Στις ελληνοκυπριακές εφημερίδες η έννοια του μαθητευόμενου μάγου ήταν, από τότε που θυμάμαι,  ένα συχνά επανερχόμενο και πολύ ενδιαφέρον θέμα λόγω της πολύ διαφορετικής προσέγγισης  των αρθρογράφων. Οι πιο πολλοί  ειρωνεύονταν τους μαθητευόμενους μάγους για  την αφέλειά τους να πιστεύουν ότι μπορούσαν να αλλάξουν  τα δεδομένα της φύσης και την τάξη που επέβαλε σ’ αυτήν από την αρχή ο Δημιουργός. Άλλοι αισθάνονταν  περιέργεια, αίσθηση μυστηρίου και αόριστο φόβο, και άλλοι συμπάθεια και κάποιο θαυμασμό για αυτούς  τους απόμακρους  αλχημιστές που φιλοδοξούσαν να γίνουν όχι μόνο διάσημοι αλλά και ευεργέτες όλης της ανθρωπότητας με την  επινόηση κάποιας χημικής ανάλυσης  που θα μετέτρεπε τα μέταλλα σε χρυσάφι και με την εφεύρεση του  ελιξηρίου της  νεότητας  που θα  καθιστούσε τους ανθρώπους παντοτινά νέους και αθάνατους και θα αποκαθιστούσε έτσι κατά κάποιο τρόπο τη μεγάλη ζημιά του προπατορικού αμαρτήματος. Όταν πριν σαράντα περίπου χρόνια συνέβη η τραγωδία με το φάρμακο  της θαλιδομίδης  που προκάλεσε στις εγκύους τη γέννηση βρεφών χωρίς άνω ή κάτω άκρα, πολλοί αρθρογράφοι επανήλθαν στην ειρωνεία και την κατακραυγή  εναντίον τους.  Τα τελευταία σαράντα χρόνια ωστόσο, μετά την κατασκευή πυρηνικών κεφαλών και τα συγκλονιστικά επιστημονικά επιτεύγματα της κλωνοποίησης, της ανάγνωσης του ανθρώπινου DNA και του ανοίγματος του δρόμου για ευρεία εφαρμογή της ευγονικής χάρη στην επιστημονική εξακρίβωση του γενετικού ρόλου των διαφόρων γονιδίων, η ειρωνεία  σταμάτησε. Τα πράγματα έγιναν  πολύ  σοβαρά για να μπορεί κανείς να ειρωνεύεται ή να αστειεύεται. Όλοι κατάλαβαν  πως ο άνθρωπος έχει  βρει τελικά τον πυρήνα της ζωής και το σημείο που αναζητούσε ο Αρχιμήδης για να σταθεί και να μετακινήσει τη γη(« δος μοι πα στω και ταν γαν κινήσω») και  συνειδητοποίησαν  με τρόμο πως χωρίς να το καταλάβουν άφησαν να συσσωρευτούν στη Γη πολλών ειδών βόμβες(πυρηνικές, βιολογικές, κλιματολογικές) που θα μπορούσαν να  οδηγήσουν όλο τον πλανήτη σε όλεθρο και καταστροφή. Άρχισε τότε εσπευσμένα μια ευρεία και σοβαρή συζήτηση για την ανάγκη θέσπισης του αναγκαίου για έλεγχο των εξοπλισμών διεθνούς δικαίου και εισαγωγής κανόνων βιοηθικής σε μια προσπάθεια   επιβολής τρόπων αυτοελέγχου των επιστημόνων και των πολιτικών στη διαχείριση   αυτών των βομβών. Ο μεγάλος φόβος ήταν   μήπως  βρεθεί  από το πουθενά   κάποιος πολιτικός που θα είχε πρόσβαση σ’ αυτά τα  μέσα  παγκόσμιας καταστροφής   και τον αμοραλισμό  και την παράνοια να υποτιμήσει τον κίνδυνο και να τολμήσει να τον αψηφήσει.

Αυτό το απευκταίο φάνηκε ότι θα μπορούσε να συμβεί τρεις ή τέσσερις φορές στο παρελθόν  εξ υπαιτιότητας ισάριθμων ανεύθυνων και αμοραλιστών ηγετών μεγάλων δυνάμεων.  Περισσότερο  κοντά φάνηκε να είναι  επί προεδρίας Τραμπ. Πραγματικά, οι κίνδυνοι που ελλόχευαν για ολόκληρη την ανθρωπότητα με τον Τραμπ Πρόεδρο  των ΗΠΑ ήταν  πολύ μεγάλοι: Κίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη [P1] και τελική εξαφάνιση κάθε ίχνους ζωής από τη Γη λόγω της κατασκευής  διαρκώς και περισσότερων πυρηνικών κεφαλών και της  ακύρωσης των σχετικών συνθηκών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων (το Συμβούλιο  Επιστήμης και Ασφάλειας που είναι επιφορτισμένο από το 1945  να προειδοποιεί την ανθρωπότητα για το μέγεθος της απειλής  έχει μετακινήσει τους δείκτες του Ρολογιού της Αποκάλυψης στο 11.58, δυο λεπτά  δηλαδή  μόνο πριν  την πρόκληση ολοκληρωτικής παγκόσμιας καταστροφής). Κίνδυνος για τον πλανήτη Γη που μας φιλοξενεί  να καταστεί σύντομα μη κατοικήσιμος λόγω υπερθέρμανσής  του και μεγάλης ξηρασίας από τα καυσαέρια που εκπέμπουν τα εργοστάσια(ο Τράμπ απέσυρε τη χώρα του από τη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος από τον πρώτο χρόνο της προεδρίας του για να την απαλλάξει  από τη δέσμευση  να περιορίσει τις βιομηχανικές δραστηριότητές της και επομένως και τον όγκο εκπεμπομένων καυσαερίων και έτσι να της παράσχει τη δυνατότητα «να  ξαναγίνει μεγάλη», όπως διατυμπάνιζε). Κίνδυνος για τους δημοκρατικούς θεσμούς με τη συνεχή αυθαίρετη παραβίαση των νόμων της χώρας του και ανάδειξής του   ως προτύπου στους ηγέτες άλλων χωρών (Βραζιλίας. Φιλιππινών, Ουγγαρίας). Κίνδυνος να αφεθούν απροστάτευτα από το Συμβούλιο  Ασφαλείας   και να χάσουν την ανεξαρτησία τους μικρά κράτη που κινδυνεύουν από τον επεκτατισμό  αρπακτικών  κρατών των οποίων  οι ηγέτες ήταν φίλοι του  Τραμπ (Βλέπε  περίπτωση  Ερντογάν). Και τέλος, κίνδυνος για τη δημοκρατία και όλες τις δημοκρατικές αξίες, τον ορθολογισμό, τη δικαιοσύνη,  την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ειρήνη ,την τάξη, την πρόοδο,  και  την αλήθεια.

Δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει η ανακούφιση που ένιωσε ολόκληρη η ανθρωπότητα από την απομάκρυνση του Τραμπ από την εξουσία και πόσο περιθώριο υπάρχει για ανατροπή των  σημερινών επικίνδυνων συνθηκών και καταστάσεων. Με τον επικρατούντα  βαθύ  διχασμό , τον αμοραλισμό  και τη διεθνή διαστρέβλωση της αλήθειας τόσο στις ΗΠΑ όσο και διεθνώς δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι θα ακολουθήσει. Όλα είναι ανοικτά.

Νιώθω  ωστόσο τον πειρασμό, πριν κλείσω αυτό το άρθρο, να αναφερθώ στην εκπληκτική ομοιότητα που φαίνεται πως υπάρχει μεταξύ του τέλους της ζωής των πρωτοπλαστών στον Παράδεισο, όπως το διηγείται το βιβλίο Γένεση της Παλαιάς Διαθήκης, και των δεδομένων της σημερινής κατάστασης της ανθρωπότητας. Η Παλαιά Διαθήκη διηγείται πως οι πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο, γιατί προτίμησαν τον δρόμο της γνώσης αντί τον δρόμο του Θεού. «Και εξαπέστειλεν αυτόν Κύριος ο θεός εκ του παραδείσου της τρυφής εργάζεσθαι την γην εξ ης  ελήφθη»(Γένεσις,Γ,23). Τα σημερινά  πολύ επικίνδυνα δεδομένα, όπως εκτέθηκαν στην αρχή του άρθρου, φαίνεται πως τα προκάλεσε η ασύμμετρη προς τη δυνατότητα ελέγχου της ανάπτυξη της ανθρώπινης γνώσης. Πόση σχέση έχει η σημερινή γνώση με εκείνη των  Πρωτοπλαστών; Σημαίνει κάτι αυτή η ομοιότητα;