Πριν πενήντα χρόνια σε μια Κύπρο, που ακόμα προσπαθούσε να συνέλθει από την καταστροφή του 1974, ένα νέο κομματικό τοπίο διαμορφωνόταν. Ένα τοπίο το οποίο έμελλε να σημαδέψει την πολιτική ζωή του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες.
Σαν σήμερα, πριν από πενήντα χρόνια, ανακοινωνόταν από τον Γλαύκο Κληρίδη η ίδρυση μιας πολιτικής κίνησης υπό το όνομα «Δημοκρατικός Συναγερμός».
Έγραφε η ανακοίνωση της 15ης Μαΐου του 1976 (η οποία δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες της εποχής – πηγή αρχείο ΓΤΠ): «Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν αποτελεί κίνησιν αγνώστων ή πρόχειρον κατασκεύασμα και τεχνητόν πολιτικό σχήμα, υπαγορευμένον από τας επικείμενας Βουλευτικάς εκλογάς. Ούτε προορίζεται να ικανοποιήση απλώς τας περιστατικάς πολιτικάς φιλοδοξίας οιουδήποτε, εν όψει εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων».
Πενήντα χρόνια μετά και η πιο πάνω αναφορά μπορεί κάλλιστα να μεταφερθεί στο σημερινό πολιτικό και κομματικό τοπίο. Αυτό για το οποίο ο Γλαύκος Κληρίδης εξέφραζε τότε την ανησυχία του είναι και πάλι ενώπιόν μας.
Πολιτικές κινήσεις αγνώστων, πρόχειρα κατασκευάσματα και τεχνητά πολιτικά σχήματα υπαγορευόμενα από τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Σχήματα τα οποία προορίζονται να ικανοποιήσουν απλώς τις περιστατικές φιλοδοξίες οποιουδήποτε.
Όσοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία δήλωναν ταυτόχρονα και το εξής: «Υπεράνω πάσης φιλοδοξίας και πολιτικού ή κομματικού συμφέροντος θέτουν το καθολικόν εθνικόν συμφέρον, το οποίον, κατά την παρούσαν κρίσιμον περίοδον, συνίσταται εις την εθνικήν και φυσικήν επιβίωσιν του λαού μας. Προς επίτευξιν του υπερτάτου τούτου σκοπού απαιτείται ουσιαστική εσωτερική ενότης».
Η δημιουργία ενός πολιτικού σχήματος προκύπτει μέσα και από τις δοσμένες συνθήκες μιας εποχής. Αυτό μπορεί και να είναι το εύκολο κομμάτι. Όμως πολλά κόμματα συστάθηκαν αλλά διαλύθηκαν νωρίς. Κι ο λόγος ήταν πολύ απλός γιατί δεν ήταν υπεράνω φιλοδοξιών, γιατί έμπαινε πρώτα το προσωπικό συμφέρον.
Ακριβώς όπως συμβαίνει και σήμερα, με την παρουσία κάποιων νεοφανών κινημάτων ή κομμάτων που δημιουργήθηκαν στη βάση κάποιας προσωπικής ατζέντας ή για τον «πασιαμά». Ή και μπορεί να προέκυψαν ένεκα μιας ξένης προς τον τόπο ατζέντας, η οποία μπορεί να φαίνεται σε πολλούς αθώα αλλά μπορεί στο τέλος της ημέρας να μην είναι.
Σύγχρονα κόμματα ή πολιτικοί σχηματισμοί μπορεί να ελκύουν πρόσκαιρα το ενδιαφέρον ή και ενδεχομένως και την ψήφο των πολιτών. Να εξυπηρετήσουν τα πρόσκαιρα τερτίπια των ιδρυτών τους. Και επειδή είναι πάνω σ’ αυτές τις έωλες δομές κτισμένα δεν αντέχουν στον χρόνο.
Στην κατακλείδα της ανακοίνωσης της 15ης Μαΐου 1976 αναφερόταν το εξής: «Βασική επιδίωξις του Δημοκρατικού Συναγερμού θα είναι η ενίσχυσις και ανακαίνισις των υφιστάμενων πολιτικών και κοινωνικών θεσμών, πράγμα το οποίον δύναται επιτευχθή διά νέων ιδεών αλλά και νέων ανθρώπων, ως φορέων της αλλαγής και μοχλών ανυψώσεως του επιπέδου του πολιτικού μας βίου. Η κοινωνική δημοκρατία εδράζεται επί της θελήσεως του λαού και είναι τεταγμένη εις την αποκλειστικήν υπηρεσίαν των συμφερόντων του. Εκ του λαού προέρχεται ο Δημοκρατικός Συναγερμός και υπέρ αυτού τάσσει την ίδρυσιν, την λειτουργίαν και την αποστολή του».
Ακριβώς αυτή η τελευταία πρόταση είναι και όλη η ουσία της σύστασης, ύπαρξης και λειτουργίας ενός κομματικού σχηματισμού. Εάν ένα κόμμα δεν προέρχεται από τον λαό και δεν λειτουργεί προς όφελός του, τότε θα εξαφανιστεί.
Αυτή η τελευταία πρόταση μπορεί να λειτουργεί και ως υπόμνηση προς όσους κατά καιρούς μπορεί να ξεχνούν από πού προέρχονται και ποια είναι η αποστολή τους. Όσοι ξεχνούν την καταγωγή, τους λόγους ύπαρξης και τη λειτουργία τους τότε κινδυνεύουν.
Απ’ εκείνη την ανακοίνωση αξίζει να σημειώσουμε κάτι ακόμα το οποίο θα πρέπει να θυμούνται οι νεότεροι πολιτικοί, ιδιαίτερα την επομένη των βουλευτικών εκλογών: «…δεν θα θυσιάση τας δημοκρατικάς αρχάς του, ούτε θα επιτρέψη να ρυμουλκηθή εις πολιτικάς κατευθύνσεις εσφαλμένας και δεν θα αποδεχθή απαράδεκτους και καιροσκοπικούς συμβιβασμούς χάριν δήθεν της ενότητος και της συνεργασίας».
