Το σύγχρονο περιβάλλον της εξειδίκευσης και της διεθνοποίησης το οποίο κυριαρχεί τον 21ο αι. επιβάλει τη συνεργασία κάθε επιχείρησης με άλλες, με αποτέλεσμα να αποτελεί έναν μόνο κρίκο μιας διευρυμένης εφοδιαστικής αλυσίδας. Κάθε μία συνεργαζόμενη επιχείρηση επιτελεί διαφορετικές λειτουργίες και συνθέτει τους διαφορετικούς κρίκους της αλυσίδας. Η παγκοσμιοποίηση συνετέλεσε σημαντικά στην δημιουργία νέων μορφών οργάνωσης και διοίκησης των επιχειρήσεων, καθώς και νέων μορφών επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Στην Κύπρο ενώ όλα τα πιο πάνω φαίνεται να λαμβάνουν χώρα στις επιχειρήσεις, στον Δημόσιο τομέα οι οποιεσδήποτε εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές που απαιτούνται σε ένα υπουργείο, ώστε να προβεί στην υλοποίηση μιας καινοτομίας ή μεταρρύθμισης προκαλεί πανικό τόσο στα στρώματα διοίκησης όσο και στα στρώματα των εργαζομένων. Παρά το γεγονός πως η καινοτομία αποτελεί αναγκαία πρακτική και βασικό συστατικό ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος αλλά και εκσυγχρονισμού με τα κοινωνικά δεδομένα και δρώμενα, εντούτοις επικρατεί η στασιμότητα.
Από το 2000, η διοίκηση έχει γίνει θύμα κριτικής τόσο στις επιχειρήσεις όσο και σε κρατικό επίπεδο. Θεωρείται ότι η σοβαρότητα της κριτικής σε αυτή τη φάση είναι διαφορετική από την ανησυχία που υπήρχε σχετικά με τη διοίκηση σε άλλες περιόδους και φαίνεται πως αυτό αποτελεί μια αλλαγή που επηρέασε την ανάπτυξη και τη εξάπλωση της διοίκησης, ειδικά εκτός του βιομηχανικού τομέα. Οι έννοιες της διοίκησης που επικεντρώθηκαν στο βραχυπρόθεσμο προγραμματισμό και στην αξία των μετόχων αποχαρακτηρίστηκαν μετά από σειρά υποθέσεων απάτης (π.χ. Enron, Worldcom, Parmalat και Ahold). Αυτό οδήγησε στη διάδοση μακροπρόθεσμων προσεγγίσεων όπως η Toyota Way (Liker 2003) και ο αυξανόμενος ενθουσιασμός για τις ινδικές επιχειρηματικές προσεγγίσεις (Capelli et al., 2010).
Επιπλέον, μετά τη δημοτικότητα των «rock star διευθυντικών στελεχών», των γκουρού διοίκησης και της αναδιάρθρωσης του δημόσιου τομέα από συμβούλους διοίκησης κατά τη δεκαετία του 1980 και του 1990, βλέπουμε τώρα την εμφάνιση αντι-γκουρού των γκουρούς που παίρνουν μια κριτική στάση απέναντι στην κυριαρχία των συμβούλων διοίκησης,(Micklethwait and Wooldridge 1997, Pinault 2000, Kipping και Engwall 2002). Υπήρξε επίσης μια απότομη άνοδος της άποψης ότι για όλα φταίει ο μάνατζερ στη βιβλιογραφία και σε κριτικές σχετικά με τις θεωρίες διοίκησης (Hoopes 2003, Pearson 2009).
Στη σύγχρονη διοίκηση οι ιδέες και οι πρακτικές του επιχειρηματία, του επαγγελματία και του ηγέτη έχουν αποκτήσει δημοτικότητα και αυτό απαιτείται να μεταφερθεί και στον κρατικό τομέα. Η πανδημία ήταν μεγάλη αποκάλυψη αναφορικά με τον αναχρονιστικό τρόπο διοίκησης αλλά και λήψης αποφάσεων στον κρατικό μηχανισμό γεγονός που ενισχύει την ανάγκη αλλαγής των διοικητικών αλλά και λειτουργικών δομών των υπουργείων ή και του κρατικού μηχανισμού.
Ο σκοπός της ύπαρξη μιας οργανωτικής δομής σε κάθε υπουργείο ή κρατικό μηχανισμό ή και επιχείρηση είναι για να βοηθά να συντονίζονται οι δραστηριότητες τους, προσδιορίζοντας με σαφήνεια ποια άτομα είναι υπεύθυνα για ποια καθήκοντα και να δρα με στρατηγική, ευελιξία και αποτελεσματικότητα. Σε κάθε επιχείρηση αυτό επιτυγχάνεται με την πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού και τοποθέτησή του στην κατάλληλη για τα προσόντα θέση του. Μάλιστα κατά διαστήματα «υποχρεούται» να επιμορφώσει ΟΛΟ το προσωπικό του ανάλογα και να εφαρμόσει αλλά και να εποπτεύσει την εφαρμογή των νέων διαδικασιών.
