Το δεύτερο κύμα του ιού Covid-19 φαίνεται πως δοκιμάζει πλέον τις αντοχές του συστήματος υγείας της χώρας μας. Πολλοί από εμάς έχουν την απορία πώς αφέθηκε η κατάσταση να φτάσει στο σημείο που έφτασε. Γιατί δεν πάρθηκαν πιο αυστηρά μέτρα νωρίτερα ώστε να μη φτάσουμε τώρα σε ένα ολικό lockdown και πάλι; Άλλοι πάλι αναρωτιούνται γιατί δεν πήγαμε νωρίτερα σε ένα lockdown ώστε να μη φτάσουμε μία ανάσα πριν να είναι υπερπλήρη τα νοσοκομεία μας και να κινδυνεύουμε να αφήσουμε ασθενείς χωρίς την ιατρική περίθαλψη που χρειάζονται.
Δεν είναι όμως η ώρα για ανάθεση ευθυνών. Αυτό θα το πράξουμε όταν όλο αυτό θα έχει τελειώσει. Τώρα είναι η ώρα για ατομική ευθύνη. Πρόσφατα, ένας φίλος μου είπε: «Εγώ έχω χαρτί ελεύθερης διακίνησης και θα πάω να παρακολουθήσω ποδόσφαιρο με ένα φίλο μου. Δεν μπορώ να μου στερούν την ελευθερία μου. Δεν θα μείνω μέσα για μία ίωση με ελάχιστο βαθμό θνησιμότητας και κυρίως σε άτομα άνω των 80».
Η γιαγιά και ο παππούς μου είναι γύρω στα 90. Θυμάμαι στο προηγούμενο lockdown είχα πάει να τους δω και επειδή δεν επιτρεπόταν να πάω κοντά τους, είχα κολλήσει ένα πανό που είχα φτιάξει με τα κορίτσια μου στο παράθυρο της κουζίνας. Με τα χέρια μου σχημάτισα μια καρδιά και τους φώναζα «σας αγαπώ». Η κάθε ζωή, όσων ετών και να είναι, παραμένει πολύτιμη και οφείλουμε να τη διαφυλάσσουμε.
Δύσκολο πράγμα ο εγκλεισμός. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τον αντέχουν. Υπάρχουν σπίτια που δεν είναι καταφύγια. Αυτούς τους ανθρώπους η Πολιτεία οφείλει να τους στηρίξει. Και λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ. Όχι για μένα. Εγώ και τα κορίτσια θα το περάσουμε και πάλι. Μαζί, προσπαθώντας να περνάμε εποικοδομητικά τον χρόνο μέσα. Λυπάμαι τις οικογένειες και τις επιχειρήσεις που θα πληγούν οικονομικά. Τρέμω στη σκέψη πως κάποιοι μπορεί να επωφεληθούν από αυτό τον εγκλεισμό για να βιαιοπραγήσουν στα σώματα ανθρώπων ανήμπορων να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Θυμώνω. Θυμώνω που ίσως αργήσαμε να πάρουμε κάποιες αποφάσεις για πιο αυστηρά μέτρα για να εμποδίσουμε την εξάπλωση της πανδημίας. Δεν θυμώνω μόνο με την Πολιτεία. Θυμώνω με εσένα φίλε. Εσένα που επειδή το χαρτί που έχεις στα χέρια σου σού επιτρέπει να διακινείσαι ελεύθερα το πράττεις χωρίς σύνεση. Αλήθεια, αντέχεις να γίνεις η αιτία να κινδυνέψει η υγεία ενός συνανθρώπου σου; Έκανε πολλά λάθη η Κυβέρνηση, λες. Πόση διαφθορά σε αυτή τη χώρα! Μου λες επίσης πως ο κόσμος πρέπει να αντιδρά. Αν είναι κάποιου που η ψυχή του καίγεται για διαφάνεια και για ένα κράτος κοινωνικής δικαιοσύνης αυτή είναι η δική μου. Μην τα μπερδεύεις όμως. Τώρα μαχόμαστε με έναν αόρατο εχθρό. Τώρα γινόμαστε γροθιά. Μαζί, με υπομονή, παλεύουμε ώστε να μη χαθεί καμία ζωή. Όταν τελειώσει όλο αυτό, θα βγω μαζί σου στον δρόμο για να φωνάξουμε ΟΧΙ, δεν είναι αυτή η Κύπρος μας και θα διεκδικήσουμε την Κύπρο που μας αξίζει. Για εμάς και τα παιδιά μας.
Τώρα όμως μένουμε σπίτι και κρατάμε ασφαλείς όλους αυτούς που αγαπάμε. Μένουμε σπίτι και γινόμαστε ασπίδα προστασίας για όλους αυτούς που τόσο έχουμε λαχταρήσει να κρατήσουμε στην αγκαλιά μας!
*Εκπαιδευτικός
