Για να αναλύσει κάποιος ένα σύνθετο και μακροχρόνιο πρόβλημα όπως το Κυπριακό, θα πρέπει να ακολουθήσει κάποιες βασικές αρχές των διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής . Μια από αυτές είναι ότι οι θέσεις και η στρατηγική ενός Κράτους που βρίσκεται υπό απειλή , πρέπει να σχεδιάζονται στην βάση της σωστής διάγνωσης των στόχων του αντιπάλου , ιδιαίτερα αν ο αντίπαλος αυτός είναι ισχυρός και απειλητικός.
Στην περίπτωση του Κυπριακού, είναι πλέον φανερό και σχεδόν γενικά παραδεκτό, ακόμη και από τον ΠτΔ , ότι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι να καταστήσει την Κύπρο προτεκτοράτο της σε πρώτη φάση και την Τουρκοποίηση της με εξαφανισμό των Ελλήνων σε μεταγενέστερο στάδιο, μέσω μιας Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας ( ΔΔΟ) η Συνομοσπονδίας δικών της προδιαγραφών . Το γεγονός ότι τώρα ζητά φανερά δύο Κράτη είναι παραπλανητικό γιατί : πρώτον γιατί αυτό που πραγματικά εννοεί είναι μια συνομοσπονδία μεταξύ δύο κυρίαρχων Κρατών και δεύτερον γιατί γνωρίζει ότι ποτέ δεν θα υπάρξει αναγνώριση του ψευδοκράτους .
Επιπρόσθετα , ο στόχος αυτός της Τουρκίας και ο κίνδυνος από την χώρα αυτή, ήταν , είναι και θα παραμείνει διαχρονικός, οποιεσδήποτε και αν είναι οι εξελίξεις η πιθανή λύση του Κυπριακού και οποιεσδήποτε και αν είναι οι ηγεσίες στην Τουρκία και το ψευδοκράτος. Θα ήταν ψευδαίσθηση και πολιτική αφέλεια να αναμένεται ότι η Τουρκία μετά από μια πιθανή λύση, για παράδειγμα ΔΔΟ, θα εξαφανισθεί από την Κύπρο και θα εγκαθιδρύσει φιλικές και αρμονικές σχέσεις με την νέα Ομόσπονδη ΚΔ που θα δημιουργηθεί .
Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την Ελλάδα , αφού αποδεδειγμένα δεν είχε και δεν θα έχει ποτέ καλές σχέσεις με την Τουρκία , έστω και αν οι δύο χώρες ανήκουν στο ΝΑΤΟ. Με άλλα λόγια οι κίνδυνοι από την Τουρκία για την Κύπρο και την Ελλάδα θα είναι μόνιμοι , τουλάχιστον για το προβλεπτό μέλλον.
Στην βάση αυτής της διάγνωσης των Τουρκικών στόχων , είναι αντιφατικό και οξύμωρο να προσπαθούμε για δεκαετίες να εξεύρουμε μια λύση στο Κυπριακό που θα στηρίζεται στον συνεταιρισμό με την Τουρκία , αφού αυτή αποφασίζει και όχι η Τ/Κ και αυτή θα ελέγχει τους Τ/Κ μετά μια πιθανή λύση . Ερασιτεχνικές προσεγγίσεις όπως « να πείσουμε την Τουρκία» , « να εκθέσουμε την Τουρκία Διεθνώς» , « να συνεργαστούμε με τους Τ/Κ συμπατριώτες μας» , « να δώσουμε κίνητρα στην Τουρκία» «επανένωση και απελευθέρωση μέσω ΔΔΟ !» και η περιπλάνηση στα επιμέρους για συγκλίσεις, ποιος φταίει για το Γκραν Μοντανά, στόχος μας πρέπει να είναι η επανέναρξη των συνομιλιών, αν θα είναι προσωπικός απεσταλμένος η ειδικός αντιπρόσωπος του ΟΗΕ και πολλά άλλα, δεν έχουν καμιά προστιθέμενη αξία και αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά.
Επομένως, αντί όλων αυτών των ερασιτεχνικών προσεγγίσεων, ο κύριος στόχος μας έπρεπε και πρέπει να είναι η αποτροπή των Τουρκικών στόχων και η επιλογή ενός μοντέλου λύσης που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους και θα επιτρέπει την συνέχιση του Ελληνισμού στην Κύπρο . Και σίγουρα τούτο δεν μπορεί να επιτευχθεί με την επιδιωκόμενη λύση της ΔΔΟ ,ούτε με την σημερινή σπασμωδική και αντιφατική πολιτική που ακολουθείται .
Εκείνο που χρειάζεται, είναι μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη στρατηγική στην βάση των βέλτιστων πρακτικών των διεθνών σχέσεων και της γεωπολιτικής και που θα αξιοποιεί όλους τους συντελεστές ισχύος που έχει η ΚΔ ως διεθνώς αναγνωρισμένο Κράτος , Μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ. Δηλαδή : την διπλωματία, την οικονομία, τις συμμαχίες, την στρατιωτική ισχύ και, ίσως το πλέον σημαντικό , την ανάπτυξη στενότατων σχέσεων με την Ελλάδα σε όλους τους τομείς, και κυρίως τον στρατιωτικό , αφού χωρίς την αποτροπή της Ελλάδας , έστω και με τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος, δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε ως Έλληνες της Κύπρου.
Για να γίνει όμως, αυτό θα πρέπει να εξευρεθεί ο κατάλληλος Πρόεδρος που θα έχει όραμα, θα κάνει τις αναγκαίες τομές στο Κράτος και θα αναπτύξει μια στρατηγική στην βάση του ορθολογισμού και όχι των ψευδαισθήσεων. Επιπρόσθετα , θα πρέπει να έχει την ικανότητα να μεταδώσει στον Κυπριακό λαό και το υπόλοιπο πολιτικό προσωπικό το αίσθημα της ενότητας και της επιβίωσης , κάτι που θα τον ενθαρρύνει να κάνει τις απαραίτητες θυσίες . Είναι ακριβώς αυτό το αίσθημα που επεκράτησε στον λαό του Ισραήλ από την ίδρυση του Κράτους τους και έκτοτε όχι μόνο επιβίωσε και αναπτύχθηκε , αλλά Αραβικά Κράτη τα οποία στο παρελθόν ήταν εχθροί του και επιθυμούσαν την διάλυση του, αποδέχθηκαν την ύπαρξη του και το αναγνώρισαν .
cpetrou@eateo.eu
