Η έγκριση ή όχι των κρατικών προϋπολογισμών αποτελούσε ανέκαθεν κορυφαία πολιτική πράξη. Μέσα από τους προϋπολογισμούς καταγράφεται, αποτυπώνεται το στίγμα και η φιλοσοφία της εκάστοτε κυβέρνησης. Κάθε πολιτική παράταξη έχει κάθε δικαίωμα να εγκρίνει ή να απορρίψει τον κρατικό προϋπολογισμό, ανάλογα με τη δική της φιλοσοφία, τις δικές της προσεγγίσεις. Με λίγα λόγια είναι πολύ φυσιολογικό σ ένα δημοκρατικό πολίτευμα να υπάρχει αντιπολίτευση και συμπολίτευση και αναλόγως κάποιες δυνάμεις του ενδιάμεσου χώρου να κινούνται, σύμφωνα με τα ερείσματα που έχουν στην εκτελεστική εξουσία.
Το ΑΚΕΛ στην ιστορική του διαδρομή υπήρξε συνεπές και σταθερό, στα θέματα που αφορούσαν κάθε φορά τον κρατικό προϋπολογισμό. Ποτέ δεν φερόταν αναλόγως των καιρών, υπολογισμών και συμφερόντων. Ούτε μετέτρεπε την πολιτική σε πόκερ, προκειμένου να εξυπηρετήσει πρόσκαιρες ανάγκες.
Πάντοτε είχε ως προτεραιότητα του τη στήριξη των εργαζομένων, των μη εχόντων, των αδυνάτων, των ευπαθών και ευάλωτων ομάδων. Απαιτούσε ο προϋπολογισμός να υπηρετεί τους πολλούς και όχι τους λίγους. Να έχει δηλαδή ο προϋπολογισμός χαρακτήρα προοδευτικό και δημοκρατικό, να διέπεται από κοινωνική ευαισθησία και αλληλεγγύη. Και στον φετινό προϋπολογισμό λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη το ιστορικό των κυβερνώντων, τον βίο και την πολιτεία τους, τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της παρούσας διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη και ΔΗΣΥ, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΑΚΕΛ για άλλη μια χρονιά αποφάσισε να τον καταψηφίσει.
Δεν εγκρίνουμε τους κρατικούς προϋπολογισμούς, γιατί όλα αυτά τα χρόνια η Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη και ΔΗΣΥ στο πλαίσιο των πολιτικών του λιγότερου κράτους αποψίλωσαν τα δημόσια νοσηλευτήρια, τα ξεγύμνωσαν, με αποτέλεσμα σήμερα να μην είναι σε θέση να φέρουν σε πέρας τον ρόλο και την αποστολή τους ως ραχοκολιά του ΓεΣΥ. Δεν στηρίζουμε τους κρατικούς προϋπολογισμούς, γιατί στο πλαίσιο της πανδημίας του κορωνοϊού κρύφτηκαν πίσω από την ατομική ευθύνη και επιδίωξαν με επικοινωνιακά παιχνίδια να προσποριστούν πολιτικά κέρδη. Απαξίωσαν τους επαγγελματίες υγείας, δεν επένδυσαν στα δημόσια νοσηλευτήρια, τα μέτρα και τα διατάγματα τους οδήγησαν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τη μεσαία τάξη στην εξαφάνιση τους.
Δεν εγκρίναμε τον προϋπολογισμό γιατί στα θέματα Παιδείας, Τέχνης και Πολιτισμού απέδειξαν ότι στερούνται παντελούς οράματος. Απαξίωσαν τους εκπαιδευτικούς, τους καλλιτέχνες και τους δημιουργούς. Τους ταπείνωσαν με πολιτικές αποφάσεις, πράξεις και ενέργειες τους. Ούτε τα τετράμηνα, ούτε και οι τηλεδιασκέψεις αποτελούν όραμα μακράς πνοής για ένα σύγχρονο, παιδοκεντρικό και δημοκρατικό δημόσιο σχολείο.
Διαφωνήσαμε με τον κρατικό προϋπολογισμό γιατί όλα αυτά τα χρόνια απαξίωσαν και ταπείνωσαν τους πρόσφυγες, κατάργησαν κάθε έννοια προσφυγικής πολιτικής. Κατάργησαν 14 σχέδια στέγης προηγούμενων κυβερνήσεων, όπου ο κόσμος είχε το δικαίωμα σε ένα ποσοστό περίπου 30% να αποκτήσει κατοικία. Σήμερα συρρίκνωσαν την προσφυγική πολιτική σε μια μικρή οικονομική βοήθεια.
Διαφωνούμε ακόμη και για την κοινωνική αναλγησία που χαρακτηρίζει και φέτος τον Κρατικό προϋπολογισμό. Πέραν από μια επιδοματική πολιτική, πως τα νέα ζευγάρια θα αποκτήσουν στέγη, όταν τα ενοίκια εκτοξεύθηκαν στα 1.000 ευρώ και αν βρουν σπίτι; Πώς θα επιβιώσουν οι νέοι αν βρουν δουλειά με μισθό 700 ευρώ; Πώς θα επιβιώσουν οι μονογονεϊκές οικογένειες; Οι ανάπηροι; Οι ευπαθείς και ευάλωτες ομάδες που σύμφωνα με επίσημες στατιστικές περίπου 250.000 συμπατριώτες μας, ποσοστό 25% βρίσκεται κάτω του ορίου της φτώχειας;
Διαφωνούμε ακόμη και για τα θέματα διαφθοράς, διαπλοκής, για τα σκάνδαλα. Ποτέ προηγούμενα η Κύπρος δεν ήταν τόσο βυθισμένη στη διαφθορά. Ποτέ προηγούμενα ο Πρόεδρος και τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου δεν ενέκριναν τόσες υποθέσεις υπηκοοτήτων, εξυπηρετώντας συμφέροντα των ιδίων των γραφείων τους. Φτάνει οι ετσιθελισμοί και οι απαράδεκτες πολιτικές που εφαρμόζει η Κυβέρνηση Αναστασιάδη- ΔΗΣΥ. Τέλος, δεν στηρίξαμε τον κρατικό προϋπολογισμό και για τα θέματα του Κυπριακού. Αποδείχθηκε στη πράξη ότι οι κυβερνώντες στα 8 χρόνια διακυβέρνησης τους, από Ηγέτες λύσης μετατράπηκαν σε ηγέτες της διαίρεσης και της διχοτόμησης. Ναι, η πατρίδα μας κινδυνεύει καθημερινά από λύση δύο κρατών και η διχοτόμηση είναι πιο κοντά από ποτέ.
Για όλους αυτούς τους λόγους και άλλους πολλούς, το ΑΚΕΛ και η κυπριακή Αριστερά δεν μπορεί να γίνει συνένοχος στην καταστροφή. Η Κυβέρνηση ενόψει της κρίσης, αν ήθελε τη διαβούλευση θα έπρεπε να τη ζητήσει και όχι με ένα εκβιαστικό, αυταρχικό και αλαζονικό τρόπο να επιδιώκει να κάνει την Αντιπολίτευση συνυπεύθυνη στα εγκλήματά της. Θυμήθηκαν να κάνουν επαφές όταν ήδη ξεκίνησε η τριήμερη συζήτηση του Προϋπολογισμού στη Βουλή. Αυτή είναι μια Κυβέρνηση αυταρχισμού, η οποία δεν μπορεί να συνθέσει θέσεις και απόψεις.
Αδιέξοδα στην Δημοκρατία και στο Σύνταγμα δεν υπάρχουν. Αν δεν γίνει κατορθωτό κοινοβουλευτικά να αρθεί το αδιέξοδο, τότε η λύση είναι μία και μοναδική. Ο λαός να δώσει τη λύση.!
*Επαρχιακός Γραμματέας ΑΚΕΛ Λεμεσού – βουλευτής.
