Η διάρκεια της Ιστορίας επαφίεται στην ενεργό ύπαρξη του ανθρώπου και στην παρουσία του στην εξέλιξη της ζωής, χωρίς διαλείμματα στη δημιουργία του. Χωρίς εγκατάλειψη των ιδεολογιών, των σκοπών και των προορισμών του. Είναι δε αποδεικτικό σημείο η αναλλοίωτη ύπαρξη στη ζωή του Έλληνα ανθρώπου. Με τη γλώσσα του, τις ιδέες του, τον χαρακτήρα του, τις επιδιώξεις του. Αν μελετήσουμε τον ομηρικό άνθρωπο θα διαπιστώσουμε πως παραμένει ο ίδιος και ως Βυζαντινόs, μεσαιωνικός και νεότερος. Στον δωδέκατο αιώνα είναι ο Τρωϊκός άνθρωπος, Ιωνικός, Αχαιικός , Αιολικός, Δωρικός, που αγαπά τη Χρυσοθέμιδα και συγκρούεται για εκείνη, που πολεμά τον άρπαγά της, που αντιμάχεται έως θανάτου τον αντίπαλο «παρά θιν αλός» στην Τροία, τον εισβολέα στα μαραθώνια πεδία, στα νερά της Σαλαμίνας, στις αιώνιες Θερμοπύλες, στη θάλασσα της Καρπασίας και της Πάφου τον 5ο αιώνα, στη θάλασσα του Μαρμαρά το 1453, της Λάρνακας το 1821, στο Χάνι της Γραβιάς το 1821, στα Κορφοβούνια της Πϊνδου το 1940, στο Άουσβιτς 1940-45, στα καταράχια του Μαχαιρά το 1957, στον Αχυρώνα το 1958, στις Κεντρικές Φυλακές, στην Κοκκινοτριμιθιά και την Πύλα ’55-’59, πραμένει ο Έλληνας της προϊστορίας, του μεσαίωνα, του 20ού αιώνα. Παραμένει επίμονα απαράλλαχτος. Δεν αλλοτριώνεται. Δεν δηλητηριάζεται.
Ο Νίτσε επιμένει: Όλοι προσπαθούν να βρουν το δηλητήριο που θα εξοντώσει τους Έλληνες, μα δεν τα καταφέρνουν. Τον σφάζουν, τον κρεμάζουν, τον καίνε και ξαφνικά φυτρώνει παραπέρα. Υπαρξιακή επαλήθευση. Οι Πέρσες οργάνωσαν πολυπληθείς εκστρατείες. Τα κόκκολά τους σπάρτηκαν στην Αττική, στη Θράκη, στη Θεσσαλία, στον βυθό του Αιγαίου. Οι Τούρκοι πατούσαν την Ελλάδα 400 χρόνια. Συντρίφτηκαν από τη δική τους βαρβαρότητα. Οι Σλάβοι επέπεσαν κατά ορδές στη χώρα των θεών και των αγίων. Σημάδια δεν παρέμειναν από το πέρασμά τους. Οι Γερμανοί κι οι Ιταλοί σκότωσαν ενάμισι εκατομμύριο από το 1940-45. Παρέμειναν σαν ουρλιαχτό τρόμου που αντιλαλεί στις χαράδρες και στις βουνοκορφές. Οι Εγγλέζοι είναι πια απόηχος δολοπλοκιών και συνωμοσιών. Οι Έλληνες παραμένουν στη γη που τους γέννησε. Στην Κύπρο σκότωσαν, κρέμασαν, βασάνισαν, τώρα διατηρούν κακή μνήμη μίσους. Όλοι επιχείρησαν μαζικούς αφανισμούς του ελληνικού κόσμου. Απέτυχαν. Και κατέληξαν στον χαλασμό του Έλληνα ανθρώπου. Να του διαφθείρουν τη συνείδηση. Να του αλλάξουν τη γλώσσα. Να τον σταυρώσουν στον Γολγοθά της κατάληξης. Κι αυτή τη φορά όχι μόνο με το αιμοσταγές τούρκικο γιαταγάνι. Να του διαφθείρουν την ψυχή. Να την απογυμνώσουν από τις παμπάλαιες ιδέες. Να του λεηλατήσουν τον εγκέφαλο από καταβολής. Να τον αποξηράνουν σαν χταπόδι στην κάψα του καλοκαιριού, προσφάγι των πεινασμένων. Να τον αφοπλίσουν από τα ιδεώδη του, να τον κρανιοτομήσουν. Να τον αποκόψουν από τις πηγές των εμπνεύσεών του και τις πανίσχυρες δυνάμεις της ανανέωσής του. Να διακόψουν την επικοινωνία του με το παρελθόν, να τον αποστερήσουν από τον πάτριο λόγο. Να του αφαιρέσουν τη γλώσσα. Ο Λένιν, μελετητής της ελληνικής σοφίας, προείπε: Αν θέλεις να καταστρέψεις ένα λαό αφαίρεσέ του τη γλώσσα του.
Στον σύγχρονο κόσμο διεξάγονται εξοντωτικοί πόλεμοι για το χρήμα, την πολιτική, τη λεηλασία. Αλλά ο χείριστος των πολέμων, για μας τους Έλληνες, είναι ο πόλεμος εναντίον της γλώσσας μας. Της συνείδησής μας. Βρήκαν το φαρμάκι που δεν διείδε ο Νίτσε. Να επιφέρουν τον χαλασμό δολοφονώντας τη γλώσσα. Καταστρέφοντας τη γλώσσα για να μην μπορούν οι Έλληνες να επικοινωνήσουν με τους θεούς. «Οι λέξεις της Ελληνικής έχουν ψυχή», είπε ο Μακεδόνας Δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Πατροκοσμάς κήρυττε πως η γλώσσα θα σώσει το έθνος. Ο Αντισθένης κατέλειπε την εντολή: «Η γλώσσα πρώτη των μαθήσεων δι ης έξεστι τας άλλας μαθείν» (επιστήμας). Διαφθείρουν τη γλώσσα συστηματικά με υποτακτικούς. Πριν λίγο καιρό διαβουλεύονταν «απλοποίηση» της Ελληνικής, ήθελαν «δημοσιογραφική γλώσσα»! Οργάνωναν μυστικά διαβούλια και σκάρωναν νέες λέξεις. Ευτυχώς η αξιοπρέπεια το αντελήφθη και αντιστάθηκε στη σκευωρία. Αλλά δεν ανέκοψαν τον βανδαλισμό της «Greek English» που τερατοποιεί τον λόγο των παιδιών κυρίως. Μιας προσπάθειας που κατά τον Γιουνγκ είναι η «απόλυτη αηδία της βλακείας». Οι επαϊοντες κατανοούν τον κίνδυνο. Οι δάσκαλοι, το αρμόδιο υπουργείο, αντιλαμβάνονται την απειλή, τις συνέπειες και τις ευθύνες που επωμίζονται παραβλέποντας το γεγονός; Άραγε γνωρίζουν ότι ο Αριστοφάνης κορόϊδευε τον Κλέωνα αμείλικτα σαν άξεστο, αγράμματο και γελοίο κι ότι οι χαρακτηρισμοί του αρχαίου σατιρικού είναι υπερχρονικοί; Αντιλαμβάνονται τον καταπέλτη του Σοφοκλή (Αντιγόνη 709) «ούτοι διαπτυχθέντες ώφθησαν κενοί» που αφορά κατ’ ευθείαν τους συνενόχους του εγκλήματος εναντίον της γλώσσας, όταν ο εξόριστος Tomas Man επαίρεται ότι «πατρίδα του είναι η γλώσσα του (η Γερμανική), ο Wittgenstein αποφαίνεται ότι «η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου»! Ο Βρεττάκος πίστευε πως «στους αγγέλους θα μιλήσει Ελληνικά»! Οι Νεοέλληνες πώς θα συνεννοηθούν στον ουρανό; Και πώς θα χαρακτηριστούν οι δάσκαλοι για την ανοχή τους στην καταστροφή της γλώσσας μας;
Η Πολιτεία, το αρμόδιο υπουργείο, οι περί την Παιδεία ειδήμονες πώς θα απολογηθούν στους δικαστές της αιωνιότητας για την αβελτηριακή ραθυμία τους, ενώ οι πράκτορες έσφαζαν τη γλώσσα χαλώντας τον άνθρωπο;
