζουν τα όνειρα των νέων. Βιάζουν γυναίκες και κορίτσια. Συνθλίβουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε αγορές συμφερόντων, παζαρεύοντας σε τιμές φυσικού αερίου και ανασχεδιάζοντας σφαίρες επιρροής.
Μάταια κι η φετινή Άνοιξη πασκίζει να ανθοφορήσει. Η γη στάζει αίμα, πόνο και δάκρυ σε πολλές γειτονιές του κόσμου..
Αλίμονο στους λαούς που έχουν κοντή μνήμη, που δεν μαθαίνουν από παθήματα δικά τους και ξένα, που ψηλώνουν τα χέρια ικετεύοντας θύτες ή περιμένουν θαύματα, από ανύπαρκτους από μηχανής Θεούς. Αλίμονο σ’ όσους ελπίζουν στην καλή τους τύχη, χωρίς αγώνα και διεκδίκηση και σ΄ όσους προσδοκούν την Ανάσταση, παθητικά υπομένοντας τον Γολγοθά τους.
Εμείς οι Εσταυρωμένοι που πάθαμε και μάθαμε, ξέρουμε πως το Πάσχα και η Ανάσταση αργούν, όσο οι αθώοι ανέχονται αγόγγυστα την ασυδοσία των Πόντιων Πιλάτων, την προδοσία των κάθε λογής Ιούδων που εξανεμίζουν τα οράματα των λαών και την ανωριμότητα πολιτικάντηδων που λαθροβιούν πατώντας επί πτωμάτων, κυνηγώντας χρήμα, δόξα και εξουσία.
Μας στοιχίζει πολύ, που και φέτος δεν είχαμε ένα ανέμελο Πάσχα. Συνειδητοποιώντας τους κινδύνους και την αβεβαιότητα των καιρών, ας παλέψουμε συνειδητά, σε ατομικό, συλλογικό και πανανθρώπινο επίπεδο, να λυτρωθούμε από πάθη, μίση και μισαλλοδοξίες, για να επανακτήσουμε τη χαμένη μας Ανθρωπιά. Ας αγαπήσουμε αληθινά τον κόσμο, τη φύση, τους ανθρώπους, την ίδια τη ζωή για να μπορούμε να φωτίζουμε τα σκοτάδια με άπλετο Φως Ειρήνης, Αγάπης, Ανθρωπιάς, Πνευματικότητας.
*Πρώην ευρωβουλευτής, αντιπρόεδρος ΔΗΠΑ.
