Ο μόνος λόγος συμμετοχής των Αθηνών σε συνομιλίες με την Τουρκία, νομίζουμε είναι για να κερδίσει χρόνο ανασυγκρότησης των ενόπλων δυνάμεων. Οτιδήποτε άλλο δεν έχει νόημα διότι το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο και η Ελλάδα χάνει συνεχώς, ενώ η Άγκυρα συνεχίζει ανενόχλητη να αρμέγει την αγελάδα της ΕΕ. Ταυτόχρονα παρέχει τα άλλοθι που χρειάζονται οι αισχροί των Βρυξελλών προκειμένου να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις οικονομικές συναλλαγές τους με την Τουρκία, τηρώντας τα προσχήματα πώς τάχα “αμβλύνονται οι εντάσεις και εξομαλύνεται η κατάστασις”.
Επί της ουσίας, η επαφή στο Dolmabahce έληξε με σημαντικά κέρδη για την Τουρκία και μηδενικά αποτελέσματα για την Ελλάδα- εκτός βεβαίως του χρόνου, αν αυτό είναι το ζητούμενο. Με τις συνομιλίες του Βοσπόρου η Άγκυρα εξασφάλισε την ανοχή της ΕΕ για ότι διαπράξει στο Ελληνικό Αιγαίο, στην Κύπρο και στην θάλασσα της.
Η Τουρκία πιστή στην παλινόρθωση της απολεσθείσας αυτοκρατορικής αίγλης, πιστή στον “Εθνικό Όρκο”, και με την νοοτροπία του ισχυρού διπλωματικού παράγοντα, είτε όταν συναλλάσσεται με ισχυρούς, είτε όταν επιβουλεύεται ασθενέστερους, διακρίνεται από μεθοδικότητα και υπομονή και έχει την ικανότητα να διατηρεί μακροπρόθεσμους σχεδιασμούς εκμεταλλευόμενη κάθε πιθανή συγκυρία. Κλασσικό παράδειγμα το Σχέδιο Ανακτήσεως Κύπρου το οποίο εκπόνησε το 1956 ο Νιχάτ Ερίμ και ακολουθείται κατά γράμμα, προσαρμοζόμενο φυσικά στις ευκαιρίες που της παρέχει ο Ελληνικός ραγιαδισμός.
Αντιθέτως, Ελλάδα και Κύπρος, πλέουν σε αχαρτογράφητα νερά με σπασμένα ξάρτια και χωρίς πυξίδα. Και το παραδέχονται επισήμως.
Η Τουρκία κατάφερε να αποκτήσει ισχυρή στρατιωτική μηχανή, κατέλαβε την μισή Κύπρο το 1974, και τα 20 τελευταία χρόνια επεμβαίνει στρατιωτικά σε γειτονικές χώρες ανατρέποντας τους συσχετισμούς δυνάμεων, καταλαμβάνοντας στρατηγικά εδάφη και εξολοθρεύοντας εσωτερικούς “εχθρούς”. Εμείς κάνουμε αγώνες για να μπει στην ΕΕ.
Στην συνάντηση του Dolmabahçe η Ελλάδα έχασε.
Παράλληλα εξελίσσονται πυρετωδώς οι διαδικασίες για την πενταμερή της Νέας Υόρκης στο αλήστου μνήμης προάστιο Greentree.
Η Τουρκία επιμένει να γίνει η πενταμερής μετά την Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου για να αποφύγει οριστικά τις κυρώσεις- που τάχα θα επιβάλουν οι εταίροι μας- ενώ η ΚΔ ως “διοίκηση των ρωμιών του νότου” οδεύει προς αυτοχειρία που την ονομάζουν οι αποτυχόντες πολλάκις να πετύχουν την πολυπόθητη ΔΔΟ “παράθυρο ευκαιρίας”.
Για μάς δεν είναι παράθυρο ευκαιρίας αλλά επιλογή ανάμεσα σε γκιλοτίνα και αγχόνη. Η ηθική υπόσταση της ΚΔ επιβάλλει να μην πάμε σε καμιά πενταμερή τώρα διότι θα υποχρεωθούμε να συζητάμε τις τουρκικές απαιτήσεις με την απειλή ενός τρίτου Αττίλα. Όπως έγινε στην Γενεύη πριν την δεύτερη τουρκική προέλαση το 1974.
Έκτοτε η ΚΔ δεν απαίτησε ποτέ τα δικαιώματά της, τα απορρέοντα από το Διεθνές Δίκαιο, δεν αξίωσε τουλάχιστον όσα προνοούν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ (από τα οποία άρπαξε μόνο την θλιβερή ΔΔΟ και την έκανε στόχο “ρεαλιστικό” ατερμόνων και ατελέσφορων συνομιλιών.
Οι διαπραγματευτές ξέχασαν γρήγορα την κατοχή της Κύπρου και των θαλασσών της από τον τουρκικό στρατό και στόλο, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το εθνικό ξεκαθάρισμα, την δημογραφική αλλοίωση, τον εποικισμό, την απόλυτη στρατιωτικοποίηση του νησιού, τις απειλές, την μη αναγνώριση της ΚΔ, την αναβάθμιση της “ΤΔΒΚ”. Ως υποτακτικοί των Βρυξελλών προσυπογράφαμε και εφαρμόζαμε όλες τις συμφωνίες της Τουρκίας με την ΕΕ ασχέτως αν η Τουρκία τις υπέγραφε και τις εφάρμοζε μόνο με τους 27, επειδή δεν αναγνωρίζει την “εκλιπούσα” ΚΔ.
Τα φοβικά σύνδρομα της Λευκωσίας, αντανάκλαση της στάσης των Αθηνών σίγουρα μας οδηγεί στην παράδοση: Να ενδώσουμε σε όλες τις αξιώσεις της Άγκυρας. Διότι σημαίνοντες παράγοντες στο Αθηναϊκό πολιτικό σύστημα επιδιώκουν πάση θυσία την “ειρήνη” alaturka, αναλώμασι των Ελληνικών συμφερόντων, ενώ στην Κύπρο θρασύτατοι πράκτορες της Τουρκίας, διεκδικούν τη σύστασης Βουλής τουρκικών συμφερόντων.
Η Τουρκία είτε μέσω της πενταμερούς, είτε μέσω πολεμικής επιχείρησης θα επιτύχει τους στόχους της: Τον αφανισμό του Ελληνισμού από την πανάρχαια κοιτίδα του στην εσχατιά της Ανατολικής Μεσογείου. Τον πλήρη εκτουρκισμό και εξισλαμισμό της Κύπρου.
Συνεπώς μόνη οδός αναστολής της εκτέλεσης και ενδεχόμενης σωτηρίας είναι η αλληλοστήριξη Ελλάδας και Κύπρου: Διπλωματική, Οικονομική, Στρατιωτική. Ο επαναπροσδιορισμός στάσης πρέπει να γίνει αμέσως με ενεργοποίηση διεκδικήσεων, οριστική εγκατάλειψη της πολιτικής του κατευνασμού και χάραξη εθνικής πολιτικής μη μεταβαλλόμενης με κάθε κυβερνητική αλλαγή, γιατί και σε αυτό ποντάρει η Τουρκία: Να προκαλεί και να εκμεταλλεύεται πολιτική και κοινωνική αστάθεια και αποσταθεροποίηση σε Ελλάδα και Κύπρο.
Ισχυρή διπλωματία σημαίνει αποτροπή πολεμικής σύρραξης. Γι’ αυτό, εκτός από τη διπλωματία χρειάζεται ισχυρός στρατός που να αποθαρρύνει τα παντουρανικά όνειρα.
