Στις 16 Μαρτίου 2020, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ανακοίνωσε μια στρατηγική για αντιμετώπιση της επιδημίας COVID-19. Από την επόμενη κιόλας μέρα, πολλές χώρες άρχισαν να ενισχύουν και να αναδιοργανώνουν τα συστήματα υγείας τους, βασισμένες στην υπόθεση ότι ο μέγιστος αριθμός μολύνσεων θα καταγραφόταν στο δεύτερο κύμα της πανδημίας, δηλαδή από τον Δεκέμβριο του 2020 και μετά. Με άλλα λόγια, όλες οι κυβερνήσεις είχαν περίπου εννιά μήνες στη διάθεσή τους για να προετοιμάσουν κατάλληλα τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης.
Ας δούμε πως εξελίχθηκαν τα πράγματα στην Κύπρο.
Η διαθεσιμότητα κλινών CCB-ICU (εντατικής και κλινικής περίθαλψης), και η επάρκεια σε αναπνευστήρες και συσκευές ECMO έχει αναγνωριστεί ως σημαντική πρόκληση από τον ΠΟΥ. Η έλλειψη τέτοιων κλινών και συσκευών αυξάνει δραματικά το ποσοστό θανάτων από τον COVID-19. Έχει εκτιμηθεί ότι στην κορύφωση της επιδημίας θα χρειαστούν 100 έως 225 κλίνες CCB-ICU ανά 100.000 κατοίκους. Βάσει αυτής της σύστασης, το Κυπριακό Σύστημα Υγείας θα έπρεπε να είχε αυξήσει τον αριθμό των κλινών CCB-ICU έως τον Δεκέμβριο του 2020 σε τουλάχιστον 850. Αυτό δεν έγινε! Έγιναν μόνο κάποιες αποσπασματικές κινήσεις οι οποίες οδήγησαν σε μικρή αύξηση των διαθέσιμων κλινών. Κι αυτές κατά το πρώτο εξάμηνο του 2020.
Το δεύτερο πιο σημαντικό πρόβλημα που εντοπίστηκε από τον ΠΟΥ, ήταν η αναμενόμενη έλλειψη ιατρικού προσωπικού στην κορύφωση της επιδημίας (ιδιαίτερα εκπαιδευμένου προσωπικού). Με βάση την πιο πάνω διαπίστωση, το Κυπριακό Σύστημα Υγείας έπρεπε να αυξήσει τον αριθμό του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού και να εκπαιδεύσει κατάλληλα το υφιστάμενο. Ούτε αυτό έγινε!
Καθ’ όλη τη διάρκεια του 2020, η κυβέρνηση επικέντρωσε την προσπάθειά της στην έκδοση διαταγμάτων. Εκδόθηκαν από τον υπουργό Υγείας και την κυβέρνηση 100 διαφορετικά διατάγματα και οδηγίες για τη συγκράτηση της εξάπλωσης του ιού. Δυστυχώς όμως, ο ιός δεν υπακούει σε διατάγματα. Δεν ξέρει καν την ύπαρξή τους.
Δεν υποστηρίζω ότι όλα τα διατάγματα ήταν εντελώς άχρηστα ή ότι δεν περιόρισαν εν μέρει την εξάπλωση του ιού. Σίγουρα όμως, δεν έλυσαν και δεν αντιμετώπισαν το βασικό πρόβλημα. Αυτό είναι που μέχρι και σήμερα αδυνατεί να αντιληφθεί η κυβέρνηση. Ότι δηλαδή τα διατάγματα δεν θα επίλυαν το πρόβλημα, αλλά θα το συγκρατούσαν, δίνοντάς της χρόνο για να προετοιμάσει το Σύστημα Υγείας για το δεύτερο και σοβαρότερο κύμα του ιού.
Δυστυχώς όμως, τους μήνες που προηγήθηκαν δεν προετοίμασαν το σύστημα για την κορύφωση της πανδημίας. Ως αποτέλεσμα, σήμερα η κυβέρνηση επιβάλλει και πάλι ένα νέο κοινωνικό και οικονομικό lockdown, λόγω υπερφόρτωσης των νοσοκομείων. Πραγματικά θέλουμε να μάθουμε τι έχει κάνει η κυβέρνηση καθ’ όλη τη διάρκεια του 2020, εκτός από την έκδοση περιοριστικών διαταγμάτων και κανονισμών.
Πόσο έχει αυξηθεί ο αριθμός των κλινών CCB-ICU;
Πόσο έχει αυξηθεί ο αριθμός του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού;
Πότε, πώς και με ποιο τρόπο εκπαιδεύτηκε αυτό το προσωπικό για την αντιμετώπιση του ιού;
Ο κυπριακός λαός παλεύει καθημερινά με τις επιπτώσεις της πανδημίας και των διαταγμάτων. Οι κυβερνώντες, λόγω έλλειψης προνοητικότητας, στρατηγικής και οράματος, το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να επιβάλλουν ολοένα και περισσότερους περιορισμούς. Μεταφέρουν ουσιαστικά στους πολίτες το βάρος της δικής τους ανεπάρκειας. Είναι πλέον πασιφανές ότι κυβέρνηση αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις ανάγκες των πολιτών και να διαχειριστεί τα προβλήματα της χώρας.
*Ο Δρ Γιώργος Κουντούρης είναι αριστίνδην υποψήφιος βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος στην εκλογική περιφέρεια Λευκωσίας.
