Επιτέλους! Είναι πια καιρός να πάψουμε να ζούμε με ψευδαισθήσεις και φαντασιώσεις. Πρέπει να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση, έτσι που να αντικρίζουμε κατάφατσα την αλήθεια όσο πικρή και αν είναι αυτή. Διαφορετικά, θα οδηγούμαστε από το κακό στο χειρότερο! Και πράγματι! Για σαράντα έξι ολόκληρα χρόνια αυτό γίνεται στην πράξη! Οι Τούρκοι συνεχώς απαιτούν και παίρνουν, ενώ εμείς προβαίνουμε από τη μια υποχώρηση στην άλλη, για να φτάσουμε σε λίγο στην εξίσωση της πλειονότητας τού 82% με τη μειονότητα τού 18% ή, αλλιώς, στον πάτο. Τι να πει κανείς!
Τα ηττημένα μυαλά των οπαδών της όποιας λύσης ανήγαγαν σε επιστήμη την προπαγάνδα για αποδοχή της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Επιχειρηματολογούν με έναν τρόπο που δεν αφήνει περιθώριο για δεύτερες σκέψεις ούτε και για διεξαγωγή ενός απλού διαλόγου. Πιστεύουν ότι είναι κάτοχοι της σοφίας όλου του κόσμου και, ως εκ τούτου, ό,τι εκστομίζουν φέρει τη σφραγίδα του παπικού αλάθητου. Γι’ αυτούς η λύση της ομοσπονδίας αποτελεί πανάκεια για επίλυση του εθνικού μας θέματος. Όμως, κούνια που τους κούναγε!
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, θα πρέπει να παραδεκτούμε ότι οι συνθήκες που επικρατούσαν, αλλά και αυτές που επικρατούν σήμερα στο νησί μας, δεν ευνοούν ένα τέτοιο σύστημα διακυβερνήσεως.
Εν πρώτοις, η Κύπρος είναι πολύ μικρή χώρα για την εφαρμογή μιας τέτοιας λύσης. Κατά κανόνα, η ομοσπονδία έχει θέση σε μεγάλα, σε έκταση και πληθυσμό, κράτη, όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ο Καναδάς, η Ισπανία, η Ρωσία, η Αυστραλία, η Γερμανία, όχι, όμως, στη μικρή Κύπρο.
Εκτός τούτου, οι Τουρκοκύπριοι ήταν διασκορπισμένοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του νησιού μας και ποτέ δεν αποτέλεσαν συμπαγή πληθυσμό σε μια συγκεκριμένη περιοχή, σε βαθμό που να δικαιολογεί την εφαρμογή του συστήματος της ομοσπονδίας. Αλλά και σήμερα, με τον βίαιο διαχωρισμό του κυπριακού λαού και την εγκατάσταση των Τουρκοκυπρίων στον βορρά, και πάλι δεν προσφέρεται η εφαρμογή της ομοσπονδίας, αφού, εκτός του γεγονότος ότι η Κύπρος είναι πολύ μικρή για να χωριστεί, το σύστημα της ομοσπονδίας θα οικοδομηθεί πάνω σε ξένα σπίτια και πάνω σε ξένες περιουσίες. Ασφαλώς, κανένα σύστημα δεν επιβιώνει, όταν είναι αποτέλεσμα πλιάτσικου και αρπαγής.
Αντιθέτως, στη σημερινή Τουρκία επικρατούν οι απαραίτητες ή, πιο σωστά, ιδανικές συνθήκες για εφαρμογή της ομοσπονδίας, αφού στις ανατολικές επαρχίες της χώρας κατοικεί συμπαγής κουρδικός πληθυσμός εκατομμυρίων. Κι όμως! Ούτε τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα δεν αναγνωρίζονται στον λαό των Κούρδων. Τι να πει κανείς! Για την Κύπρο πρέπει, οπωσδήποτε, έτσι λένε, να εφαρμοστεί η λύση της ομοσπονδίας! Για τους Κούρδους ούτε λόγος να γίνεται! Εξόφθαλμα, δύο μέτρα και δύο σταθμά! Το δίκαιο, δυστυχώς, δεν τυγχάνει σεβασμού και εφαρμογής σ’ αυτόν τον μίζερο κόσμο που ζούμε. Μόνο το δίκαιο του ισχυροτέρου επικρατεί και τίποτε άλλο!
Ακόμη και στην περίπτωση που θα συμφωνηθεί κα θα εφαρμοστεί στην Κύπρο η λύση της ομοσπονδίας, αυτή δεν θα έχει περιθώρια επιβίωσης. Οι Τούρκοι, αυτό είναι σίγουρο, θα εκμεταλλευτούν τις δικές μας υποχωρήσεις για να αρπάξουν περισσότερα και να πραγματοποιήσουν τους μακροπρόθεσμους στόχους τους, που δεν είναι άλλοι από τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου και από τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο της Τουρκίας. Δεν πρέπει, ακόμη, να εθελοτυφλούμε και να μας διαφεύγει το γεγονός ότι οι Τούρκοι δεν έχουν μπέσα. Ερμηνεύουν το καθετί όπως τους συμφέρει και λογαριασμό δεν δίνουν σε κανέναν.
Στο τέλος, αν γίνει από την πλευρά μας δεκτή η ομοσπονδία, και σε αυτή θα έχουν θέση οι εκ περιτροπής προεδρίες, το δικαίωμα της μειονότητας για αρνησικυρία σε όλα τα θέματα της κεντρικής κυβέρνησης, η απόκτηση δικαιωμάτων από τους σημερινούς χρήστες, λέγε Τούρκους πλιατσικολόγους, των ελληνικών περιουσιών στον βορρά, η παραμονή των Τούρκων εποίκων, αναμφίβολα θα προκύψει ένα κρατικό μόρφωμα, που θα είναι μοναδικό στον κόσμο και που θα καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος σε σύντομο χρονικό διάστημα. Τοις φρονίμοις ολίγα!
* Φιλόλογος
