Αξιότιμοι κύριοι Έλληνες διαπραγματευτές. Για άλλη μια φορά ο «ντελάλης» του Ρήγα της Αμερικής, του κύριου Τραμπ, και νεροκουβαλητής της Γερμανίδας αγά-αφέντισσας, Αντόνιο Γκουτέρες, σας καλεί και πάλι να παραβρεθείτε στο γιουσουρούμ μπαζάρ, αξιώνοντας ντε και καλά να εκθέσετε στην εμπορική αυτή πανήγυρη των Ηνωμένων Εθνών τα λιγοστά απομεινάρια της «πραμάτειας» σας.
Προτού ξεκινήσει και πάλι το «αλά ούνα, αλά ντούε, αλά τρε» δυο λόγια έχω να σας πω…
Το ζεμπίλι μας έχει αδειάσει! Οι Τούρκοι αετονύχηδες παζαρευτές, κουτσονούρες αλεπούδες στο πάρε-δώσε, μας έχουν πάρει και το βρακί. Κι εμείς τον χαβά μας. Πρέφα δεν έχουμε πάρει… Χαμένοι μέσα στη θολούρα μιας εικονικής πραγματικότητας ζούμε όλοι σ έναν κόσμο…
«Don’t worry… Be happy!»
Χαμένοι σε ασύνορες κι απατηλές προσδοκίες, μέσα στις οποίες χρόνια νεφελοβατούμε, συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως θα βρεθεί μια λύση win-win. Και πως θα ζήσουμε «κάτω από τον ίδιο ουρανό» με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Αγαπημένοι. Όπως τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη…
«Μακάρι να γινότανε, μακάρι…» λέει κι ένα παλιό άσμα του φίλου τραγουδιστή Φίλιππα Νικολάου. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ανάμεσα στους Γκρίζους Λύκους και στους ξενομερίτες «κουβαλητούς» που παράνομα μας έφερε η Άγκυρα στην Κύπρο υπάρχουν χιλιάδες Τουρκοκύπριοι, πραγματικοί πατριώτες, οι οποίοι θα ήθελαν να ζήσουμε μαζί, σε μια πατρίδα ελεύθερη…
Δυστυχώς, κάτι τέτοιο για την ώρα είναι όνειρο θερινής νυκτός!
Κουβεντιάζοντας με τ’ άστρα σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, από τον Φεβρουάριο του 1977 που αποδεχτήκαμε τη λύση της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, αρχίσαμε να ασημώνουμε την Τουρκία, δίνοντάς της πεσκέσι το ένα «δώρο» μετά το άλλο. Κι έτσι, σιγά-σιγά, χωρίς σχεδόν να το καταλάβουμε, φτάσαμε στο σημείο που φτάσαμε σήμερα…
Έτοιμοι να τρέξουμε και πάλι στο γιουσουρούμ μπαζάρ, για να ανταλλάξουμε πραμάτειες με τον αγά αφέντη, Ταγίπ Ερντογάν! Μόνο που το πανέρι μας τώρα είναι άδειο. Το μόνο που μας έχει απομείνει είναι η πονεμένη Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία σπαράζει σαν Μανιάτισσα μοιρολογίστρα κάτω από την μπότα του κατακτητή…
Μια διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος των Ηνωμένων Εθνών και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Το αναφέρω απλά για να μην ξεχνιόμαστε.
Αυτό μας ζητούν τώρα οι παζαρευτές να «διαπραγματευτούμε!».
Η απορία που έχω είναι η εξής: Είναι σε όλους γνωστό πως σε όλα τα εμποροπάζαρα και τις λαϊκές αγορές του κόσμου, οι πραματευτές ξεκινούν το παζαρλίκι του πάρε-δώσε, ο ένας από το υπόγειο κι ο άλλος από το ρετιρέ…
Το λάθος που επανειλημμένα κάνουν οι δικοί μας «πραματευτές» είναι ότι, κάθε φορά που ο ντελάλης τους καλεί να τρέξουν στο γιουσουρούμ μπαζάρ των Ηνωμένων Εθνών, ξεκινάνε το παζαρλίκι από το σημείο όπου οι Τούρκοι «πάγωσαν» τις διαπραγματεύσεις στην τελευταία τους συνάντηση. Με απτό παράδειγμα όσα συνέβησαν στο Κραν Μοντανά. Όπου οι Τούρκοι, αφού κατάφεραν να πάρουν σχεδόν ό,τι ζητούσαν… επιμένοντας στη διατήρηση των μονομερών επεμβατικών τους δικαιωμάτων και την παραμονή Τούρκων στρατιωτών στην Κύπρο, σκόπιμα, οδήγησαν τις διαπραγματεύσεις σε ναυάγιο. Διαιωνίζοντας έτσι το κυπριακό πρόβλημα, αναμένοντας πως στην επόμενη εμποροπανήγυρη των Ηνωμένων Εθνών θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους, τα οποία δεν είναι άλλα από μια λύση δύο κρατών. Μια λύση η οποία θα παρουσιαστεί από τα Ηνωμένα Έθνη σαν «σοβαντισμένη συν-ομοσπονδία»…
Μας ζητείται λοιπόν και πάλι να επιστρέψουμε στο μπεζεστένι των Τούρκων από το σημείο όπου σταμάτησαν οι διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντανά. Κι εμείς, καθηλωμένοι στην άποψη πως τα Ηνωμένα Έθνη κι οι υπόλοιποι παντοκράτορες της γης θα μας βοηθήσουν να βρούμε μια «έντιμη» και «δίκαιη» λύση, τρέχουμε στο γιουσουρούμ πανηγυρίζοντας· επειδή στα έξι σημεία του πλαισίου Γκουτέρες υπάρχουν και κάποια θετικά για την πλευρά μας στοιχεία…
Δεν είμαι καταστροφολόγος. Κι ούτε μηδενιστής. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν πρέπει να πάμε στο «δημοπρατήριο» των Ηνωμένων Εθνών. Θα ήταν μέγα λάθος ένα τόσο δα σκατούλι κράτος όπως είναι η «Πέτρα του Ρωμιού» να το παίξει αζάτης, τολμώντας να τα βάλει με ΟΛΟΥΣ τους δυνατούς της γης, οι οποίοι κοφτά και τσεκουράτα μας έχουν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο προτρέποντάς μας να υπογράψουμε μια λύση… «άιντε άι σιχτίρ πια, να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία»…
Όχι, αυτό που ισχυρίζομαι είναι άλλο. Από τη στιγμή που o Ταγίπ Ερντογάν κέρδισε τις «παράνομες» εκλογές στην «παράνομη» υποταγμένη κι αλυσόδετη «Βόρεια Κύπρο», «νόμιμα» τώρα θα μπορεί να παρουσιάζεται στα διάφορα πολιτικά φόρουμ, διατυμπανίζοντας πως «οι Τουρκοκύπριοι αποφασίζουν κι η Τουρκία συμπαραστέκεται».
Επιπλέον έχει ήδη τονίσει πως, στο νέο αυτό γιουσουρούμ, «οι Τουρκοκύπριοι» δεν θα κατέλθουν στις συνομιλίες έχοντας ως βάση το πλαίσιο των έξι σημείων του κυρίου Αντόνιο Γκουτέρες, αλλά…
Για να μας επιβάλουν μια λύση ΔΥΟ ΚΡΑΤΩΝ. Κάτι που οι Τούρκοι άρχισαν να σχεδιάζουν από το 1956!
Ας μου επιτραπεί να ρωτήσω κάτι πολύ απλό τους δικούς μας διαπραγματευτές:
Γιατί κύριοι δεν βάζουμε κι εμείς στον σοφρά του κυρίου Γκουτέρες το ισχυρό χαρτί που μας «χάρισε» το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας με τα ψηφίσματα 550 και 789 για την Αμμόχωστο; Διεκδικώντας ότι…
Για να συνεχίσουν οι διαπραγματεύσεις αναμένουμε από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών να υποστηρίξει τα ψηφίσματα 550 και 789, ζητώντας από τον τούρκικο στρατό να αποχωρήσει από την Αμμόχωστο και κάτω από την εποπτεία των Ηνωμένων Εθνών, να επιτραπεί στους νόμιμους κατοίκους της Αμμοχώστου να επιστρέψουν πίσω στα σπίτια τους…
Στο κάτω-κάτω δεν ζητάμε και τίποτα παράλογο. Την επιβολή των ψηφισμάτων των ίδιων των Ηνωμένων Εθνών ζητάμε! Και να μη δεχθούν οι Τούρκοι, ενδεχομένως να υποχρεωθούν να «παγώσουν» τα οποιαδήποτε σχέδια έχουν να ανοίξουν και την υπόλοιπη Αμμόχωστο, όπως μήνες τώρα μας φοβερίζουν πως θα πράξουν.
Από τη στιγμή που οι Τούρκοι και πάλι έχουν «ξεστρατίσει» από τα συμφωνηθέντα, εμείς γιατί επιμένουμε να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις από εκεί που σταμάτησαν; Ας αρχίσουμε κι εμείς το «παζάρι» απ’ το ρετιρέ, κι αν τελικά μας ρίξουν στον τέταρτο όροφο… «χαλάλι». Κάτι θα έχουμε κερδίσει…
Ορισμένοι ισχυρίζονται πως, με την άρνησή μας να αποδεχτούμε τις διάφορες λύσεις που ξένοι «πραματευτές» μας προτείνουν από το 1974 και ένθεν, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια προς τη διχοτόμηση.
Επιτρέψετε μου να διαφωνήσω.
Η διχοτόμηση υφίσταται εδώ και καιρό. Μας την προβάλλει με δάκρυα στα μάτια κάθε που πέφτει το σκοτάδι ο φωτισμένος και σημαιοστόλιστος με τούρκικες σημαίες Πενταδάκτυλος, το σκλαβωμένο κάστρο της Ρήγαινας και το Αβαείο του Μπέλα-Πάις. Που τα σωθικά τους έχουν κατασπαράξει οι εκσκαφείς και οι μπουλντόζες. Λαφυραγωγώντας το δικό μας χώμα, τις δικές μας πέτρες, τα δικά μας δάση για να κτίσουν παράνομες βίλες τις οποίες στη συνέχεια πουλούν σε ξένους και σε δικούς μας οπορτουνιστές…
Κάναμε λάθη. Πάρα πολλά λάθη στο παρελθόν. Δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό που συμβαίνει τώρα στην Κύπρο. Θα αναφερθώ μόνο σε δύο:
? Το 1956 αποδεχτήκαμε την παρουσία της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις που έγιναν στο Λονδίνο, μετά από πρόσκληση των «φίλων» μας Άγγλων. Κι ενώ η Τουρκία δεν είχε κανένα νομικό δικαίωμα, με την αποδοχή μας, τους δώσαμε τη ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ να έχουν «λόγο» στη λύση του κυπριακού προβλήματος.
? Το 1959, αποδεχόμενοι το σχέδιο Ζυρίχης/Λονδίνου, δώσαμε ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ στα μονομερή επεμβατικά δικαιώματα των Τούρκων.
? Και τώρα, το 2020, παρουσιαζόμαστε έτοιμοι να δώσουμε ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ σε ένα ΠΑΡΑΝΟΜΟ κράτος. Παραδίδοντας αμαχητί το μόνο αβάντζο, το μόνο δυνατό χαρτί που μας έχει απομείνει στο σκληρό πόκερ που παίζεται σε βάρος της Κύπρου εδώ και 46 χρόνια…Επιτρέποντας έτσι στην Τουρκία να ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ το καντόνιο του ομόσπονδου κρατιδίου που έχει δημιουργήσει στα κατεχόμενα εδάφη μας.
Αυτό δηλαδή που σχεδιάζει να κάνει από το 1956! (Βιβλίο «The Cyprus Question – A Permanent Solution». Συγγραφέας ο δρ. Φαζίλ Κουτσιούκ, με χαρακτηριστικό εξώφυλλο τον χάρτη της Κύπρου μοιρασμένης σε δυο τμήματα, κατά μήκος του 35ου παραλλήλου).
Επαναλαμβάνω πως κάναμε λάθη. Ναι! Κάναμε πάρα πολλά λάθη. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε άλλα. Πολύ φοβάμαι πως αν υπογράψουμε μια λύση… «άιντε να τελειώνουμε πια με αυτή την ιστορία»… πως αυτό θα είναι το τελευταίο και πιο μοιραίο λάθος που θα κάνει η γραικολογιά της Κύπρου!
* Writer, composer, producer, director, Honorary Professor, President of «Charisma» Association
