Επιτέλους! Είναι πια καιρός να το πάρουμε απόφαση και να πούμε, για άλλη μια φορά, το μεγάλο όχι. Είναι πια καιρός να αφυπνιστούμε και να κοιτάξουμε κατάφατσα την πραγματικότητα. Φτάνει πια! Από τώρα και στο εξής δεν πρέπει, ούτε για μια στιγμή, να ζούμε με ψευδαισθήσεις. Οι συνομιλίες, που μετρούν διάρκεια ζωής πέραν των σαράντα πέντε ετών, έδειξαν με τον χειρότερο τρόπο ποιοι είναι οι Τούρκοι και, παράλληλα, ότι ελπίδα επίλυσης του εθνικού μας θέματος μέσω αυτών πόρρω απέχει από ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Χωρίς άλλο, κάθε καλόπιστος συμπολίτης μας που δεν φορά παρωπίδες και δεν διακρίνεται για τον φανατισμό του, αλλά και ούτε δέχεται να καθοδηγείται από τους ινστρούχτορες των κομμάτων αντιλαμβάνεται, με τον καλύτερο τρόπο, ότι απέναντί μας έχουμε τον χειρότερο εχθρό από καταβολής κόσμου. Δυστυχώς, ο Τούρκος κουβαλά μέσα του το γονίδιο της αρπακτικότητας ή, καλύτερα, του πλιάτσικου και της λεηλασίας, που απέκτησε από τότε που άφησε τη γενέθλια γη του στα βάθη της Ασίας και άρχισε την πορεία του προς τη Δύση και την Ευρώπη. Από όπου και αν περνούσε σε αυτήν τη μακρά διαδρομή του, έκανε σταθμούς σε περιοχές που έκρινε ότι ήταν πρόσφορες και, χωρίς καμιά αναστολή και κανένα έλεος, επιδιδόταν στο γνωστό του άθλημα, αυτό του πλιάτσικου. Χωρίς καμιά τσίπα ντροπής, έμπαινε σε ξένα σπίτια και περιουσίες, έσφαζε, βίαζε, άρπαζε ό,τι πολύτιμο έβρισκε και, στη συνέχεια, σε σύντομο χρονικό διάστημα, προχωρούσε πάρα πέρα για να επαναλάβει τα ίδια ή και χειρότερα, μέχρις ότου έφτασε στα εδάφη τής πάλαι ποτέ υπαρξάσης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τα οποία θεώρησε κατάλληλα για μόνιμη πια εγκατάστασή του, αφού προηγουμένως επανέλαβε και εδώ το συνηθισμένο του άθλημα ή, πιο σωστά, το γνώριμό του πλιάτσικο.
Ένα ανάλογο τέτοιο δείγμα πλιάτσικου είναι και το σημερινό άνοιγμα της πόλης του Ευαγόρα. Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να στήσουν τρικούβερτο γλέντι με την αρπαγή και τη λεηλασία των οικιών και των περιουσιών των Ελλήνων κατοίκων της Αμμοχώστου, που τώρα όλοι τους ζουν την πικρή προσφυγιά και που με ανυπομονησία περίμεναν την άγια μέρα της επιστροφής.
Ασφαλώς, τεράστια ευθύνη για το σημερινό κατάντημα του λαού μας φέρουν οι ηγέτες των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων του τόπου μας. Αν θέλουμε να λέμε την αλήθεια, όσο πικρή και αν είναι αυτή, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι ηγέτες αυτοί έριξαν πολύ νερό στον μύλο του συμβιβασμού και των υποχωρήσεων. Με τα ηττημένα μυαλά τους έφτασαν στο σημείο να αποδέχονται εξίσωση της καταπληκτικής ελληνοκυπριακής πλειονότητας τού 82% με την τουρκοκυπριακή μειονότητα τού 18%. Αποδέχτηκαν διζωνικές δικοινοτικές ομοσπονδίες, εκ περιτροπής προεδρίες, δικαιώματα αρνησικυρίας σε πλείστα όσα θέματα που θα αφορούν στη λειτουργία της κεντρικής κυβέρνησης, αναγνώρισαν δικαιώματα στους χρήστες, λέγε άρπαγες και σφετεριστές, των κατεχόμενων σπιτιών και των περιουσιών μας και πάει λέγοντας!. Έλεος πια!
Και όχι μόνο αυτά! Ενσυνείδητα, ξεδόντιασαν τον λαό μας και, στην ουσία, τον άφησαν επί ξύλου κρεμάμενο. Διέγραψαν, με τη μεγαλύτερη ευκολία, ιστορικές επετείους του λαού μας, όπως είναι η επέτειος του ενωτικού δημοψηφίσματος τού 1950, γιατί αυτή ήταν απαίτηση των κατακτητών μας. Με τη μεγαλύτερη ευκολία πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων τον, για πολλά χρόνια, στόχο των σχολείων μας, αυτόν τού «Δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι», για να τον αντικαταστήσουν, άκουσον-άκουσον, με ένα νέο στόχο, αυτόν της καλλιέργειας ειρηνικής κουλτούρας μεταξύ των δύο κοινοτήτων, λέγε μεταξύ αδικούντων και αδικουμένων ή, πιο σωστά, μεταξύ θυτών και θυμάτων. Είναι απολύτως αυτονόητο ότι, για να αρχίσεις να μιλάς για ειρήνη, πρέπει να προηγηθεί η εξεύρεση και υπογραφή λύσης, που να είναι λειτουργική και δίκαιη μέχρις ενός βαθμού και, όταν επιτέλους συμβεί αυτό, τότε θα έρθει και η σειρά για τη λήψη μέτρων, με στόχο τη συμφιλίωση και τη ειρηνική διαβίωση μεταξύ των χτεσινών εχθρών. Οι φωστήρες ταγοί μας έσπειραν την ηττοπάθεια ανάμεσα στις τάξεις του λαού μας και, ποιος θα το πίστευε, δημιούργησαν αμφιβολίες και για την ίδια την εθνική μας ταυτότητα. Θέλουν να μας μετατρέψουν σε λεβαντίνους για να αποδεκτούμε πιο εύκολα τα άνομα σχέδιά τους, που αποβλέπουν στην αποδοχή μιας εντελώς αντεθνικής και απαράδεκτης λύσης.
Ο εχθρός βρίσκεται εντός των πυλών και οι φωστήρες ηγέτες μας τάσσονται ενάντια στην αμυντική θωράκιση του κράτους μας, τη στιγμή που ο καθένας μας και το καθετί θα έπρεπε να βρίσκονται στην υπηρεσία της πατρίδας, με έναν και μοναδικό στόχο την αποτροπή των τουρκικών σχεδιασμών.
Καιρός, λοιπόν, να ανανήψουμε και να ακολουθήσουμε μια διεκδικητική πολιτική, που θα βασίζεται απολύτως στα αναπαλλοτρίωτα δίκαιά μας, με την ταυτόχρονη λήψη των αναγκαίων υποβοηθητικών μέτρων. Η Τουρκία μόνο τη δύναμη του αντιπάλου της υπολογίζει! Μέρα με τη μέρα η δύναμή μας πρέπει να γίνεται πιο ισχυρή! Αυτό από εμάς εξαρτάται! Στο χέρι μας είναι!
*Φιλόλογος.
