Πικραμένοι, απογοητευμένοι και προβληματισμένοι καλλιεργούμε και ποτίζουμε με δάκρυα τη μνήμη, που αθάνατη, σταθερή και αναλλοίωτη κρατά ζωντανά τα ιστορικά γεγονότα, τα όσα ζήσαμε και τα όσα βιώσαμε.
Με τον νουν και την καρδιά μας κρατάμε ζωντανό και αναλλοίωτο τον αξέχαστο αγωνιστή της Ελευθερίας, τον άνθρωπο που ανάλωσε τη ζωή του και πρόσφερε τα πάντα για
την πατρίδα. Τον ένα και μοναδικό, τον ανεπανάληπτο τον Άξιο της Πατρίδος, τον Διγενή της Κύπρου τον Γεώργιο Γρίβα του Τρικώμου. Τον άνθρωπο που αγωνίστηκε με πάθος και αυταπάρνηση, αψηφώντας τον κίνδυνο, θυσιάζοντας όλες τις χαρές της ζωής, θέτοντας τον εαυτό του στους ορισμούς της πατρίδας, σε ηλικία 57 χρονών αναλαμβάνοντας τον Αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου μας από τον αγγλικό ζυγό και Ένωση με την μάνα Ελλάδα εγκαταλείποντας την αγαπημένη του σύζυγο τη σύγχρονη «Πηνελόπη».
Το ποτήρι της υπομονής μας ξεχείλισε. Η συμπεριφορά και η στάση των αποικιοκρατών ξεπέρασε κάθε όριο, κάθε ανεντιμότητα και κάθε υπουλότητα. Ξεγέλασαν τον λαό μας, ο οποίος αγωνίστηκε στο πλευρό τους ενάντια στον φασισμό, μετά τις ψεύτικες υποσχέσεις τους. Ξέχασαν τις δηλώσεις των ηγετών τους, όπως του Τσώρτσιλ ότι η Κύπρος είναι Ελληνική. Δεν σεβάστηκαν τις διακηρύξεις του Ο.Η.Ε ούτε το πρώτο του κεφαλαιώδες άρθρο, την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών.
Πριν από λίγες μέρες θυμηθήκαμε και γιορτάσαμε το καθόλα δημοκρατικό και ειρηνικό Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 κατά το οποίο ο λαός μας, με ποσοστό 96%, εξέφρασε με νομιμότητα και ειρηνικά τους πόθους του για Ένωση με την Ελλάδα. Και είναι τούτο μια απάντηση σε όλους εκείνους που υποστηρίζουν -από άγνοια ελπίζω- ότι ο λαός μας δεν ακολούθησε την ειρηνική διαδικασία για να διεκδικήσει την ελευθερία του.
Αγνοούν ότι, για 70 και πλέον χρόνια, διεκδικούσαμε την ελευθερία μας ειρηνικά,
με αποκορύφωμα να εισπράξουμε ως τελευταία λέξη από τους εμπόρους των λαών το «ΟΥΔΕΠΟΤΕ το καθεστώς της Κύπρου θα αλλάξει». Εάν αυτό το «ΟΥΔΕΠΟΤΕ» ερμηνεύεται ότι οι Άγγλοι αποικιοκράτες θα μας έδιναν την ελευθερία μας, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους. Κρίμα, όμως! Το θέμα είναι πολύ απλό και δεν αφήνει κανένα δικαίωμα για παρερμηνεία. Οι Άγγλοι δεν άφησαν καμιά άλλη επιλογή. Οδήγησαν τους Έλληνες της Κύπρου, που αποτελούσαν το 80% των κατοίκων του νησιού, στην επανάσταση.
Και είμαι βέβαιος ότι κανείς δεν πιστεύει ότι τρελάθηκε ο λαός μας που πολέμησε για τη λευτεριά. Δεν τρελάθηκαν ο Αυξεντίου και ο Μάτσης, ούτε οι τέσσερεις του Αχυρώνα, δεν τρελάθηκαν τα εννέα παλληκάρια που ανέβηκαν στην Αγχόνη, ούτε η στρατιά των Αγωνιστών ούτε οι Έλληνες της Κύπρου που άντεξαν τα βασανιστήρια, την βαναυσότητα, την απανθρωπιά και όλα τα εγκλήματα που έκαναν εναντίον τους οι έμποροι των σκλάβων. Βέβαια, δεν ούτε ο Διγενής τρελάθηκε ούτε
ο Μακάριος, ο οποίος, φύσει και θέσει, δεν είχε επιλογή. Ήταν ο Αρχηγός των Ελλήνων της Κύπρου και ως Εθνάρχης έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες του.
Όμως ο Γεώργιος Γρίβας-Διγενής, συνταξιούχος συνταγματάρχης του ελληνικού στρατού, δεν είχε καμία νομική υποχρέωση να εμπλακεί σε νέες περιπέτειες και όμως έφθασε στην Κύπρο με την ψυχή στη χούφτα για να δώσει τον αγώνα του.
Ύστερα από ένα επικίνδυνο ταξίδι, διασχίζοντας τη θάλασσα με μια ψαρόβαρκα που κινδύνευσε να πνιγεί, έφθασε από την Αθήνα στην ιδιαίτερη πατρίδα του για να προσφέρει τις υπηρεσίες του, να θέσει τον εαυτό του στον Αγώνα. Και έγινε θρύλος. Αδιαμφισβήτητος ηγέτης, επικεφαλής των Αγωνιστών. Συνταξιούχος ων υπέστη πολλές κακουχίες, κάτω από τις καταδιώξεις των Άγγλων στρατιωτών οι οποίοι είχαν στη διάθεσή τους όλα τα σύγχρονα για την εποχή πολεμικά μέσα και τον έλεγχο του νησιού από ξηράς, θαλάσσης και αέρος. Και ο Διγενής, ο μπαρουτοκαπνισμένος Αρχηγός, αγωνιζόταν με πρωτόγονα όπλα και μέσα. Κοιμήθηκε σε σπηλιές, στα βουνά, μέσα στα χιόνια,
στην βροχή, δίχως στρώμα, δίχως κουβέρτες, διψασμένος και πεινασμένος και υπό καθημερινό διωγμό.
Ποτίζουμε τις μνήμες και πονάμε. Πονάμε για όσα ζήσαμε και ζούμε. Πονάμε γιατί νιώθουμε να μας περισφίγγει ο μεγάλος κίνδυνος να χάσουμε την πατρίδα μας! Πονάμε αδύναμοι να αντιδράσουμε. Πικραμένοι οδηγούμεθα προς το τέλος. Και εκείνο που επιστεγάζει σαν «κερασάκι στην τούρτα» είναι η αχαριστία. Η αχαριστία κάποιων -που ήσαν απόντες από τον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ- προς τον αείμνηστο Αρχηγό, ο οποίος πρόσφερε την ζωή και το είναι του γι’ αυτή την πατρίδα. Δεν ζήτησε τίποτε, δεν χρηματίστηκε, δεν είχε κανένα προσωπικό όφελος. Για ό,τι έκαμε, στόχος του ήταν η σωτηρία της Κύπρου μας.
Μνημονεύουμε, τιμούμε, ευγνωμονούμε τον Αρχηγό μας, ο οποίος ενέπνευσε τους απειροπόλεμους αγωνιστές και δημιούργησαν το έπος της Ε.Ο.Κ.Α..
Αιωνία ας είναι η μνήμη του.
*Πρόεδρος Συνδέσμων Αγωνιστών Ε.Ο.Κ.Α. 1955 -1959
