Σε ένα κράτος που λειτουργεί σύμφωνα με τους καθιερωμένους θεσμούς του (καλούς ή κακούς), κανείς δεν κινείται για να αλλάξει αρνητικές καταστάσεις. Πάρτε τη δικαστική Δικαιοσύνη. Για χρόνια τώρα υπάρχει μια ακαταστασία, τόσο στους θεσμούς όσο και στο προσωπικό και τη λειτουργία της. Φτάσαμε σε σημεία απίστευτα. Είχα αναλάβει υποθέσεις που οι τεράστιες καθυστερήσεις εκδίκασής τους οδήγησαν στο θάνατο των διαδίκων. Σε άλλες περιπτώσεις οι καθυστερήσεις οι οποίες είναι τρομακτικές, είχαν ως αποτέλεσμα να χαθούν τεκμήρια, να σκιστούν φάκελοι, να χαθούν μάρτυρες και λοιπά. Δίκες έμειναν μισοτελειωμένες και άλλες καταργήθηκαν λόγω της καθυστέρησης ή κάποιων λαθών από πλευράς διοικήσεως της Δικαιοσύνης. Για παράδειγμα, διορίστηκε ένα μέλος του Κακουργιοδικείου, σε Ανώτατο Δικαστήριο, και διαλύθηκε η υπόθεση με την αθώωση των κατηγορουμένων ενώ, θα μπορούσε να καθυστερήσει η προαγωγή του Δικαστή. Αντέδρασε ο κόσμος; Όχι φυσικά. Η κρίση όμως του κορωνοϊού, είχε άλλη εξέλιξη. Οι επηρεαζόμενοι πήραν το θέμα σοβαρά και έδειξαν κατά πλειοψηφία μια συντονισμένη υπακοή στις οδηγίες του κράτους. Ενώ άλλοι περιφρονώντας τις οδηγίες αυτές και γενικά επιδεικνύοντας μια αδιαφορία στο σοβαρό αυτό πρόβλημα, είτε βρέθηκαν στο νοσοκομείο, είτε με την ανεύθυνη συμπεριφορά τους μετέδωσαν την ασθένεια σε πολλούς άλλους.
Με λίγα λόγια μπορώ να πω στο σημείο αυτό, ότι ο λαός μας σε αντίθεση με άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, μοιράστηκε σε υπεύθυνους και σε ανεύθυνους. Αυτή είναι η γενικότερη εικόνα της νοοτροπίας του Κυπρίου. Σε σοβαρές κρίσεις, όπως αυτές της εισβολής και του κορωνοϊού, χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Ορισμένοι επέδειξαν εύνοια προς το πραξικόπημα και άλλοι αγωνίστηκαν εναντίον του σε ορισμένες περιπτώσεις πολεμώντας. Άλλη ομάδα αποτελείται από συνετούς, σοβαρούς ανθρώπους που παντοιοτρόπως υποστήριξαν τα μέτρα της Κυβέρνησης και επέδειξαν οι ίδιοι, σώφρονα συμπεριφορά. Αυτοί είναι οι Κύπριοι. Κάποιες φορές ενεργούν πατριωτικά και άλλες ασυνάρτητα. Σε τέτοιες περιπτώσεις κρίσεως, δεν υπάρχει άλλη οδός αντίδρασης του λαού προς τα μελετημένα μέτρα της νόμιμης Κυβέρνησης, είτε αυτή είναι αρεστή είτε όχι. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις κρίσεις που λαμβάνουν χώρα στον τόπο μας. Στο παρελθόν στις σοβαρές πολιτικές κρίσεις, ορισμένοι υποστήριζαν τον Μακάριο και άλλοι τον Γρίβα. Και υπήρχε και μια ομάδα, αυτοαποκαλούμενων «ουδετέρων», που δεν άνοιγαν το στόμα τους να υποστηρίξουν την οποιαδήποτε από τις ομαδοποιημένες καταστάσεις στο νησί μας, μήπως και βρουν τον μπελά τους. Διότι ο πυρήνας του κυπριακού λαού νοιάζεται περισσότερο για τον εαυτό του παρά για το σύνολο. Από την άλλη, οι έννοιες «αλληλεγγύη», «φιλευσπλαχνία» και «πατριωτισμός» είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες.
Οι συμπατριώτες μας όταν πιεστούν από τον κοινωνικό περίγυρο τους θα τα ρίξουν όλα στο κράτος. Θα πουν, αυτοί που τα τρώγανε τόσα χρόνια, να βγάλουν από την τσέπη τους να βοηθήσουν τα θύματα του κορωνοϊού ή άλλων κρίσεων. Είναι περίεργο, πώς ο λαός αυτός με αυτά τα ελαττώματα επιβίωσε. Πριν χρόνια, δεν τολμούσε ο Κύπριος να θίξει την Κυβέρνηση ή τις κρατικές υπηρεσίες. Τώρα που άνοιξε ο δρόμος, είναι υποχρέωση του καθενός να αντιδρά τουλάχιστον σε σοβαρές κρίσεις, και να αντιδρά σωστά. Αυτό το πλεονέκτημα το έχουν πολλοί ανεπτυγμένοι λαοί της Ευρώπης. Και είναι λογικό και φυσιολογικό σε καταστάσεις κρίσεων, οι λαοί κάθε κράτους να συνενώνονται και να συντονίζονται με στόχο την απαλλαγή του Κράτους τους από την κρίση. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει στην Κύπρο, εξού και η ανάγκη ισχυρού ηγέτη ή ισχυρού ηγετικού συμβουλίου. Μέσα στα δυσάρεστα αποτελέσματα υπάρχουν και οι διεφθαρμένοι και οι ματαιόδοξοι που προσπαθούν να προβάλουν τον εαυτό τους είτε μέσω του Τύπου ή άλλως πως. Παρά τις δυσκολίες αυτές μπορούμε να πούμε ότι οι Κύπριοι γενικά αγαπούν τον τόπο τους.
