Το βιβλίο «Τρεις σκάλες ιστορία», του Σταύρου Χριστοδούλου, με εμπότισε με το αναγκαίο υπόστρωμα λύπης. Εννοώ την ανάγκη, την υποχρέωσή μας απέναντι στην ιστορία μας, να έχουμε συνεχώς και αδιάλειπτα μέσα μας αυτό το αίσθημα της αθεράπευτης πληγής. Μιας πληγής που όσο κι αν περάσουν τα έτη, οι δεκαετίες, όσο και αν δέσει από τον χρόνο, πάντα γνωρίζουμε πως είναι εκεί και πως με το πρώτο άγγιγμα, με το πρώτο φως της μέρας αναγνωρίζουμε ξανά την παρουσία του. Στο σώμα και στην ψυχή μας. Στο σώμα και στην ψυχή αυτού που ονομάζουμε Πατρίδα. Και εγώ που διατείνομαι συχνά πως Πατρίδα κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου πρέπει να είναι το μέλλον, το μέλλον ως χώρος γεωγραφικός, σκέφτομαι ταυτόχρονα πως το μέλλον ποτέ δεν είναι ανεξάρτητο από το παρελθόν. Στο βιβλίο «Τρεις σκάλες ιστορία» του Σταύρου Χριστοδούλου καταγράφεται επακριβώς αυτό που λέω. Πιο σωστά, εγγράφεται αυτό ακριβώς που κάθε Κύπριος νιώθει πάνω στο πετσί του. 

Δεν είμαι ειδικός στην ανάλυση βιβλίων, ούτε ανήκω σε εκείνους που μπορούν να γράψουν μια θεμελιωμένη κριτική. Δικός μου στόχος είναι να πω πόσο αξίζει να διεξέλθει κανείς αυτό το έργο. Έργο ενός Κύπριου δημιουργού με δυνατότητες στη γραφή τέτοιες που τον καθιστούν έναν από τους λίγους μαστόρους του λόγου. Οι «Τρεις σκάλες ιστορία» είναι μια καταγραφή των βασάνων μιας νέας γυναίκας του τόπου μας, μέσα από τα οποία περνά σχεδόν όλος ο πόνος της Κύπρου όπως μας σημάδεψε όλους από το 1974 ώς τα σήμερα. 

Δεν θέλω απλώς να διαβάσετε αυτό το έργο. Θέλω να το διαβάσουν οι νέοι της Κύπρου. Θέλω να το διαβάσουν τα παιδιά μας. Θέλω αυτή η λύπη στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή να αποτελεί συνεχές εφαλτήριο, συνεχές αγγελτήριο των υποχρεώσεών μας απέναντι στο μέλλον και στο παρελθόν μας. 

Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία του βιασμού μιας δεκαοκτάχρονης από έναν Τούρκο στρατιώτη το καλοκαίρι του 1974. Δεν είναι, όμως, ακριβώς αυτό. Είναι η ανάγκη όπως η μνήμη αγγίζει και θωπεύει, αν μπορώ να το πω έτσι, όλα τα κακά που μας βρήκαν. 

Προσωπικά, ευχαριστώ τον Σταύρο Χριστοδούλου γιατί μου έδωσε τη δυνατότητα να αγγίξω ξανά και με νέο τρόπο, με νέα ματιά, ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μας. 

*Πρώην ευρωβουλευτής.