Ερσίν Τατάρ: Εγώ αυτή τη λύση θέλω!

«Λύση» δύο κρατών, άρση του «εμπάργκο», εγγυήσεις και διατήρηση των επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας και… πικνίκ στην Αμμόχωστο».

Αυτά λοιπόν θέλει ο «κύριος» Τατάρ. Εμείς… τι θέλουμε;

Ακολουθώντας το πολιτικό etiquette που απαιτεί η συμπεριφορά καλής γειτονίας με το γειτονικό μας «κράτος», ο αξιότιμος Πρόεδρος της επίσημης Δημοκρατίας της Κύπρου, κύριος Νίκος Αναστασιάδης, πήρε τηλέφωνο το εκλεγμένο «γαλίφη» του Ερντογάν, αποδέχτηκε την ετυμηγορία των «παράνομων» ξενόφερτων Σελτζούκων ψηφοφόρων, έδωσε συγχαρητήρια στον νέο «πρόεδρο» της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρεια Κύπρου» και δήλωσε πως είναι έτοιμος να τον συναντήσει. Προφανώς γιατί θέλει να ακούσει από πρώτο χέρι τον αυλοκόλακα του αγά-αφέντη «κύριου» Ταΐπ Ερντογάν να του λέει…

 

Εγώ… Αυτή τη λύση θέλω!

 

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

 

Δέχομαι το επιχείρημα πως είμαστε μικροί κι αδύναμοι. Πως δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ακολουθούμε τις «εντολές», το πρωτόκολλο και το σαβουάρ βιβρ των Ηνωμένων Εθνών. Πως αν δεν συνεχίσουμε να παίζουμε τον ρόλο του «καλού παιδιού», σε περίπτωση που ναυαγήσει η επικείμενη πρωτοβουλία που έχει εξαγγείλει ο κύριος Αντόνιο Γκουτέρες, ενδέχεται να μας κατηγορήσουν πως εμείς φταίμε για το ναυάγιο…

 

Έχετε δίκιο!

Κατανοώ λοιπόν την ασυμπέραντη πράξη σας να συγχαρείτε τον «πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρεια Κύπρου» κύριο Ερσίν Τατάρ. Δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτό που κάνατε. Να σηκώσετε το τηλέφωνο και να συγχαρείτε ένα τζουτζέ δεμένο στο βρακοζώνι του Ταΐπ Ερντογάν.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το πράξατε με πολύ βαριά καρδιά. Πιστεύοντας πως οφείλατε να το πράξετε για το καλό της πατρίδας μας. Αν και γνωρίζατε πως οι περισσότεροι Έλληνες της Κύπρου θα σας στήσουν στα έξη μέτρα και θα σας ψάλουν τον εξάψαλμο για την ραγιάδικη συμπεριφορά σας.

 

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής κύριε πρόεδρε, προσωπικά σας θαυμάζω για αυτό που κάνετε. Που δεν παραδίδεστε. Που επιμένετε. Που ανεξάρτητα από το βρισίδι που σας σέρνουν καθημερινά τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και τα «γαλλικά» που ακούτε από όλους εμάς, τους ανιστόρητους καλοπερασάκηδες πολιτικούς αναλυτές του καναπέ και τους πολυΐστωρες φιλόσοφους του facebook, εσείς το βιολί σας. Συνεχίζετε ακάθεκτος να κονταροχτυπιέστε με το «άδικο»…

 

Σας ζηλεύω ακόμα που μπορείτε και ρομαντζάρετε σε κόσμους μαγικούς κι ονειρεμένους. Σαν τον δον Κιχώτη. Χαμένος στον ουτοπισμό του ιδεαλισμού σας. Πιστεύοντας πως θα πείσετε την Τουρκία να αλλαξοποδαριάσει από την ατζέντα και τα καταχθόνια σχέδια που κατέστρωσε το 1956, με συναυτουργό τον Δρ. Φαζίλ Κιουτσούκ.

 

Την διχοτόμηση της Κύπρου και την λύση δύο κρατών.

 

Κάπου εδώ, ο θαυμασμός μου σταματά! Ο ενδοτισμός, η εθνική μειοδοσία και η στωικότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε την συνεχιζόμενη θρασύτητα των Τούρκων, δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο κύριε πρόεδρε.

 

Η πολιτική του «ζεϊμπέκικου, των τεμενάδων και του ραγιαδισμού όχι μόνο δεν απέφεραν την ποθητή λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, κατάφεραν να διχάσουν τους Έλληνες της Κύπρου σε δέκα στρατόπεδα.

 

Και για αυτό δεν ευθύνεται μόνο η κυβέρνηση. Ευθύνονται και τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου. Όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως. Ιδιαίτερα οι φαρμακόγλωσσοι αδικοβγάλτες αρχηγοί των κομμάτων. Που από το βράδυ ως το πρωί τρώγονται μεταξύ τους σε μια α-βουλή Βαβέλ, λασπολογώντας και δακτυλοδεικτώντας ο ένας τον άλλο. Ενώ την ίδια στιγμή, το φάντασμα της υποψίας πως οι περισσότεροι πολιτικοί μας «κρύβουν σκελετούς στις ντουλάπες τους» στοιχειώνει τις ψυχές μας.

 

Ναι! Περιμέναμε να έρθει το Αλ Τζαζίρα για να μας πει για το ραβαΐσι, τα λουκούλλεια γεύματα, το αφήνιασμα και την αποχαλιναγώγηση της ανφάν γκατέ των μεγαλοεπιχειρηματιών, των δικηγόρων από τα μεγάλα τζάκια, και των «ευπατριδών» πολιτικών μας οι οποίοι από το 2007 και μέχρι σήμερα, αφού βρήκαν το παράθυρο της νομοθεσίας του Κυπριακού επενδυτικού προγράμματος ανοικτό, ακολούθησαν την παροιμιακή έκφραση… «μπάτε σκύλοι αλέστε»…προσφέροντας στους ξένους επενδυτές, διαβατήρια σε τιμή ευκαιρίας.

 

Two for the price of one!

 

Τι σας έλεγα κύριε Πρόεδρε πριν με πιάσει ο παροργισμός με το Αλ Τζαζίρα και τους αϊτονύχηδες λοβιτουρατζήδες πολιτικούς μας; Α, ναι. Τώρα θυμήθηκα. Γκρίνιαζα για την αναιδολογία και αποθράσυνση του «κύριου» Ερσίν Τατάρ!

 

Κύριε πρόεδρε… δεν σας ζητώ και τίποτα σπουδαίο! Θα σας παρακαλούσα, όταν έρθει η στιγμή να καθίσετε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον Ερσίν Τατάρ, κι ο τσανακογλείφτης του Σουλτάνου της Τουρκίας επαναλάβει με ξιπασιά πως, «Εγώ! Αυτή τη λύση θέλω…» αυτό που σας ζητώ να κάνετε είναι…

 

Να κτυπήσετε την γροθιά σας στο τραπέζι, να διαολοστείλετε το χανουμάκι της Τουρκίας πίσω στο χαρέμι του σουλτάνου, και να αποχωρήσετε από τις διαπραγματεύσεις…

 

Γνωρίζω τι θα πείτε! Θα μ απαντήσετε, πως αν αποχωρήσετε από τις συνομιλίες, τα πλείστα αντιπολιτευόμενα κόμματα θα χυμήξουν επάνω σας σαν ύαινες, έτοιμα να σας κατασπαράξουν. Θα σας ρίξουν το βιτριόλι τους και για άλλη μια φορά θα διακηρύξουν πως εσείς ευθύνεστε για το ναυάγιο των συνομιλιών…

 

Για να μην αναφερθώ στις επικρίσεις και το «σφάξιμο με το βαμβάκι» που αναμφίβολα θα δεχθείτε από τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, και τους άσπονδους «φίλους» μας, σε ανατολή και δύση.

 

Σας κατανοώ απόλυτα κύριε πρόεδρο. Ούτε λεπτό δεν θα ήθελα να βρίσκομαι στην θέση σας. Επιπλέον, κατανοώ και γιατί ώρες-ώρες σας πιάνουν τα μπουρίνια σας και αρχίζουν να σας… «κατατρέχουν και να σας εξουσιάζουν, φρικιά και ΔΑΙΜΟΝΕΣ…»

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

 

Νομίζω πως είναι ώρα να σταματήσουμε να παίζουμε «δεύτερο βιολί» σε μια φάλτσα ορχήστρα. Την ορχήστρα της Νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με έξαρχο τον Ταΐπ Ερντογάν και με «πρώτο βιολί» τον Ερσίν Τατάρ…

 

Γνωρίζω πολύ καλά πως δεν είναι πιστόλι που σας έχουν βάλει στον κρόταφο την φορά αυτή, αλλά Καλάσνικωφ. Οι αποφάσεις που πρέπει να πάρετε δεν είναι εύκολες. Το μέλλον της πολύπαθης Κύπριδας θεάς Αφροδίτης κρέμεται από μια κλωστή. Από ένα «ναι» που φοβάμαι πως μπορεί να πούμε η από ένα «όχι», που δεν τολμήσαμε ποτέ να ξεστομίσουμε. Από ένα ναι η ένα όχι, εξαρτάτε το μέλλον της πολυβασανισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας…

 

Και μια και σήμερα ο απανταχού Ελληνισμός γιορτάζει το ΟΧΙ, σας προτρέπω να μην ακούσετε τις «σειρήνες», οι οποίες ηδονόχαρα σας σιγοψιθυρίζουν στ´ αφτί «λόγια αγάπης». Προσπαθώντας να σας πλανέψουν και να σας πείσουν να υπογράψετε μια συμφωνία, η οποία, στο τέλος της ημέρας θα καταστίσει το κατεχόμενο κομμάτι της Κύπρου σε Τουρκικό καντόνι.

Δεν χρειάζεται να σας υπενθυμίζω, πως «Λύση» υπογράψαμε και το 1959. Ιδού τα χάλια μας…

 

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε. Ανεπιφύλακτα υποστηρίζω πως η ΜΗ ΛΥΣΗ την δεδομένη στιγμή που μιλάμε είναι σαφώς καλύτερη από μια πουδραρισμένη «ΛΥΣΗ» χαλαρής ομοσπονδίας. Μια λύση η οποία άμεσα η έμμεσα θα διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και θα μηδενίσει κάθε ελπίδα που έχουν οι πρόσφυγες – ΟΛΟΙ οι πρόσφυγες ανεξαιρέτως – να επιστρέψουν στα σπίτια τους…

 

Αν ο «γιέσμαν» του σουλτάνου παρουσιαστεί μπροστά σας, μπροστά στον επίσημο ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ, με υψηλοφροσύνη, φανφαρονισμό και βαρύγδουπες δηλώσεις του στυλ… ΕΓΩ! ΑΥΤΗ ΤΗ ΛΥΣΗ ΘΕΛΩ… δεν έχετε άλλη επιλογή. Επαναλαμβάνω:

 

Οφείλετε να κτυπήσετε την γροθιά σας στο τραπέζι και να αποχωρήσετε από τις διαπραγματεύσεις…

 

Αν το πράξετε:

 

Θα στείλετε ένα πολύ ισχυρό μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις. Πως «enough is enough». Ως εδώ και μη παρέκει. Ότι δώσαμε… δώσαμε. Δεν πρόκειται να κάνουμε άλλες υποχωρήσεις!  Αν ο κύριος Γκουτέρες, ο κύριος Τραμπ, η κυρία Μέργκελ κι υπόλοιποι «θεοί του Ολύμπου» θέλουν πραγματικά να μας βοηθήσουν να λύσουμε το Κυπριακό πρόβλημα, αυτό που επιβάλλεται να κάνουν είναι να σταματήσουν να σκύβουν το κεφάλι και να κάνουν τεμενάδες στον Ταΐπ Ερντογάν.

 

Ένας τρόπος μόνο υπάρχει να συνετίσουν τον «βλαχοδήμαρχο» της Τουρκίας. Να αποκόψουν μερικά δισεκατομμύρια ευρώ από το πεσκέσι που του δίνουν κάθε χρόνο. Λεφτά με τα οποία, από την μια εξοπλίζει τις πολεμόχαρες στρατιές του, και από την άλλη, διατηρεί στην ζωή την ψυχορραγούσα οικονομία της χώρας του.

 

Κακά τα ψέματα κύριε Πρόεδρε. Χαμένοι στην φρεναπάτη πως παραχωρώντας στους Τούρκους «κάτι ακόμα» θα τους πείσουμε να υπογράψουν μια win-win λύση, αυτό που στην πραγματικότητα κάνουμε είναι να εκλιπαρούμε την Τουρκία σχεδόν καθημερινά, να υπογράψει μια λύση «ανάθεμα». Μια λύση αποδοχής πως ηττηθήκαμε. Πως «Η Δύναμη της Ισχύος» έχει πιότερο δίκιο από το «lex non scripta»…

 

Τον άγραφο κανόνα του δικαίου!

Ανεμίζοντας το γιαταγάνι του Might is Right πάνω από τα κεφάλια μας, από την στιγμή που με την υπογραφή μας δώσαμε στην Τουρκία μονομερή επεμβατικά δικαιώματα, η λύση που μας ζητά να υπογράψουμε ο κύριος Γκουτέρες δεν είναι άλλη από μια εξιδανικευμένη λύση Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Aka (also known as) …

 

Λύση δύο κρατών!

 

Μια λύση η οποία θα νομιμοποιήσει το παράνομο καντόνι που δημιούργησαν οι Τούρκοι στο αλυσόδετο κομμάτι της Κύπρου. Και το χειρότερο από όλα. Θα χάσουμε για πάντα την Κερύνεια, την Λάπηθο, την Μόρφου τον Καραβά, το Καρπάσι…

 

*Μικρό απόσπασμα από το τελευταίο μου βιβλίο «VAE VICTIS – Αλίμονο στους Ηττημένους»

 

*Η Κερύνεια χάθηκε!

 

Από τη μια στιγμή στην άλλη τούρκεψε. «Η πόλις εάλω…» Σε λίγο θα τούρκευε και το υπόλοιπο νησί. Θα αλωνόταν, όπως αλώθηκε η Κωνσταντινούπολη, η Σμύρνη, η Προύσα, τα Σώκια και τ’ Αϊβαλί. Τίποτα δεν μπορούσε να μας σώσει από τη μάνητα των Οθωμανών Ογούζων που με λύσσα καραδοκούσαν να σακατέψουν την ψυχή της Ρωμιοσύνης.

 

«Η πατρίδα μας χάθηκε! Τη σκόρπισε της φωτιάς η ορμή…» σκέφτηκα, και σημείωσα τις σκέψεις μου σ’ ένα τεφτέρι…»

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,

Έφτασε η στιγμή να αλλάξουμε πλεύση. Δεν χρειάζεται να σας πει ένας ανενημέρωτος, μαθητευόμενος πολιτικός αναλυτής, περιπατών εν τη σκοτία όπως του λόγου μου, πως το «MIGHT IS RIGHT» σιγά-σιγά ανατρέπεται στην περιοχή μας. Ο Ερντογάν, μπορεί να συνεχίζει να βρυχάται. Η πραγματικότητα όμως είναι, πως την στιγμή αυτή βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο!

 

Αφού κατάφερε να φιμώσει τους πλείστους αντιφρονούντες αντιπάλους του, βασανίζοντας και φυλακίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες πολέμιους της αντί- Κεμάλ Ατατούρκ πολιτικής του, σαν ένας άλλος Ιανός, προβάλλοντας το πραγματικό του πρόσωπο το οποίο δεν είναι άλλο από το πρόσωπο ενός αδίστακτου νάρκισσου ισλαμοφασίστα, κατάφερε να μαντρώσει όλους τους φανατικούς Ισλαμιστές κι ακροδεξιούς εθνικιστές της Τουρκίας στο γιδομάντρι του σουλτανάτου του.

 

Αφού λοιπόν διαπίστωσε πως το «νταϊλίκι» που προβάλλει εναντίον «των εχθρών του Ισλάμ», έφερε το ποθητό αποτέλεσμα, και στην συνείδηση των φανατικών του οπαδών καθιερώθηκε σαν ο νέος Μωάμεθ Β ο οποίος θα αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι επιλογές που έχει είναι δύο:

 

• Η Πρώτη… να κηρύξει πόλεμο! Κάτι βέβαια που δεν τόλμησε να κάνει μέχρι σήμερα, και που προσωπικά αμφιβάλλω αν θα τολμήσει να κάνει στο μέλλον· όσο παρανοϊκός και αρειμάνιος κι αν είναι. Γιατί γνωρίζει πολύ καλά πως ο ίδιος κι η χώρα του θα καταποντιστούν στα αδιείσδυτα Τάρταρα της οικονομικής καταστροφής, με απότοκο τον διαμελισμό της Τουρκίας.

 

• Η δεύτερη επιλογή του Ταΐπ Ερντογάν είναι να συνεχίσει να το παίζει νταής. Αυτό επέλεξε να κάνει και αυτό κάνει από το βράδυ ως το πρωί. Εξαγγέλλοντας την μια Navtex μετά την άλλη. Από την πρώτη στιγμή που έστειλε τα γεωτρύπανα του στην ΑΟΖ της Ελλάδας, πρόθεση του ήταν και παραμένει, να παρασύρει τον πρωθυπουργό της Ελλάδας σε «άνευ όρων» συνομιλίες. Να όμως, που για την ώρα τουλάχιστον, ο κύριος Μητσοτάκης δεν του έχει κάνει το χατίρι…

 

Μόνο έτσι μπορεί να περισώσει το πρεστίζ και το ίματζ του εγωτισμού του ο καπάνταης της Ανατολικής Μεσογείου. Μέχρι τώρα, η στρατηγική του έχει αποτύχει οικτρά. Ενόσω η Ελλάδα συνεχίζει να αντιμετωπίζει την Τουρκία με ψυχραιμία και σθεναρότητα, και δεν παρασύρεται στην παγίδα του ισλαμιστή τραμπούκου, ο σουλτάνος θα συνεχίσει να «βρυχάται» έχοντας την πλάτη του κολλημένη στον τοίχο…

 

Ο μόνος μου φόβος είναι πως, στην απελπισία του επάνω, βλέποντας πως χάνει το παιχνίδι, ο ανισόρροπος Ερντογάν πάρει την απόφαση να πατήσει την σκανδάλη! Για αυτό κι η κυρία Μέργκελ, διαπιστώνοντας πόσο ψυχανώμαλος είναι ο καρντάσης της, προσπαθεί πανικόβλητη να σύρει την Ελλάδα και την Τουρκία στις μυστικές κατακόμβες του ΝΑΤΟ, με μοναδικό στόχο να τους πείσει να υπογράψουν μια συμφωνία αποτροπής οποιασδήποτε πολεμικής σύγκρουσης…

 

Βλέπεται, αυτό μονάχα απασχολεί την Γερμανία. Η αποφυγή μιας πολεμικής σύρραξης. Όχι γιατί νοιάζεται για την καταστροφή και τον θάνατο που θα επιφέρει ένας πόλεμος ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα. Κι ούτε και για το αγεφύρωτο χάσμα που θα προκαλέσει στο ΝΑΤΟ την ενδιαφέρει και τόσο.

 

Όχι!

 

Αυτό που πραγματικά πονά την κυρία Μέργκελ, είναι ότι θα καταστραφεί η οικονομία της Τουρκίας, και θα χάσει τον πολυτιμότερο της πελάτη!

 

Τι κι αν οι Τούρκοι έχουν φυλακίσει εκατοντάδες χιλιάδες «αντιφρονούντες» στρατιωτικούς, ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και ένα σωρό άλλους αθώους ισοπεδώνοντας τις δημοκρατικές αξίες της Ευρώπης, τι κι αν έχουν εισβάλει στην Συρία, τι κι αν βομβαρδίζουν τους Κούρδους στο Ιράκ, τους Αρμένιους στο Ναγκόρνο Γκαραμπάχ, τι κι αν έχουν στείλει μισθοφόρους Τζιχατιστές στην Λιβύη, τι κι αν κατέχουν την μισή Ευρωπαϊκή Κύπρο, τι κι αν τα πειρατικά τους πλοία σεργιανίζουν στις Κυπριακές και στις Ελληνικές θάλασσες…

 

So what?

 

Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε. Πιστεύω πως έφτασε η ώρα να αλλάξουμε κι εμείς στρατηγική. Εσείς ο ίδιος δεν δηλώσατε στους Ευρωπαίους συνεταίρους μας πρόσφατα πως η πολιτική του κατευνασμού έχει αποτύχει;

Όταν λοιπόν με το καλό συναντηθείτε με το φερέφωνο του αγά-αφέντη, κύριου Ταΐπ Ερντογάν, και παρουσία του Αντόνιο Γκουτέρες με θρασύτητα τολμήσει να σας πει… Εγώ… Αυτή τη λύση θέλω… Σας παρακαλώ πολύ, εκ μέρους όλων των Ελλήνων Ελλάδας και Κύπρου, να του απαντήσετε σε άπταιστα αρχαία Ελληνικά…

 

Αι σε οικτίρω!

 

Και στα Τούρκικα για να καταλάβει…

 

BRE UST!

 

* Writer, composer, producer, director

Honorary Professor

President of “Charisma” Association