Η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου είναι ό,τι μας κατέβει. Νομίζουμε πως η τηλεκπαίδευση είναι ότι στήνονται μπροστά από έναν υπολογιστή παιδιά και εκπαιδευτικοί, λένε το μάθημα της ημέρας και πάμε παρακάτω.
Χωρίς υποδομή, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πλάνο, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς επιμόρφωση. Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Αν σε αυτό το ταξίδι ήσασταν μόνοι σας, κυβέρνηση και υπουργός Παιδείας -δε θα πω υπουργείο Παιδείας γιατί σε αυτό περιλαμβάνονται και οι εργαζόμενοι, οι οποίοι δε φέρουν ευθύνη για τις αποφάσεις του πολιτικού τους προϊστάμενου- δε θα μας ενδιέφερε. Σε αυτή τη “βάρκα” όμως, έχετε βάλει τα παιδιά μας. Το μέλλον αυτού του τόπου!
Δεκτόν ότι τον Μάρτιο δεν υπήρχε ο απαιτούμενος χρόνος για προετοιμασία, αφού κλειστήκαμε στα σπίτια μας από τη μια στιγμή στην άλλη. Μετά όμως που βγήκαμε, μέχρι σήμερα που ξανακλειστήκαμε, τι κάνατε; Υπάρχει ένα βραχυπρόθεσμο σχέδιο έστω; Μην πούμε για μακροπρόθεσμο, καθώς κάτι τέτοιο φαντάζει ουτοπικό, παρόλο που στο εισαγωγικό σημείωμα του το υπουργείο Παιδείας σε σχέση με την τηλεκπαίδευση αναφέρει πως “μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις σύγχρονες τεχνολογικές δυνατότητες για να συνεχίσουμε την εκπαίδευση ακόμη και όταν δεν ισχύουν οι περιορισμοί για την προστασία της δημόσιας υγείας”. Ή για εσάς η τηλεκπαίδευση είναι όπως τα θρανία; Που ήμασταν πανέτοιμοι και λίγες μέρες πριν ανοίξουν τον Σεπτέμβρη τρέχατε να τα κολλήσετε μεταξύ τους;
Ο Υπουργός Παιδείας, Πρόδρομος Προδρόμου, υποστήριξε ότι έγινε η απαραίτητη αναβάθμιση του συστήματος ίντερνετ και τα σχολεία μας είναι πανέτοιμα για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Ήμασταν τόσο πανέτοιμοι που γι΄αυτό τις προάλλες σε αρκετά σχολεία έπεσε το σύστημα και οι εκπαιδευτικοί έτρεχαν στα σπίτια τους για να συνεχίσουν οι άνθρωποι τη δουλειά τους.
Εννοείται πως ο Υπουργός με τις δηλώσεις του δείχνει ότι θεωρεί πως ούτε για την έλλειψη εξοπλισμού φέρει ευθύνη. Τους παραγγείλαμε εμείς. 2000 για την ακρίβεια. Δεν ήρθαν όμως γιατί καταψηφίστηκε ο προϋπολογισμός. Από τον περασμένο Απρίλιο που ξέραμε ότι έπρεπε να προχωρήσουμε με παραγγελία, μείναμε καλό Οκτώβριο και φταίει η καταψήφιση που δεν υπάρχουν διαθέσιμοι υπολογιστές. Όχι πως οι επιδημιολόγοι μάς τόνισαν επανειλημμένα να αναμένουμε ένα δεύτερο κύμα της πανδημίας.
Πέρα από αυτά, τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, τα σκέφτηκε κανείς; Που ήδη “έτρεχαν” κατοστάρι για να φτάσουν τους συμμαθητές τους και να συμβαδίσουν με το σύνολο, με τη διδακτέα ύλη με την οποία τα “βομβαρδίζουμε” καθημερινά. Αυτά τα παιδιά, τώρα, καλούνται να αντιμετωπίσουν ακόμη μια σημαντική δυσκολία, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πλέον δεν είναι σε θέση να κάνουν τα μαθήματα ειδικής εκπαίδευσης που έκαναν μέχρι πρότινος. Το ίδιο αναποτελεσματική, δυστυχώς, φαίνεται πως θα αποδειχθεί και η ασύγχρονη εκπαίδευση που επέβαλαν στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού.
Επειδή όμως δεν πρέπει να τα μηδενίζουμε όλα, οφείλουμε να πιστώσουμε τους εκπαιδευτικούς, Δημοτικής και Μέσης Εκπαίδευσης, για τις τεράστιες προσπάθειες που καταβάλλουν καθημερινά και προσπαθούν να διδάξουν τα παιδιά μας παρά τις δυσκολίες. Διότι παρά την πεποίθηση που επικρατεί, δεν είναι όλα εξίσου εξοικειωμένα με την τεχνολογία, ειδικά εκείνα που είναι μικρότερα ηλικιακά. Αλήθεια, μπήκε ποτέ κανείς στον κόπο να εκπαιδεύσει τα παιδιά ηλικίας 9 ετών πώς να χρησιμοποιούν το Teams ή θεωρούν πως είναι δεδομένο ότι ξέρουν όλοι οι γονείς να τα καθοδηγήσουν;
Το μόνο που είναι δεδομένο είναι ότι εμείς και τα παιδιά αξίζουμε περισσότερα. Για να γίνει η τηλεκπαίδευση σωστά, χρειάζεται επιμόρφωση σε όλους ανεξαιρέτως τους εκπαιδευτικούς και εκπαίδευση όλων των παιδιών. Παράλληλα, χρειάζεται σύγχρονος εξοπλισμός ώστε να μην υπάρχει καμία διάκριση ανάμεσα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς. Να μπορούν όλοι να έχουν απρόσκοπτη πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες και να είσαι σε θέση να τις αξιοποιούν σωστά.
Στο επιχείρημα “μόνο λίγους μήνες είχαμε μπροστά μας για να γίνουν όλα αυτά”, απαντάμε πως αν μη τι άλλο θα θέταμε τις βάσεις και σταδιακά θα εξελίσσαμε την τηλεκπαίδευση για να γίνει ένα χρήσιμο και σημαντικό “εργαλείο”, ακόμη και μετά το τέλος της πανδημίας. Αντ΄αυτού, προτιμήσαμε την “πεπατημένη”. Να κάνουμε για άλλη μια φορά, δουλειές του ποδαριού.
*Χειρούργος Οδοντίατρος, υποψήφιος βουλευτής ΔΗ.ΚΟ, επαρχία Λευκωσίας
