Έρχονται βουλευτικές. Μία από τα ίδια και εννοώ ότι στο κόλπο της εκλογής θα έχουμε υποψήφιους, ικανούς, ανίκανους, υφιστάμενους, νέους, κενού περιεχομένου, οι «θα», κτλ κτλ. Υποψήφιοι, για όλα τα γούστα. H αλήθεια είναι ότι στην Κύπρο η συντριπτική πλειοψηφία ψηφίζει με βάση ποιον γνωρίζει, με αυτόν δηλαδή, που έχει έστω και την πιο μικρή επαφή. Γιατί γίνεται αυτό; Εύκολο. Γιατί όλοι θέλουμε να βάλουμε το χέρι μας στο «γλυκό».
Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα με την μόδα των «θα» και τις φωνές «ανανέωσης» έχουμε και τους… είμαι «νέος ψηφίστε με». Να είσαι νέος όμως και να το απαιτείς δεν είναι το διαβατήριο, να είσαι νέος «παλαιάς κοπής κεφάλι» αναιρεί την ηλικία σου. Να δεχτώ το «νέος», όταν αυτός πρεσβεύει καινοτόμες, φρέσκες ιδέες και αντιλήψεις, με πολιτική φιλοσοφία διαφορετική από αυτή που συντηρείται στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες. Στην αντίπερα όχθη, έχουμε και αυτούς που θεωρούν ότι οι νέοι δεν έχουν την πολιτική εμπειρία για να καθίσουν σε βουλευτικές έδρες. Η απάντηση σε αυτούς είναι απλή, αν η εμπειρία είναι η διαφθορά και η στασιμότητα, τότε χρειάζεται η «εμπειρία» των νέων. Τέλος, υπάρχουν και εκείνοι που πιστεύουν πώς είτε νέος, είτε παλιός οποιαδήποτε συμμετοχή στη πολιτική είναι μάταια περιμένοντας τους «κραταιούς θεούς», να στείλουν έναν τρίτο, καλύτερο (που ακόμα και να τον έστελναν, πάλι δεν θα ψήφιζαν). Μέχρι να φροντίσουν οι θεοί να στείλουν τον τρίτο καλύτερο, οι οπαδοί αυτής της αντίληψης, απαρνιόνται παράλληλα και την πολιτική εξ ολοκλήρου από τη ζωή τους.
Η πολιτική όμως, θέλοντας και μη, είναι τα πάντα εφόσον διέπει κάθε τομέα της ζωής μας. Προϋποθέτει τη λήψη αποφάσεων και είναι το μέσο στο οποίο οργανωνόμαστε σε ομάδες και κοινωνίες. Η πολιτική εφαρμόζεται από ανθρώπους σε ανθρώπους, πως να τηρούν δηλαδή ή να τροποποιούν τους κανόνες βάσει των οποίων ζουν. Στη ζωή μας η πολιτική ξεκινά από τη μέρα που γεννιόμαστε, από την οικογένεια μέχρι το σχολείο, από τις σπουδές μέχρι τη σύνταξη μας. Τη λέξη «πολιτική» κάποιοι την άφησαν απροστάτευτη και έρμαιο διάφορων αντιλήψεων, όπως ότι η πολιτική είναι, ένταση, απάτη, διαφθορά, ψέματα, βόλεμα, χειραγώγηση και σε γενικές γραμμές μια… «βρώμικη λέξη».
Δεν είναι έτσι όμως. H πολιτική διέπει κάθε έκφανση της καθημερινότητας μας και είναι τόσο σχετική για τον καθένα μας όσο οι διαπροσωπικές και οι οικογενειακές μας σχέσεις. Το ίδιο ενδιαφέρον που επιδεικνύουμε για τα προσωπικά μας ζητήματα, οφείλουμε να το επιδείξουμε και για την πολιτική η οποία επηρεάζει άμεσα και αυτόματα την προσωπική μας ζωή (όπως για παράδειγμα το είδος ιατροφαρμακευτικής κάλυψης που έχουμε, τις συνθήκες διαβίωσης, τα οικονομικά μας, ακόμα και καθαρά προσωπικά ζητήματα όπως το δικαίωμα επιλογής συντρόφου και τον τρόπο ανατροφής των παιδιών μας). Ως αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας η πολιτική, οφείλουμε να την διδάσκουμε στα παιδιά μας από μικρή ηλικία, μαθαίνοντας τους τη σημασία της διαπραγμάτευσης, τη ζωτικότητα της κριτικής σκέψης, τη δύναμη αλλά και τη σημασία της κάθε ατομικής ή συλλογικής απόφασης.
Αν και δικαιολογημένη η πολιτική δυσφορία των πολιτών, ο κάθε ένας από εμάς οφείλει επομένως να αναλογιστεί κατά πόσο πράγματι έχει την πολυτέλεια να μην συμμετέχει στην πολιτική.
*Απόφοιτος Ιστορίας & Αρχαιολογίας, Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μεταπτυχιακός φοιτητής Διοίκησης Επιχειρήσεων, Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου. Αντιπρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ.
