Διά χειρός Ανδρέα Πανάτου στη «Χαραυγή» 20.8.1994, λίγο μετά τον θάνατο του Σταύρου Αγγελίδη: «Ένας – ένας φεύγουν οι καλοί, οι αληθινοί αγωνιστές της δημοκρατίας, με την παλιά έννοια, του κράτους, του δήμου, του λαού. Mια καρδιά που την μοιράζουν αφειδώλευτα, πεισματικά και με συνέπεια, είναι φυσικό κάπου να λείψει»… Αυτά έγραφε ο Πανάτος και συνέχιζε: «Στο καλό σύντροφε, θα μας λείψεις πολύ. Θα μας λείψει η παρρησία σου, η συνέπειά σου, η μαχητικότητά σου, η ανυποχώρητη προσήλωσή σου σε αρχές και ιδανικά, το πλατύ χαμόγελό σου, το ηχηρό γέλιο σου, η ανοιχτοκαρδοσύνη σου… Έθεσες ένα παράδειγμα και ένα πρόσωπο που πολύ μας χρειάζεται στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Άμποτε ν’ αποδειχτούμε αντάξιοί σου…».
Tα όσα έγραψαν μετά τον θάνατο του Σταύρου Aγγελίδη έχουν τη σημασία τους. Σημαντικότερη, ωστόσο, θα ήταν η συμπαράστασή τους προς αυτόν, την ώρα που την είχε ανάγκη… Όταν τον φίμωναν στα συνέδριά τους και όταν έδιωχναν τον έντιμο, εμβριθή, θαρραλέο Δάσκαλο της δημοσιογραφίας και της αρετής από τη «Xαραυγή», παρά τα εξαιρετικά προσόντα του και παρά την πολύχρονη και ανιδιοτελή υπηρεσία του στην εφημερίδα του(ς)…
Στα πολλά κοινά μεταξύ Σταύρου Αγγελίδη και Ανδρέα Παράσχου είναι και η συμπεριφορά της εργοδοσίας απέναντί τους. Ο μεν Παράσχος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από διευθυντής της «Καθημερινής», προστατεύοντας την αξιοπρέπειά του, όταν οι ιδιοκτήτες της εφημερίδας τον άφησαν εκτεθειμένο (για άρθρο περί δύο κρατών και χρυσών διαβατηρίων, με βαριές κατηγορίες σε βάρος του Προέδρου της Δημοκρατίας – «Καθημερινή» 10.1.2021), ενώ οι πληροφοριοδότες του, δεν τον στήριξαν…
Αλλά και ο Σταύρος Αγγελίδης, όταν διαφώνησε με την εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία το 1968, την οποία χαιρέτησε η τότε ακελική ηγεσία, υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του αρχισυντάκτη της «Χαραυγής». Ως αγνός ιδεολόγος, που μεγάλωσε μέσα στο κίνημα της Αριστεράς, δεν έκρινε ότι θα ήταν καλύτερα να υποβάλει παραίτηση από την εφημερίδα του κόμματος. Το έκαμε αργότερα, αφού η έναντί του συμπεριφορά της ηγεσίας ήταν διαχρονικά αρνητική. Στην πραγματικότητα, η υπό τον Παπαϊωάννου ακελική ηγεσία εκτιμούσε τις ικανότητές του, αλλά δεν συμφωνούσε με τις απόψεις του… Ο Σταύρος παρέμεινε στη «Χαραυγή» ως πολιτικός συντάκτης μέχρι τον Νιόβρη του 1987 οπότε αποχώρησε από την εφημερίδα μαζί με άλλους δημοσιογράφους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την «αναδιάρθρωση του προσωπικού» την οποία οι παραιτηθέντες χαρακτήρισαν εξευτελιστική…
Είχα την τύχη και την τιμή να γνωρίσω και να συνεργαστώ με τον Σταύρο Αγγελίδη από τη δεκαετία του εβδομήντα όταν πήρα τα πρώτα κείμενά μου (άρθρα για τη Λατινική Αμερική) για δημοσίευση στη «Χαραυγή». Θυμάμαι σαν να ’ταν χθες, την ενθάρρυνση που μου έδωσε, τη στήριξη που μου πρόσφερε, την ανθρωπιά, την καλοσύνη, το χιούμορ, την ευγένειά του. Ο Σταύρος με έμαθε πώς πρέπει να γράφεται ένα κείμενο για να έχει ενδιαφέρον, να έχει αξία, να διαβάζεται… Ως μέλος του ΑΚΕΛ, εργαζόμενος κατά τα χρόνια εκείνα στον μηχανισμό της ΠΕΟ, μπορώ να βεβαιώσω ότι υπήρχε τότε κάποια ανοχή στην προοδευτική μερίδα στελεχών που δεν συμφωνούσαν με την ανώτατη κομματική ηγεσία, αλλά γίνονταν ανεκτοί. Εκτιμούσα το ότι η Αριστερά της Κύπρου ανεχόταν σε κάποιο βαθμό τη διαφορετική άποψη (στοιχείο που δεν υπήρχε στην Ελληνική Αριστερά, με αποτέλεσμα τις πολλές διασπάσεις της…). Χαιρόμουν το ότι υπήρχε μια άτυπη μερίδα προοδευτικών ανθρώπων αποτελούμενη από τα καλύτερα μυαλά, που εργάζονταν κυρίως στο αριστερό συνδικαλιστικό κίνημα.
Με την άνοδο του Δημήτρη Χριστόφια, η κατάσταση άλλαξε προς το χειρότερο. Το αισθάνθηκαν πρώτοι οι άνθρωποι με ευρύτητα σκέψης. Όταν έγινε, με τη φανερή στήριξη της Μόσχας και της Επαγρύπνησης, Γενικός Γραμματέας του κόμματος, ενώ υπήρχαν άλλοι σαφώς καλύτεροί του για το αξίωμα, η πρώτη προσπάθεια που κατέβαλε ήταν να απαλλαγεί από τα πιο έντιμα και τολμηρά μυαλά. Και τα κατάφερε. Σε βάρος βέβαια της Αριστεράς και της Κύπρου… Έλεγε τον Νιόβρη του 1995, όταν ρωτήθηκε για σταθμούς που υπήρξαν καθοριστικοί στη δική του καριέρα, ότι ευτυχέστερη στιγμή του, ήταν η απαλλαγή τού κόμματος από τους διαφωνούντες… Το έλεγε βέβαια με δικά του λόγια, αλλά αυτό ήταν το νόημα (τεκμηριωμένα γι’ αυτό το ζήτημα και για άλλα πολλά, στο βιβλίο του γράφοντος «Ο έκτος πρόεδρος», Λευκωσία 2013). Άλλο ασυγχώρητο σφάλμα του, ήταν που έβγαλε από τη ναφθαλίνη και φόρτωσε στο σβέρκο της Κύπρου, την ώρα της λύσης, τον ακραίο εθνικιστή Δευκαλίωνα, για να γίνει και ο ίδιος πρόεδρος…
Καταστροφικός ο Δημήτρης Χριστόφιας, έστρωσε το χαλί της εξουσίας στον χειρότερό του, όπως αποδεικνύεται, Νίκο Αναστασιάδη. Ο οποίος, ως γνωστό, ξεκίνησε άσημος δικηγόρος και αφού εκτόπισε όλους τους άλλους στην ηγεσία του ΔΗΣΥ, έγινε (εκμεταλλευόμενος πρωτίστως την απαξίωση της Αριστεράς επί Χριστόφια), δύο φορές πρόεδρος της μικρής βασανισμένης πατρίδας που οδηγείται και με τα δικά του εγκληματικά σφάλματα στην οριστική διχοτόμηση… Εκείνο που δεν γνωρίζουμε ακόμα, είναι το πού θα καταλήξει η ιστορία με την κακόφημη «επιχείρηση χρυσά διαβατήρια» στην οποία, όπως λέγεται, πρωταγωνιστεί και το γραφείο του. Πάντως, αν δεν απαγόρευαν τη σάτιρα οι κρατούντες, θα είχαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον τα τηλεοπτικά μας κανάλια. Θα ήταν οπωσδήποτε λιγότερο απαίσια…
Όσο για τον Ανδρέα Παράσχο, τον γνωρίζω προσωπικά από τη δεκαετία του ογδόντα. Ως άνθρωπο με μεγάλη καρδιά, αλλά και ως δημοσιογράφο με τόλμη και εμβρίθεια. Τα άρθρα του κατά της διαφθοράς διαχρονικά, οι έρευνές του για διάφορα σκάνδαλα πολλές και σοβαρές, οι αποκαλύψεις του, ιδιαίτερα για το φοβερό δράμα των αγνοουμένων μας, συγκλονιστικές…
* Συγγραφέας.
