Με 2 κρούσματα ημερησίως τον Μάιο ήμασταν υπό καθολικό lockdown, με πολλές δεκάδες την τελευταία βδομάδα όλα καλά, φτάνει να φοράμε μάσκα (στο γραφείο και όχι στην καφετέρια προφανώς). Στο σημείο αυτό φτάσαμε λόγω των εντελώς λανθασμένων χειρισμών της πανδημίας από κυβέρνηση και επιστημονική ομάδα.

Το πόσο λανθασμένο ήταν το lockdown, υπό την μορφή, που είχε γίνει τότε, αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος, το οποίο φυσικά και ήταν προβλέψιμο ακόμα και από απλούς πολίτες, πόσο μάλλον από ένα σωστά καταρτισμένο επιδημιολόγο (και όχι μοριακό ιολόγο), που θα έπρεπε να έχουμε να ηγείται της προσπάθειας, αντί μιας πολυπληθούς επιστημονικής ομάδας.

Ο κύριος λόγος, που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε είναι ότι το μοντέλο του καθολικού lockdown, όταν εφαρμόζεται έχει ως μοναδικό σκοπό την γρήγορη και αποτελεσματική μείωση κρουσμάτων στο ελάχιστο και τη διατήρηση τους σε χαμηλά επίπεδα, μέχρι ένα ασφαλές, αποτελεσματικό και σε επαρκείς ποσότητες εμβόλιο. Για να λειτουργήσει όμως το μοντέλο αυτό βασίζεται στην προϋπόθεση ότι η χώρα θα παραμείνει αποκλεισμένη επ’ αόριστον από εξωτερικούς επισκέπτες, κάτι που προφανώς δεν είχαμε σκοπό να κάνουμε και δεν κάναμε.

Για τους επόμενους 1-2 μήνες μετά το lockdown, λοιπόν, η κυβέρνηση και η επιστημονική ομάδα περηφανεύονταν καθημερινά, για την υποτιθέμενη τεράστια επιτυχία της Κύπρου στη διαχείριση της πανδημίας, ενώ στην ουσία έκαναν μια τρύπα στο νερό. Πού ακριβώς βασίστηκαν οι θριαμβολογίες περί επιτυχούς διαχείρισης της κατάστασης δηλαδή; Στο ότι μειώθηκαν στο ελάχιστο τα κρούσματα μετά από 3 μήνες καθολικού lockdown κατά τη διάρκεια του οποίου απαγορευόταν να βγούμε από τα σπίτια μας; Μα ασφαλώς, αν κλειδώσεις τον κόσμο σπίτι του και κρατήσεις τα σύνορα και τα πάντα κλειστά θα μειώσεις τα κρούσματα. Αυτό ήταν αναμενόμενο και δεν χρειαζόταν κανένας επιστήμονας για να γίνει.

Τι πλάνο όμως είχε η χώρα μετά; Τίποτα το λογικό, τίποτα το σωστό επιστημονικά από τη στιγμή: Τυχαίες δειγματοληψίες στα αεροδρόμια (για κάθε 10 θετικά άτομα βρίσκαμε 2 και οι υπόλοιποι εισέρχονταν στη χώρα), και… ιχνηλατήσεις (μέχρι να ξεφύγουν τα πράγματα και να τις σταματήσουν κι αυτές, αφού με 200 κρούσματα σε μια μέρα δεν κάνεις ιχνηλάτηση πλέον, ειδικά από τη στιγμή που αρκετά από τα κρούσματα έχουν πάρα πολλές επαφές).

Το πραγματικό πλάνο, λοιπόν, όπως τελικά αποδείχτηκε ήταν απλά να φταίνε συνεχώς οι πολίτες για μη τήρηση των μέτρων, όταν αναπόφευκτα, με βάση τους χειρισμούς της υπεύθυνης επιστημονικής ομάδας και του κράτους, θα αυξάνονταν τα κρούσματα ανησυχητικά.

Για ακόμα μια φορά, λοιπόν, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές στην Κύπρο. Άτομα χωρίς τα κατάλληλα προσόντα να παίρνουν αποφάσεις για σοβαρότατα ζητήματα και αναπόφευκτα να οδηγούμαστε από το κακό στο χειρότερο.

*PhD Βιοιατρικές Επιστήμες

Eπισκέπτης Λέκτορας, Τμήματος Επιστημών Ζωής και Υγείας, Πανεπιστημίου Λευκωσίας