Παρακολούθησα μεγάλο μέρος της συζήτησης των προϋπολογισμών. Ήταν όπως ακριβώς την περιμένει κάποιος που ασχολήθηκε έστω και περιστασιακά με την πολιτική. Μια συνεδρίαση με γνωστή προϊστορία, με προδιαγεγραμμένη πορεία και με την αναμενόμενη κατάληξη. Καταψήφιση του Νομοσχεδίου.

Ας δούμε ποια είναι η κατάσταση και πώς φτάσαμε εδώ. Είναι σε όλους γνωστό ότι η διαφθορά διαπερνά οριζόντια το σύνολο της κοινωνίας. Κυβερνήσεις, κόμματα, κρατική μηχανή, τοπική αυτοδιοίκηση, ημικρατικοί οργανισμοί, μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, τραπεζικοί οργανισμοί, είναι μπλεγμένοι σε μια δίνη διαφθοράς. Δεν θα είμαι ευγενής. Όποιος δεν το παραδέχεται καθαρά, είτε είναι μέσα στο κύκλωμα, είτε είναι τόσο αφελής που πλησιάζει τα όρια της ηλιθιότητας. Είμαστε μια κοινωνία όπου έγινε αποδεκτό πως «όποιος έχει το κουππί με το μέλι φυσικό είναι να βάλει το δάκτυλο τουμέασα», ή «απ’ έν φορτώνει πόσσω σου τάνα του να φορτώσει. Έχουμε δώσει και φιλοσοφικο-ηθική διάσταση στην κλεψιά.

Το επόμενο επεισόδιο. Βγάζουμε τον χειρότερο εαυτό μας όταν ως γνήσιοι διεφθαρμένοι μαχόμαστε να αποδείξουμε ότι το κόμμα μας είναι το λιγότερο διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο. Και επειδή δεν έχουμε την αίσθηση του μέτρου βγαίνουμε στα ράδια, στις τηλεοράσεις, στα fb και στα Instagram και τα λέμε κατάμουτρα στους βλάκες που μας παρακολουθούν. Δίνουν δε μαθήματα ηθικής και τιμιότητας κουνώντας μας το δάκτυλο, όσοι κυβέρνησαν και έφαγαν με εκατό κουτάλια. Άσε που κάποια στιγμή θα ανοίξουν και τα συρτάρια τους που είναι γεμάτα σκάνδαλα άλλων! Μας κάνουν ότι και αυτοί που διαχειρίστηκαν το Κυπριακό για χρόνια και ζητούν τα ρέστα από μας γιατί δεν λύθηκε.

Η όλη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, από τη ημέρα της κατάθεσης του, στη διάρκεια της συνεδρίασης αλλά ιδιαίτερα μετά την απόφαση ήταν μια χαμηλότατου ειίπέδου συζήτηση βρίθουσα από λαϊκισμό, ψευδολογίες ή συνειδητή απόκρυψη της αλήθειας, προτάσεις με στόχο να υποκλέψουμε για ακόμα μια φορά την ψήφο του λαού, τακτικισμούς, ειρωνείες και υπονοούμενα, εμπάθεια, μικροπρέπειες και θεατρινισμούς. Υπήρξαν πρέπει να ομολογήσω και προτάσεις τροπολογιών που θα μπορούσαν να βελτιώσουν κάπως το κείμενο, αλλά χάθηκαν μέσα στον ορυμαγδό του κομματικού λόγου.

Και φυσικά ακολουθεί το στάδιο της συναλλαγής. Με τα μικρά κόμματα, αππωμένα, να νομίζουν ότι θα παίξουν τον ρυθμιστικό ρόλο με τους δυο-τρείς βουλευτές τους. Έτσι διατηρείται η κουλτούρα της διαπλοκής και της συναλλαγής και βαφτίζεται διαπραγμάτευση για να αλλάξει η φιλοσοφία του προϋπολογισμού. Η ουσία δεν συζητείται, η διαφθορά και η διαπλοκή καλά κρατεί. 

Τα πιο πάνω αφορούν τους πολιτικούς. Δεν θα αποφύγω τον πειρασμό πριν να πάω στις ευθύνες του λαού να σχολιάσω τους δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ. Αλήθεια δεν βαρέθηκαν να φέρνουν τους ίδιους και τους ίδιους ανθρώπους να μας λένε τα φανατικά τους επί παντός επιστητού; Παρακολουθώ τακτικά τις πρωινές ραδιοφωνικές εκπομπές. Στα σημαντικά μεγάλα θέματα η συζήτηση κατακυριεύεται από πεντέξι πολιτικούς και πεντέξι μαϊντανούς. Οι πρώτοι έρχονται με τις κασέτες τους για να περάσουν την θέση του κόμματος τους και οι δεύτεροι να βγάλουν τα απωθημένα τους. Τους αξιόλογους ανθρώπους, τους αφήνουν όταν όλοι πάμε στις δουλειές μας και δεν τους ακούει κανείς.

Εμείς τί κάνουμε; Έχουμε καθόλου ευθύνη για την καταστροφή; Φυσικά και έχουμε.

• εμείς εκλέγουμε τους πολιτικούς,

• εμείς στηρίζουμε τις κυβερνήσεις με κριτήριο το από ποια κόμματα προέρχονται και όχι από το τι λένε και τι κάνουν,

• εμείς αποδεχόμαστε τα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται ή καλύπτουν,

• εμείς τους επιτρέπουμε να επηρεάζουν ξεδιάντροπα την ΕΔΥ για τις προσλήψεις και τις προαγωγές, 

• εμείς ανεχόμαστε η δημόσια υπηρεσία να μας βλέπει ως μπελά και όχι ως πολίτη,

• εμείς αποδεχόμαστε πως “μα αν δεν λαδώσει πως θα πάρει την προσφορά”,

• εμείς παρακολουθούμε και φανατιζόμαστε για στημένους ποδοσφαιρικούς αγώνες,

• εμείς όταν απογοητευτούμε από το κόμμα μας ψάχνουμε καινούργιο “αδιάφθορο” βοσκό και τρέχουμε πίσω από τον οπονδήποτε, δήθεν επαναστάτη, που βγάζει τον χειρότερο εαυτό μας,

• εμείς που αποδεχόμαστε ότι όποιος δεν κλέβει, όταν βρει την ευκαιρία, είναι βλάκας,

• εμείς που ξεχάσαμε το κατασκοπευτικό βαν που για μήνες ή χρόνια ήταν μέσα στο σπίτι μας

• εμείς που ανεχόμαστε το κράτος να παρακολουθεί τους αντίπαλους των κυβερνώντων

Εμείς φτιάχνουμε όλους αυτούς, τους εκλέγουμε και τους συντηρούμε.

Θα ήμουν ανακόλουθος αν δεν έπαιρνα θέση για τη σύγκρουση Κυβέρνησης – Ελεγκτικής Υπηρεσίας. Η πρόταση του τέως Γενικού Εισαγγελέα νομίζω ικανοποιεί κάθε νούσιμο άνθρωπο. Με απογοητεύουν δε, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, Ιεράρχες, “ακαδημαϊκοί”, πανεπιστημιακοί, καλλιτέχνες, πνευματικοί άνθρωποι που κρύβονται επειδή το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται.