Παρά την πίεση που διεκδίκησε Ελλάδα και Κύπρος στο Συμβούλιο της ΕΕ για τις συγκεκριμένες επεκτατικές κινήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, αλλά και στην Κυπριακή ΑΟΖ και παρά την πρόσθετη πίεση που η ίδια η ΗΠΑ άσκησε με Νομοθέτημα της με αφορμή τους S400, η δική μας πλευρά παγιδεύεται για μια ακόμη φορά σε μια δύο επιπέδων διαδικασία, δια της οποίας η Τουρκία προσπαθεί αφ’ ενός να απαλλαγεί από την όποια πίεση / απομόνωση και αφ’ ετέρου να εμφανιστεί ότι δικαιούται σε πρόσθετες υπέρ της, υποχωρήσεις Ελλάδας και Κύπρου.

Είναι εκπληκτικό η Κυπριακή Δημοκρατία που είναι Κράτος αναγνωρισμένο, μέλος του ΟΗΕ και των 26 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θύμα εισβολής και στρατιωτικής κατοχής από το 1974 και έκτοτε θύμα παράνομου εποικισμού και δημογραφικής αλλοίωσης, να εγκαταλείπει την ιδιότητα της αυτή ως το Κυρίαρχο Κράτος και να μετατρέπεται σε μια εκ των δύο κοινοτήτων της Κύπρου που θα συμμετάσχουν στην πενταμερή. Κάθε τρίτος, καλής μάλιστα διάθεσης κριτής, αντιλαμβάνεται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ενδιαφέρεται για την κυριαρχία της, την απελευθέρωση από την κατοχή, την πλήρη εφαρμογή του δικαιώματος επιστροφής και του πλήρους σεβασμού των ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κεκτημένου.

Όλα αυτά μάλιστα, όταν ο ίδιος τρίτος παρατηρητής γνώριζε ότι, η Τουρκία με την όλη πολιτική της έχασε φίλους και βρέθηκε αρκετά απομονωμένη και υπό πίεση. Τούτο γιατί το πρόβλημα ήταν και επανεμφανίστηκε το ίδιο έντονα με τη βουλιμία της Τουρκίας να θέλει όχι μόνο να καταστήσει κυρίαρχο αναγνωρισμένο «Κράτος» το μόρφωμα που η ίδια δημιούργησε ως Ψευδοκράτος, αλλά και γιατί προκλητικά επεδίωξε να επιβάλει, αντίθετα προς το Διεθνές και Ευρωπαϊκό δίκαιο τη δική της επικυριαρχία στην κυπριακή ΑΟΖ και στο Αιγαίο. 

Γιατί λοιπόν αναμέναμε την όποια πραγματική πολιτική στήριξη από την ίδια την ΕΕ όταν η ηγεσία του τόπου ενεργεί και η Ε.Ε το γνωρίζει, κατευναστικά για 47 χρόνια έναντι της Τουρκίας που παραβίασε και παραβιάζει το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο παρά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, την 4η Διακριτική προσφυγή Κύπρου κατά Τουρκίας με τα όσα έκρινε το ΕΔΑΔ ως παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων από πλευράς Τουρκίας, η οποία όμως, προκλητικά μιλά και εμείς το ανεχόμαστε, για εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία και απαιτεί λύση δύο Κρατώ, αφού « εισέβαλε» μάλιστα με τον ίδιο τον Πρόεδρο της στην Αμμόχωστο.

Δυστυχώς καταδείξαμε στους εταίρους μας στην ΕΕ ότι εμείς οι ίδιοι εγκαταλείψαμε αποφάσεις που διακηρύσσουν τη διαρκή παραβίαση του διεθνούς Δικαίου από την Τουρκία και αναζητούμε λύση δια της πενταμερούς όπου η συμμετέχουσα Τουρκία προσέρχεται ως μη ένοχος παραβίασης διεθνούς δικαίου για να συνομιλήσει με δύο άλλες χώρες («εγγυήτριες» της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν την διαφύλαξαν) στην απουσία της ίδιας της Κυβέρνησης της Κ.Δ. και με τη συμμετοχή των δύο Κοινοτήτων.

Μάλιστα προσερχόμαστε διαιρεμένοι και βεβαρημένοι με προκλητικές παράνομες διαπλοκές που ήδη έχουν καταστεί ανάγνωσμα σε διεθνές επίπεδο, που πλήττουν ανεπανόρθωτα την όποια δίκαιη διεκδίκηση μας. Το ερώτημα είναι τι πράττει και κύρια πιο είναι το φρόνημα για διεκδίκηση του δικαίου από τον ίδιο τον κυρίαρχο λαό! Απλώς παραμένει αδρανής; Αλήθεια τί αναμένει;

*Δικηγόρος