Ήθελα να το τιτλοφορήσω «πολιτική αφέλεια» για λόγους ευπρέπειας. Όμως τα 46 χρόνια που πέρασαν με επανειλημμένες προσπάθειες, συνομιλίες, ενδιάμεσες συμφωνίες ή ανακοινώσεις υψηλού επιπέδου και τις υποχωρήσεις ων ουκ έστιν αριθμός, τινές των οποίων ξεπέρασαν τα όρια ασφαλείας του Κυπριακού Ελληνισμού και σίγουρα της Κυπριακής Δημοκρατίας, νομίζω ότι δεν επιτρέπουν τέτοιου είδους «ευπρέπεια». Επιβάλλουν αντίθετα τη γλώσσα της ωμής αλήθειας.
Αφορμή για το άρθρο αυτό μου έδωσαν οι αντιδράσεις μετά την αποκάλυψη του Αρχιεπισκόπου ότι ο Πρόεδρος του είπε ότι προβληματιζόταν για λύση δύο κρατών.
Διερωτώμαι αν ο κ. Άνδρος Κυπριανού και η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν αντελήφθησαν ότι εδώ και 2-3 χρόνια πολύς απλός κόσμος προβληματίζεται και κάποιοι μάλιστα ανοικτά για τέτοια λύση. Και μάλιστα μ΄ ένα ψηλό τοίχο στη μέση. Διερωτώμαι πώς είναι δυνατόν η Επαγρύπνηση του ΑΚΕΛ να μην πήρε αυτά τα μηνύματα, αν αυτή είναι η αποστολή της. Κι αν τα πήρε πώς τα ανέλυσε; Και πού απέδωσε τους λόγους μιας τέτοιας καταστροφικής στροφής; Είναι πολύ εύκολο να παρακάμπτεις την ουσία για να δημιουργείς ενόχους, όμως μια τέτοια μέθοδος δεν λύει τα προβλήματα. Τα συσσωρεύει. Ποιοι είναι λοιπόν οι λόγοι αυτού του φαινομένου;
Μήπως το γεγονός ότι για 46 χρόνια ψάχνουμε για τον έντιμο συμβιβασμό που η Τουρκία είναι έτοιμη να δεχτεί όπως διακηρύξατε δις μετά την επιστροφή σας από την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα; Μήπως διότι καθημερινά αποδεικνύεται ότι η Τουρκία δεν είναι έντιμους συμβιβασμούς που επιδιώκει στην εξωτερική της πολιτική, αλλά αναβίωση του Οθωμανικού imperium; Μήπως διότι ο κόσμος όπως και το 2004 απορρίπτει οριστικά και τελεσίδικα τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία την οποία ο μακαρίτης Σπύρος χαρακτήρισε ως τη χειρότερη μορφή διχοτόμησης; (Σπύρος Κυπριανού 8 Αυγούστου, 1975, περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» και 30 Μαΐου 1975 στην εφημερίδα Βραδυνή με άλλη συγκλονιστική δήλωση ότι «Η διζωνική σημαίνει αργά ή γρήγορα την Τουρκοποίηση της Κύπρου. Βεβαίως η παράταση της κρίσεως περιέχει κινδύνους για την Κύπρο. Αλλά επειδή ο Κυπριακός Ελληνισμός κινδυνεύει να αποθάνει με την παράταση της κρίσεως, δε σημαίνει ότι πρέπει να αυτοκτονήσει». Για να μην αναφέρω τα όσα διαχρονικά διακηρύσσει η ΕΔΕΚ από την εποχή του Λυσσαρίδη μέχρι σήμερα για την Τουρκογενή αυτή λύση.
Ακόμα κύριοι του ΑΚΕΛ και ο Γλαύκος Κληρίδης, ο πρώτος που δέχτηκε μια τέτοια λύση, την περιέγραψε κιόλας πως την έβλεπε και πως θα τη δεχόταν την 1η Απριλίου 1975 σε διάλεξή του στην Πνευματική Στέγη Λευκωσίας, είπε επί λέξει: «Ουδείς δύναται να πει ποια μεταξύ των δύο λύσεων εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα της Κύπρου… Είναι προτιμοτέρα η λύση της διζωνικής με ισχυρές διεθνείς εγγυήσεις παρά η πολυπεριφερειακή με τας παλαιάς εγγυήσεις… Στην περίπτωση αυτή θα ήταν πολύ πιθανή η επιστροφή 130.000 – 140.000 προσφύγων στα σπίτια τους».
Ακόμα και από τη διζωνική του Γλαύκου Κληρίδη κύριοι της ηγεσίας του ΑΚΕΛ 46 χρόνια μετά βλέπετε να υπάρχει κάτι που να πλησιάζει τις θέσεις του; Και δεν αντιλαμβάνεστε ότι η Τουρκία δεν θέλει συμβιβασμό αλλά υποταγή;
Και αν δεν το έχετε αντιληφθεί ακόμα και εξίστασθε όταν κάποιοι πολιτικοί ή απλοί πολίτες μιλούν για δυο κράτη τότε δεν μπορούμε να μιλούμε για πολιτική αφέλεια. Αλλά το ελαφρύτερο για πολιτική βλακεία. Ή για συνθηκολόγηση με την Τουρκία γενόμενοι οι πολυτιμότεροι δικηγόροι του επεκτατισμού της. Το ερώτημα είναι με ποιο αντάλλαγμα. Για να γνωρίζουμε δηλαδή αν πρόκειται πράγματι για πολιτική βλακεία ή κάτι χειρότερο.
*π. Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης
