Έχουμε στην Κύπρο πολιτικό πολιτισμό;

Νομίζω ότι είναι καιρός να εξετάσουμε σοβαρά το ζήτημα του πολιτικού πολιτισμού γιατί, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι άσχετο με την τραγική κατάσταση της πολιτικής μας σκηνής. Αφορμή γι΄ αυτό τον προβληματισμό μου έδωσε ένας στατιστικός πίνακας της αγγλικής εφημερίδας Indıpendent για τις πρώτες 30 χώρες σε θανάτους ανά εκατομμύριο πληθυσμού από τον Covıd-19 (O πίνακας επισυνάπτεται αυτούσιος). Στον πίνακα υπάρχουν και πολύ μεγάλες χώρες και μέτριες και μικρές και λιλιπούτιες. Ξεκινούν από 16,33 θανάτους ανά εκατ. στο Η. Βασίλειο και καταλήγουν σε 5,51 ανά εκατ. στην τριακοστή χώρα του Ισραήλ.

Στην Κύπρο, βάσει των καθημερινών ανακοινώσεων της αρμόδιας υπηρεσίας, φαίνεται ότι βρισκόμαστε λίγο πιο κάτω από τους δύο θανάτους ανά εκατομμύριο. Καθόλου άσχημα. Κι όμως, είμαστε θεατές και ακροατές δυο ακραίων καταστάσεων. Από τη μια η ηλίθια άποψη που δυστυχώς την ενστερνίζονται ένα 5% του πληθυσμού μας, μεταξύ των οποίων και μεσαιωνικού τύπου θρησκευτικοί ηγέτες, κι από την άλλη παρακολουθούμε μέρος της αντιπολίτευσης να αναλώνονται διαρκώς σε στείρα κριτική για την όλη διαχείριση της πανδημίας από την Kυβέρνηση. Και το ερώτημα του κάθε νούσιμου πολίτη είναι απλό: Είναι το θέμα της πανδημίας θέμα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης; Ή είναι θέμα εθνικό στο οποίο πρωτίστως συστρατεύονται και έχουν τον λόγο οι ειδικοί;

Τέτοια τεράστια θέματα απαιτούν συστράτευση και όχι αντιπαράταξη. Να βοηθούμε πρέπει κι όχι να αλληλοκατηγορούμαστε. Ούτε να μηδενίζουμε ούτε να σπέρνουμε το φόβο, την αμφιβολία στους πολίτες. Τα διάφορα σλόγκαν για τον κορωνοϊό όλα καταλήγουν στο «θα νικήσουμε». Πώς είναι αυτό δυνατόν όταν προσπαθούμε να βγάλουμε τα μάτια ο ένας του άλλου;

Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό. Σε εξαιρετικά κρίσιμους καιρούς για τον τόπο και τον λαό μας, ξαφνικά θυμόμαστε ότι υπάρχει διαφθορά και σηκώνουμε ψηλά την απαίτηση να δοθούν οι φάκελοι των χρυσών διαβατηρίων στον Γενικό Ελεγκτή για έρευνα γιατί μόνο τότε θα ψηφίσουν τον προϋπολογισμό. Ποιοι, αυτοί που το 2000 και το 2001 έκαναν τα στραβά μάτια μπροστά στο σκάνδαλο που τίναξε στον αέρα τις οικονομίες χιλιάδων νοικοκυριών και τις μετέφερε στα ταμεία 20-30-40 επιτηδείων. Αυτό δεν ήταν σκάνδαλο; Και μάλιστα εις βάρος του ίδιου του μικροαστού, του αγρότη, της γριάς και του γέρου που τους λήστεψαν νόμιμα τις οικονομίες μιας ζωής. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τότε ψήφισαν αδιαμαρτύρητα τους προϋπολογισμούς της Κυβέρνησης Κληρίδη τώρα θυμήθηκαν τη διαφθορά και την έβαλαν μπροστά από την ύπαρξη του ίδιου του κράτους μας. Στο κάτω κάτω ποια η διαφορά αν, αντί τώρα, δοθούν οι φάκελοι μετά την ολοκλήρωση της έρευνας; Μήπως η σειρά των εκλογών; Πρώτα προεδρικές και μετά βουλευτικές; Δηλαδή πρώτα το κομματικό συμφέρον και γαία πυρί μιχθήτω;

Άφησα τελευταίο το εθνικό θέμα για το οποίο πελαγοδρομούμε βασισμένοι σε μια λανθασμένη και καταστροφική πρόταση λύσης που μισό αιώνα σχεδόν δεν μπορέσαμε να την πετύχουμε. Κι επιμένουμε σε μια πορεία προεξοφλημένης αποτυχίας, που όμως θα φέρει πιο κοντά την αναγνώριση των τετελεσμένων της κατοχής και θα σηματοδοτήσει την αντίστροφη μέτρηση της τουρκοποίησης της πατρίδας μας. Προς τι; Μήπως πιστεύουν ότι η Τουρκία του Ερντογάν και των «γκρίζων λύκων» θα δεχτεί μια δίκαιη και βιώσιμη λύση; Εκτός κι αν δέχονται την τουρκοποίηση ως βιώσιμη λύση. Ή μήπως αυτό που προέχει είναι η δικαίωση του κόμματος πάση θυσία. Και πολύ φοβούμαι ότι αυτό συμβαίνει. Γιατί τα γράφω αυτά; Για έναν απλό και ταυτόχρονα κεφαλαιώδη λόγο. Η πολιτική μας σκηνή έχει έναν πολιτικό πολιτισμό που στην κορυφή του έχει υπέρτατη αξία το κόμμα. Υπάρχουν τα κόμματα είτε για να κυβερνούν είτε για να αντιπολιτεύονται. Και ασφαλώς αναφέρομαι στα κόμματα εξουσίας. Δεν έχουν ακόμα δεχτεί ότι υπάρχουν θέματα υπεράνω του κόμματος όπου απαιτείται ρεαλισμός και συστράτευση για να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι. Όχι Κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Κι ακόμα το τρίτο χειρότερο, έχουμε ένα λαό που δεκαετίες τώρα συντηρεί με την ψήφο του αυτό το αρρωστημένο σύστημα που μας οδηγεί σταθερά στο σβήσιμο από τον χάρτη.

Τις πταίει;

Οι πρώτες 30 χώρες για τη συχνότητα θανάτων από Covıd 19:

H. Βασίλειο 16,55 per mıllıon

Τσεχία 16,32 ‘’

Πορτογαλία 19,82 ‘’

Σλοβακία 14,55 ‘’

Λιθουανία 13,01 ‘’

Σουηδία 12,50 ‘’

Σλοβενία 12,51 ‘’

Ανδόρα 11,09 ‘’

Παναμάς 10,99 ‘’

Μονακό 10,92 ‘’