Τα γεγονότα στην Αρμενία και η μεγάλη εγκατάλειψη – προδοσία των Αρμενίων από την δήθεν σύμμαχο τους, τη Ρωσία, με έχει προβληματίσει και μου έδωσε πολλά μηνύματα. Εκείνο που πιο πολύ με αναστάτωσε είναι ο ρόλος της Τουρκίας και η ανοχή της Ρωσίας όσο και της διεθνούς κοινότητας. Βέβαια, όσον αφορά τη Ρωσία, όσα λάθη κι αν διέπραξε ο ηγέτης των Αρμενίων, δεν είχε το δικαίωμα να επιτρέψει να γίνει αυτό που έγινε. Στο κάτω κάτω θα μπορούσε η μεγάλη αυτή δύναμη απλώς να… τραβήξει το αυτί του ηγέτη της Αρμενίας και να αποφευχθεί η αιματοχυσία και το έγκλημα.
Με την ευκαιρία, σε ό,τι αφορά την Αρμενία, παρόλη την ήττα που υπέστη από τη μεγάλη συνωμοσία, νιώθω μεγάλη συγκίνηση και θαυμασμό για τον λαό της, γιατί ζήσαμε την παλληκαριά τους και το μεγαλείο τους όταν τους είδαμε να καίνε τα σπίτια τους και το βιός τους προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Η όλη κατάσταση, βέβαια, και τα γεγονότα τα οποία είδαμε να διαδραματίζονται με έχουν επηρεάσει, με προβλημάτισαν και νιώθω μέσα μου να έχει συντελεστεί μια ανατροπή. Η διεθνής διαφθορά, η διεθνής αδιαφορία, τα οικονομικά συμφέροντα έχουν εξευτελίσει τις αρχές και τα στοιχεία εκείνα που πρέπει να χαρακτηρίζουν τις αντιδράσεις μας και τη συμπεριφορά μας. Τα πάντα έχουν καταντήσει ψεύτικα και επιφανειακά. Ο περιβόητος Ο.Η.Ε. στην ουσία δεν διαδραματίζει κανένα ρόλο σύμφωνα με το καταστατικό του, ενώ οι ενέργειές του είναι απόρροια της διεθνούς διαφθοράς που επικρατεί. Ο διεθνής νόμος καταπατείται καθημερινά και μάλιστα πολλές φορές από εκείνους που είναι εντεταλμένοι να τον προστατεύουν και να τον εφαρμόζουν. Εκείνο που επικρατεί στην ουσία είναι ο νόμος της ζούγκλας, σύμφωνα με τον οποίον ο δυνατός τρώει τον αδύνατο.
Βλέποντας όλα αυτά, ο νους μου βέβαια επικεντρώνεται στα καθ’ ημάς. Ζήσαμε την ανήθικη στάση και συμπεριφορά του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν με την προκλητική επίσκεψή του στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου και τις απαράδεκτες δηλώσεις του. Θέλει, λέει, να ανοίξει την πόλη και να επιστρέψουν σ’ αυτήν οι κάτοικοί της, υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση βέβαια! Οποία υποκρισία και κοροϊδία! Οποίος εμπαιγμός να καλείς υπό τη διοίκησή σου στην κλεμμένη γη τούς νόμιμους κατοίκους της;
Αν η διεθνής κοινότητα και η Τουρκία έχουν ως γνώμονα των ενεργειών τους το δίκαιο, ο Τούρκος πρόεδρος μία μόνο επιλογή έχει. Να αποσύρει τα στρατεύματά του από την Κύπρο που καταπατεί παράνομα και να πάρει στη χώρα τους τούς εποίκους που κουβάλησε στο νησί μας. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επικεντρωθεί η προσπάθεια, τόσο η δική μας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της διεθνούς κοινότητας γενικότερα. Αυτή άλλωστε είναι και η προτροπή των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Διερωτώμαι, αλήθεια, τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν νιώθουν καμιά ντροπή για τον εξευτελισμό που τους έκαμε ο Τούρκος Πρωθυπουργός; Δεν ένιωσαν την ανάγκη έστω να αντιδράσουν και να τον καλέσουν να σεβαστεί τα ψηφίσματά τους.
Ποιος είναι αλήθεια ο ρόλος τους;
*Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών Ε.Ο.Κ.Α. 1955 – 1959
