Στο σχολείο μάθαινες να ξεχωρίζεις τα σημαντικά από τα ασήμαντα μαθήματα. Έπαιρνες μια ανάσα όταν ένα δίωρο χωριζόταν σε “σημαντικό” ή μη “σημαντικό” μάθημα, χαιρόσουν που πριν το διάλειμμα προηγείτο ένα χαλαρό μάθημα ή δυσανασχετούσες αν συνέβαινε το αντίθετο. 

Πολλοί μαθητές, στο Λύκειο, επέλεγαν μια ξένη γλώσσα επειδή διδασκόταν μόνο δύο ώρες την εβδομάδα και επειδή ήταν, κατά τη γνώμη τους, ένα μάθημα επιλογής που δεν θα επηρέαζε αρνητικά τη βαθμολογία τους στον έλεγχο. Ήταν η εύκολη τους λύση. Η ενδιάμεση ανάσα. Το χέρι βοηθείας για εκείνη την ατελείωτη πάλη γενικού βαθμού στον έλεγχο. Τι γίνεται όμως με όσους θέλουν να ακολουθήσουν μελλοντικά το επάγγελμα μιας ξένης γλώσσας και φιλολογίας; Γιατί να είναι οι μαθητές καταδικασμένοι να τη βγάζουν στο φροντιστήριο, επειδή το σχολείο υστερεί να ολοκληρώσει τη μάθηση για όλα τα γούστα ή ταλέντα; 

Το σχολείο έχει πια χρεωθεί τον τίτλο του ανεπαρκούς και όχι αδίκως. Ποιος και γιατί χωρίζει και διαχωρίζει τη σημαντικότητα ενός μαθήματος; 

Πρώτη ώρα Γυμναστική, δεύτερη ώρα Ισπανικά, τελευταία ώρα, Θέατρο. Αυτό θυμάμαι, ισούταν γενικότερα με μια ανάλαφρη μέρα προγράμματος. Ο λόγος που το ‘’ανάλαφρο’’ θεωρείται μη σημαντικό, αυτό είναι μια άλλη τεράστια κοινωνική παρεξήγηση που και αυτή επεκτείνεται και υιοθετείται στα μυαλά μας,καθόλου οικειοθελώς, μέσα από Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια. Αυτή λοιπόν η κατηγοριοποίηση των πιο ωραίων μαθημάτων που τα θέλουν να ανήκουν στα λιγότερο σημαντικά είναι τουλάχιστον μια καταστροφική διάκριση. Οι πλέον πιο απαραίτητες και ανεκτίμητης αξίας κατηγορίες για την ανάπτυξη και εξέλιξη της ευφυΐας του ανθρώπου, έχουν καταταχτεί στα “ελαφριά” μαθήματα, αυτά της “λούφας και απαλλαγής” επιτυγχάνοντας έτσι μια πλύση εγκεφάλου του τι είναι σημαντικό και τι όχι.

Είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε πως η διδασκαλία μιας ξένης γλώσσας, δεν είναι μια γεωμετρικά τακτοποιημένη γραμματική και συντακτικό που παίρνει σάρκα και οστά σε ένα χαρτί διαγωνίσματος. Κάθε γλώσσα, γνώριμη σε εμάς η όχι, είναι ένας ολόκληρος άλλος κόσμος διακοσμημένος από καινούργια κουλτούρα, πολιτισμό, ιστορία, καινούργια κουζίνα, άλλο τρόπο ζωής, άλλο τρόπο αντίληψης και αντιμετώπισης πράγματων. Η μάθηση μιας ξένης γλώσσας είναι μια συνεχόμενα γοητευτική διαδικασία. Αυτό εξάλλου είναι το χάρισμα και η ομορφιά κάθε γλώσσας. Το άπειρο. Πάντα θα υπάρχει κάτι νέο να μάθεις, από μια κυριολεκτική σημασία μιας λέξης μέχρι ένα μεταφορικό νόημα μιας φράσης. Οι ξένες γλώσσες εκπαιδεύουν τον άνθρωπο να διανοηθεί και να δει από πολλές οπτικές γωνιές αυτό που δεν ξέρει ή αυτό που ήδη ξέρει μιας και κάθε λαός σκέφτεται διαφορετικά από έναν άλλον. Πόση ελευθερία επιλογών για διδασκαλία ξένων γλωσσών υπάρχει στα σχολεία έτσι ώστε ο ενδιαφερόμενος να αρχίσει να μαθαίνει ικανοποιητικά τη ξένη γλώσσα της επιλογής του χωρίς να αναγκαστεί να καταφύγει σ’ αυτή τη μάστιγα των φροντιστηρίων; Πότε θα αρχίσουν τα σχολεία να αντιμετωπίζουν τους μαθητές ως μονάδες και να πάψουν πια να κατακρεουργούν την έννοια της δημοκρατίας θέτοντας για προτεραιότητα ένα υποτιθέμενο 80% ή 70% των μαθητών που τυγχάνει να έχει ένα κοινό ενδιαφέρον για μόνο μερικά από τα αμέτρητα επαγγέλματα και κατευθύνσεις;