Από την πρώτη στιγμή που αρχίσαμε να διαπραγματευόμαστε την λύση του Κυπριακού προβλήματος με την Τουρκία, αιθεροβατώντας πως συνομιλούμε με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, το βαθύ κράτος της Τουρκίας έθετε πάντα εκβιαστικές απαιτήσεις. Κάτω από το πρεσάρισμα των Ηνωμένων Εθνών και την βουκέντρα της εξουσίας των ξένων δυνάμεων, αποδεχόμασταν τα «μισά» από όσα μας ζητούσαν και φεύγαμε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων έμπλεοι ενθουσιασμού. Που καταφέραμε και δεν ενδώσαμε ολοκληρωτικά σ αυτά που ζητούσαν οι Τούρκοι. Αναμένοντας, πως η πολιτική του «πειθήνιου μαθητή» την οποία επιμελώς ασκούσαμε, θα έφερνε…
Την «πολυπόθητη» λύση της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Την οποία παρεμπιπτόντως θυμίζω, πως με πόνο ψυχής αναγκάστηκε να αποδεχθεί ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Με πιστόλι στον κρόταφο και βογκώντας κάτω από την βαριά μπότα του ανοικτίρμονα εισβολέα.
Αυτό που ξεχνάμε, η κάνουμε πως ξεχνάμε, είναι πως όταν άρχισε τις διαπραγματεύσεις ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος με τον Ραούφ Ντενκτάς, η βάση της λύσης ΔΔΟ βασιζόταν στην δημιουργία καντονιών, όπου η Τουρκοκυπριακή μειονότητα του 18% θα αποκτούσε δική της διοίκηση κι αστυνόμευση!
Έτσι αρχίσαμε…
Επειδή όμως κάθε φορά που συρόμασταν σε διαπραγματεύσεις, αρχίζαμε πάντα από το σημείο που κατέληγαν οι προηγούμενες συνομιλίες, οι Τούρκοι, θεωρώντας κεκτημένα όσα «κέρδισαν»…
«Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου…»
Έθεταν επιπρόσθετες απαιτήσεις… Τα Ηνωμένα Έθνη και «ιοί» με γιώτα, μας πίεζαν να αποδεχτούμε μια «μέση λύση», και σε ρυθμό ρελαντί φτάσαμε στο σημείο που φτάσαμε σήμερα. Να μας ζητούν να συμβιβαστούμε και πάλι. Να αποδεχτούμε την «ισορροπημένη λύση» μιας χαλαρής Ομοσπονδίας, η οποία με μαθηματική ακρίβεια θα μας οδηγήσει στην «διά-λυση» της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην μετατροπή της «Νότιας» και «Βόρειας» Κύπρου σε Τουρκικά αγροτεμάχια…
Και ρωτάω ο αφελής…
Πέραν των τεράστιων προβλημάτων που θα επιφέρει μια τέτοια προχειροφτιαγμένη και χαβαλεδιάρικη λύση, προβλήματα τα οποία έχω αναλύσει εκτενώς σε προηγούμενο άρθρο μου το οποίο φέρει τον τίτλο «DEAL OR NO DEAL», τι θα συμβεί αν η Τουρκία συνεχίσει το καουμποϊλίκι της; Επιμένοντας να τραμπουκίζει και να κάθεται στο σβέρκο της Ελλάδας, με απώτερο σκοπό να ανατρέψει την συμφωνία της Λωζάνης για να Τουρκέψει Ελληνικά νησιά, την Θράκη και το μισό Αιγαίο…;
Τι θα πράξει η κεντρική κυβέρνηση των «των δύο συνιστώντων κρατιδίων» της Κύπρου αν η εξωτερική πολιτική που οφείλουμε να ακολουθήσουμε, μας επιβάλλει να συσφίξουμε περεταίρω τις σχέσεις μας με το Ισραήλ η/και την Γαλλία η/και την Αμερική ακόμα, για να μπλοκάρουμε τις έκνομες ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο; Θα μας επιτρέψει το «συνιστών Τουρκοκυπριακό κρατίδιο» να το πράξουμε, η θα μας επιβάλει να συμπορευθούμε με τα στρατιωτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα της «μητέρας» Τουρκίας;
Αυτό το αφελές ερωτήματα, μαζί με πολλά άλλα, το καταθέτω, μήπως και το ακούσουν οι «φωνές» που παθιασμένα υποστηρίζουν πως η «λύση» της ΔΔΟ είναι «ρεαλιστική» και σύμφωνή με τις «νέες πραγματικότητες». Πως «δεν έχουμε άλλη επιλογή» και πως η λύση αυτή θα φέρει την άνοιξη…
Εδώ θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρένθεση για να τονίσω εμφατικά στις «φωνές» αυτές, πως θα ήταν ευχής έργον αν οι διαπραγματευτές μας παρουσίαζαν μια δημοκρατική λύση η οποία θα στηρίζεται στο διεθνές δίκιο, στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και στις Ευρωπαϊκές αξίες. Μια λύση η οποία θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα κι οποία θα επιτρέψει σε ΟΛΟΥΣ τους πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους.
Αν μας παρουσιάσουν μια τέτοια λύση, να είστε σίγουροι πως θα είμαι ο πρώτος που θα την αποδεχτώ! Επαναλαμβάνω πως κανένα πρόβλημα δεν έχω να συνυπάρξω «κάτω από τον ίδιο ουρανό» με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μου. Φτάνει κι αυτοί να επιζητούν να ζήσουν σε μια δημοκρατική και ελεύθερη Κύπρο. Χωρίς κατοχικούς στρατούς και ξενομερίτες σφετεριστές των περιουσιών μας…
Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Οι Τούρκοι επιμένουν σε «λύση» δύο κρατών. Εμείς επιμένουμε σε λύση ΔΔΟ. Και τα Ηνωμένα Έθνη και «ιοί»… όπως πάντα, θα προσπαθήσουν να μας «βοηθήσουν» να καταλήξουμε σε μια «ακριβοδίκαιη και ισορροπημένη» λύση…
«Φτου κι απ΄ την αρχή» δηλαδή. «Τα δικά μας δικά τους… και τα υπόλοιπα δικά μας πάλι δικά τους…»
Τροφή για σκέψη:
Όλα αυτά τα χρόνια υιοθετήσαμε πιστά τον 1ο νόμο του Νεύτωνα. «Τον Νόμο της Αδράνειας». Πιστεύω ακράδαντα πως έφτασε η στιγμή να αφήσουμε την «αδράνεια», να αλλάξουμε πορεία και να ακολουθήσουμε τον 3ο Νόμο του Νεύτωνα…
«Για κάθε δράση υπάρχει η αντίθετη αντίδραση»
Οι Τούρκοι απαιτούν λύση δύο κρατών. Με την σειρά μας και εμείς να απαιτήσουμε από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών να τηρήσει το ψήφισμα 550, το οποίο, μεταξύ άλλων υιοθετεί και τα ακόλουθα…
Aνησυχώντας βαθιά λόγω των πρόσφατων απειλών για εποικισμό των Bαρωσίων από άτομα άλλα από τους κατοίκους τους …
Kαλεί όλα τα κράτη να σέβονται την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα, την ενότητα και το αδέσμευτο της Kυπριακής Δημοκρατίας…
Θεωρεί τις απόπειρες για εποικισμό οποιουδήποτε τμήματος των Bαρωσίων από άτομα άλλα από τους κατοίκους τους ως απαράδεκτες και ζητά τη μεταβίβαση της περιοχής αυτής στη διοίκηση των Hνωμένων Eθνών.
Και τέλος, καλεί τον Γενικό Γραμματέα να αναλάβει νέες προσπάθειες για επίτευξη συνολικής λύσεως του κυπριακού προβλήματος, σύμφωνα με τις αρχές του Xάρτη των Hνωμένων Eθνών και τις πρόνοιες για τέτοια διευθέτηση που καθορίζονται στα σχετικά ψηφίσματα των Hνωμένων Eθνών…
Αλήθεια, είναι τόσο δύσκολο, όταν η Τουρκία επιμένει συνεχώς να καταθέτει ΠΑΡΑΝΟΜΑ αιτήματα, εμείς να ζητήσουμε από τον Γενικό Γραμματέα να σεβαστεί τα ίδια τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών;
Τι θα μας κάνει δηλαδή ο κύριος Γκουτέρες κι οι Άγγλοι φωτοδότες του; Θα μας κατηγορήσουν πως δεν θέλουμε λύση; Μα εμείς θέλουμε λύση. Την λύση που βασίζεται στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών… Άλλοι είναι αυτοί που προσπαθούν να κακοποιήσουν την λύση αυτή. Σ αυτούς οφείλει να απευθυνθεί ο κύριος Αντόνιο Γκουτέρες και εμάς να μας αφήσει ήσυχους επιτέλους…
Όφου πια κύριε Γκουτέρες! Έλεος…
Writer, composer, producer, director
Honorary Professor
President of “Charisma” Association
