Η Τουρκική κατοχή δεν είναι η ασθένεια, αλλά ένα σοβαρό σύμπτωμα του «Κυπριακού προβλήματος». Η ουσία του προβλήματος είναι η καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας. Αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος της ιμπεριαλιστικής Βρετανίας και της επεκτατικής Τουρκίας προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Σύμμαχος τους ο ΟΗΕ και συνεργός η Μόσχα. Η έκφραση του Κυπριακού λαού μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, τρομάζει όλους τους πιο πάνω. Τους χαλά τα σχέδια, τα οποία μπορεί να είναι διαφορετικά για τον καθένα, αλλά οι κύκλοι τους τέμνονται και στο κοινό σημείο γράφει: «φοβού τη θέληση των Ελλήνων της Κύπρου». Τελικός τους στόχος έχει οριστεί η «Ομοσπονδία», η οποία θα προκαλέσει μόνιμη βλάβη στη λαϊκή κυριαρχία, μέσω της πολιτικής εξίσωσης του 18% με το 82%. Ό,τι άλλο έχει συμβεί μέχρι σήμερα, Σύνταγμα-Τουρκανταρσία-Εισβολή, ήταν προσχεδιασμένα στάδια προς επίτευξη του στόχου. Ο αγώνας τους θα συνεχίζεται, μέχρι να αποσπάσουν την υπογραφή μας. Η «Δημοκρατία στην Κύπρο» είναι ο κακός τους δαίμονας, ενώ ούτε η «Διχοτόμηση» τους βολεύει, άσχετα αν μας τη σερβίρουν ως απειλή.
Ιστορικά, δεδομένο εξέχουσας σημασίας αποτέλεσε η διακήρυξη της Χάρτας των ΗΕ (με τη λήξη του 2ου ΠΠ) και η εντολή κατάργησης των αποικιοκρατικών καθεστώτων. Με κάλεσμα του ο ΟΗΕ, προέτρεπε τους υπόδουλους λαούς να δηλώσουν «την επιθυμία τους για το μέλλον τους», μέσα από Δημοψήφισμα. Κατά συνέπεια, ο ΟΗΕ όφειλε να παραλάβει και να επικυρώσει το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος του Κυπριακού λαού (1950), όπως όφειλε και στη συνέχεια να καταδικάσει τη φασιστική εναντίωση της Βρετανίας στη λαϊκή επιθυμία (1955). Αξίζει να σημειωθεί πως στο ενδιάμεσο (1952) η Ελλάδα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ (αυτό ως μετάφραση της στάσης της Μόσχας, ίσως και του ΑΚΕΛ).
Η επόμενη φορά που ο Κυπριακός λαός ως ενιαίο σύνολο, άσκησε το δημοκρατικό δικαίωμα της έκφρασης της λαϊκής βούλησης, ήταν σε Ευρωεκλογές. Ειδικότερα στις τελευταίες (2019), το ψηφοδέλτιο περιλάμβανε υποψήφιους, αλλά και κομματικούς σχηματισμούς από όλο το φάσμα των κοινοτήτων της Κύπρου, σε μια διαδικασία εφάμιλλη αυτής των υπολοίπων Κρατών-μελών της Ε.Ε.. Ενιαίος ο λαός της Κύπρου, άσκησε το εκλογικό του Δικαίωμα όπως προβλέπει ένα Δημοκρατικό πολίτευμα με την «ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, βασισμένη στην ισότητα των πολιτών».
Δυστυχώς, οι πολιτικές ηγεσίες στην Κύπρο υποβαθμίζουν τη σημασία των πιο πάνω ιστορικών γεγονότων. Αυτό θα ήταν αναμενόμενο από τους εξωτερικούς παράγοντες που έχουν ως στόχο τους την παρεμπόδιση της λαϊκής κυριαρχίας (η ουσία του προβλήματος), αλλά είναι ακατανόητο να συμβαίνει από Κύπριους και ειδικότερα από τις «Αριστερές Δυνάμεις». Ο πυρήνας της αριστερής ιδεολογίας είναι «η ελευθερία και η ισότητα των πολιτών, χωρίς διακρίσεις». Ό,τι τραυματικό κι αν προηγήθηκε, όσες πληγές κι αν εμφανίστηκαν στο σώμα της Κύπρου τα προηγούμενα χρόνια, η ένταξη μας στην Ε.Ε. και η εφαρμογή του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, ανέτρεψε πολλά «δεδομένα» και ροκάνισε τα θεμέλια του Κυπριακού Απαρτχάιντ. Ο ρατσιστικός «δικοινοτισμός» απαλείφθηκε και ως αποτέλεσμα της ελευθερίας και της ισότητας, ο Κύπριος Ευρωπαίος πολίτης κ. Κιζιλγιουρέκ, κατήλθε ως υποψήφιος με το ΑΚΕΛ και πέτυχε να εκλεγεί Ευρωβουλευτής. Θα μπορούσε κάλλιστα να ειπωθεί πως οι «Δημοκρατικές Δυνάμεις» της Κύπρου, με όπλο το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, νίκησαν τον ιμπεριαλισμό και το φασισμό που κρατούσαν το λαό διαχωρισμένο από το 1959!
Τη μοναδική αυτή επιτυχία, πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Πρωτίστως το ΑΚΕΛ. Δεν ειπώθηκε ούτε μία φόρα η σημασία της εκλογής Νιαζί σε ενιαίες εκλογές. Αλλού, οι Αριστερές δυνάμεις θα πανηγύριζαν. Θα διατράνωναν τη συνέχιση του αγώνα για Δημοκρατία. Αντιθέτως, η «Κυπριακή Αριστερά» επιμένει με φανατισμό στη ΔΔΟ και στις πρόνοιες τύπου Απαρτχάιντ που περιέχει. Φαίνεται πως ο στόχος είναι υπεράνω ιδεολογίας.
Απύθμενη υποκρισία όμως, διακατέχει και τον ΟΗΕ. Στην πρόσφατη ανακοίνωση του ΣΑ με αφορμή τις προκλήσεις στην Αμμόχωστο, αναφέρεται σε ενδεχόμενη λύση «…σύμφωνα με την επιθυμία του Κυπριακού λαού, στη βάση μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας»! Είναι για να διερωτάται κανείς. Η «επιθυμία του Κυπριακού λαού» δεν βόλευε τον ΟΗΕ το 1950 και αφού διάσπασαν παρανόμως το λαό σε δύο (με χωριστές πλειοψηφίες), θυμήθηκαν τώρα την «επιθυμία του λαού». Για το Ευρωπαϊκό κεκτημένο που αναγνωρίζει έναν ενιαίο λαό, ούτε κουβέντα.
Κατά τα άλλα, οι ηγεσίες ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, ανέμεναν εναγωνίως το αποτέλεσμα των παράνομων εκλογών, με τη συμμετοχή των παράνομων εποίκων, για να μάθουν με ποιον παράνομο ηγέτη θα νομιμοποιήσουν τελικά, την καταπάτηση της λαϊκής κυριαρχίας του Κυπριακού λαού.
