Αν δεν ήταν το τραγούδι με τον διαβολικό τίτλο, θα ήταν κάτι άλλο. Εξάλλου, πριν ακόμα καθίσει ο κουρνιαχτός των αψιμαχιών για το τραγούδι, ξέσπασε νέα διαμάχη: «Γιατί να αποτελεί προϋπόθεση να κάνουν οι μαθητές rapid test για να έχουν δικαίωμα να μπουν στην σχολική αίθουσα;» Πιο πριν, στο στόχαστρο μπήκαν οι διαδηλώσεις. «Ποιοι είναι αυτοί που εν μέσω πανδημίας συναθροίζονται στους δρόμους διεκδικώντας ένα κόσμο χωρίς διαφθορά; Ποια συμφέροντα εξυπηρετούν;»
Προηγουμένως, στην πυρά ρίχτηκαν οι αντένες κινητής τηλεφωνίας, αφού πρώτα κάψαμε τα μισά κύτταρα του εγκεφάλου μας συζητώντας το ποιόν του Μπιλ Γκέιτς, από που προήλθε αυτός ο νέος ιός και τι θα πάθουμε αν εμβολιαστούμε. Δημιουργήθηκε μάλιστα και κίνημα αντιεμβολιαστών με στόχο να προστατέψει το ανθρώπινο DNA, μην μεταλλαχτεί κι οι άνθρωποι αποκτήσουμε κέρατα, ουρά ή λέπια.
Από τα κινήματα για το οκτάωρο εργασίας, για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, για τα δικαιώματα της γυναίκας, για την προστασία του περιβάλλοντος, περάσαμε στα κινήματα «όχι στο εμβόλιο». Παρόλα αυτά, στο τέλος κάναμε τα μανίκια πάνω κι αφήσαμε να μας τσιμπήσουν μπας και καταφέρουμε επιτέλους να μπούμε σε αεροπλάνο, αν μη τι άλλο.
Πιο πριν ήτανε κάτι άλλο, οι μετανάστες κι η θρησκεία είναι πάντα δύο θέματα που πυροδοτούν εντάσεις και μέχρι αύριο θα προκύψει ένα νέο ζήτημα, ενδεχομένως κάτι που δεν θα το χωράει ο νους ότι μπορεί να γεννήσει τόσα μίση και πάθη. Ακόμα και στη Συμφωνική Ορχήστρα υπάρχουν παρατράγουδα, που δημιουργούν στρατόπεδα υπέρ και κατά. Και δεν είναι μόνο στην Κύπρο που συμβαίνουν όλα αυτά.
Στην Ισπανία οι αρχές είπαν να προστατεύουν τη δημοκρατία από τους στίχους ενός ράπερ και για δέκα μέρες καιγόταν η Βαρκελώνη. Στην Ελλάδα, οι καταγγελίες για βιασμούς έχουν μετατραπεί σε πολιτικό θέμα κι η απεργία πείνας του Κουφοντίνα διχάζει τον κόσμο στους έτσι και στους αλλιώς. Στην Αμερική ο όχλος πάτησε πόδι ακόμα και μέσα στο Καπιτώλιο. Η ανθρωπότητα περνά νευρική κρίση.
Η αλήθεια είναι ότι κουραστήκαμε. Όλοι έχουμε κουραστεί να μετράμε τις αποστάσεις, να στέκουμε στην ουρά για να μπούμε στην τράπεζα, στην ουρά για να παραλάβουμε ένα πακέτο από το ταχυδρομείο, στην ουρά για rapid test… Κουραστήκαμε να αναπνέουμε τις εκπνοές μας, κουραστήκαμε να ζούμε όπως ζούμε. Αλλά αυτοί οι μικροί εμφύλιοι καθημερινά, δεν εκτονώνουν την κούραση, το αντίθετο, τα πράγματα εκτραχύνονται και σιγά σιγά χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε εισερχόμαστε σε ένα άλλο κόσμο.
