Ο Emmanuel Macron επανεξελέγη στην προεδρία της χώρας του, κρύβοντας προσωρινά κάτω από το χαλί τις εγχώριες, αλλά και τις διεθνείς ανησυχίες για ενδεχόμενη ανάδειξη της ακροδεξιάς στη γαλλική προεδρία. Ποιες πολιτικές, όμως, οδήγησαν σε αυτή τη νίκη; Ποια επικοινωνιακή πολιτική σκέπασε τα καθημερινά προβλήματα του γαλλικού λαού; Διότι, μπορεί η εκλογή Macron να απέτρεψε την άνοδο στην εξουσία της ακροδεξιάς Marine Le Pen, αλλά κάτι τέτοιο ενδέχεται να αποτελεί έναν επαρκή, αλλά όχι απόλυτο λόγο για τους γάλλους ψηφοφόρους. Σίγουρα, όμως, δεν θα μιλήσουμε για τα ανοιχτά πουκάμισα και τα αθλητικά φούτερ.
Ο γάλλος πρόεδρος πάντα πίστευε ότι έχει την απάντηση στα προβλήματα της χώρας του. Όπως όμως φάνηκε, δεν είχε απλώς την απάντηση, είχε και τον τρόπο να την επικοινωνήσει και να την εξηγήσει. Με περίσσεια αυτοπεποίθηση, ο Emmanuel Macron, ήδη από την πρώτη του προεκλογική εκστρατεία, αλλά κυρίως από την πρότερη πολιτική του καριέρα, ακολούθησε ένα μοναχικό δρόμο με έναν και μόνο στόχο: Την εκλογή του στην προεδρία. Κάτι τέτοιο συναντήσαμε και στην πορεία του Barack Obama προς την εκλογή και την επανεκλογή του στο αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ.
Όταν ο Macron ξεκίνησε το πολιτικό του κίνημα, δεν είχε καμία κομματική ή άλλη οργανωμένη υποστήριξη. Σε πολλές περιπτώσεις χλευάστηκε από συναδέλφους του, ενώ, πολλοί αναλυτές αναδείκνυαν την απειρία και το νεαρό της ηλικίας του, παρομοιάζοντάς τον με μια φούσκα, έτοιμη να σκάσει πριν την ημέρα των εκλογών. Η πραγματικότητα, όμως, ήταν κάπως διαφορετική. Ο Macron φάνηκε τυχερός, καθώς για πολλούς λόγους, όπως τα οικονομικά σκάνδαλα που βάραιναν τους πολιτικούς του αντιπάλους, του έδωσαν την ευκαιρία να διεκδικήσει το μερίδιό του στο ζωτικό χώρο των σοσιαλιστικών και των ρεπουμπλικανικών κομμάτων. Ο Macron, όμως, δεν ήταν μόνο τυχερός· ήταν και απόλυτα επικοινωνιακός. Με πάθος, ενέργεια και ενθουσιασμό, στις προεκλογικές του συγκεντρώσεις φαινόταν να αφοσιώνεται πλήρως στη στιγμή. Με χέρια ανοιχτά, βραχνός από συγκίνηση, διεμήνυε στους υποστηρικτές του ότι τους αγαπάει και ότι τους χρειάζεται. Με άλλα λόγια, ο Macron ακολούθησε μια πολιτική rock star.
Πριν διαμορφώσει τις προγραμματικές του θέσεις, ο Macron επιστράτευσε τα στελέχη του κινήματός του, τα οποία πραγματοποίησαν δεκάδες χιλιάδες συνεντεύξεις με ψηφοφόρους από όλη τη χώρα. Πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα έθεταν το εξής, διπλό ερώτημα: Τί λειτουργεί για τη Γαλλία και τί όχι; Ο Macron είχε φιλελεύθερες απόψεις για κοινωνικά ζητήματα, κάτι που προσέλκυσε τους ψηφοφόρους της αριστεράς, ενώ παράλληλα πίστευε στη φιλελεύθερη οικονομία προσελκύοντας ψηφοφόρους από τη δεξιά. Ο συνδυασμός αυτός ήταν κάτι καινούργιο για τη Γαλλία. Κέρδισε τις εκλογές του 2017, όπως σχεδίαζε, με την υποστήριξη ψηφοφόρων από διάφορα φάσματα του πολιτικού και κομματικού τόξου στη χώρα. Πέντε χρόνια όμως μετά, η επιρροή του έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά, γι’ αυτό και κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη βαθιά απογοήτευση των ψηφοφόρων της αριστεράς. Έτσι, λοιπόν, o Macron δημιούργησε θέσεις εργασίας, ξόδεψε δισεκατομμύρια για τη στήριξη των επιχειρήσεων εν μέσω της πανδημικής κρίσης και επιδότησε τα καύσιμα.
Η προσήλωση του Macron στην ανάδειξη της ταπεινής του καταγωγής μέσα από αυτοβιογραφικά σημειώματα και η περηφάνεια του να δηλώνει υποψήφιος της εργατικής και της μεσαίας τάξης αντιστάθμισαν σε μεγάλο βαθμό την απόφασή του για μείωση του φόρου κινητής και ακίνητης περιουσίας για τους πλουσιότερους πολίτες της χώρας συνεπικουρώντας στη γεφύρωση ποικίλων κοινωνικών διαφορών. Επομένως, το παράδειγμα του Γάλλου προέδρου μαρτυρεί ότι η επικοινωνιακή πολιτική, δεν αφορά μόνο στην εικόνα ή στη μετάδοση του μηνύματος μέσω της συνθηματολογίας, αλλά και μέσω του σχεδιασμού και κατ’ επέκταση της εφαρμογής πρώτον, μιας ενωτικής πολιτικής σε επίπεδο ψηφοφόρων και δεύτερον, χειροπιαστών μεταρρυθμίσεων για τους πολίτες και τη χώρα.
*Πολιτικός επιστήμων, επικεφαλής της IS Pegasus Coaching & Consulting Ltd
